Mıgırdiç Margosyan / mmargosyan@hotmail.com İşte daha şunun şurasında neredeyse dün diyebileceğimiz yakın geçmişimizde, mesela Beyoğlu Balık Pazarı’nda elindeki filesiyle dolaşıp alışveriş yapan Madam Varvara veya Mösyö Vasil’in kendi aralarında, kendi ana dilleri Rumcayla fan fin fon ettiklerinde, veya yine örneğin Şişli-Beyazıt tramvayında torunuyla Ermenice konuşan Madam Anjel’in karşılarına, kerameti kendinden menkul “birinci sınıf vatandaş” kimliğimizle dikilip, ardından da en davudi ses tonumuzla “Vatandaş Türkçe konuş!..” deyu azarlamayı anamızın ak sütü misali hak belleyip, dolayısıyla onların, “öteki”lerin “ikinci” ya da belki de “sekizinci sınıf” vatandaş olduklarını bu çıkışımızla sanki belirtip, üstelik hani olur ya kazara da olsa yanılıp kem küm edip diklenenlere de “Ya sev ya terk et!..” ültimatomuyla ağızlarının payını verdiğimiz “bu güzel, bu cennet vatanımızda”, bu tür “teferruat”ları toz misali halı altına süpürüp, diğer taraftan da “imtiyazsız sınıfsız bir kitleyiz” lafıyla yıllar yılı sergilediğimiz bu “çifte standart” malulü zihniyetin acaba bizatihi kendisi mi Apoyevmatini meselesini pekiştirip, neredeyse kapısına kilit vurma durumuna getirdi?.. Öyle ya da böyle devamı haftaya Kirvem!