Ben bir Ermeni’yim….. İstanbul’un yerlisi,bir Ermeni bayan’dan….

Turgay Tezcanlı / turgay_tezcanli@hotmail.com 24 NİSAN 2011
A.Aylin Cantaş Merdinyan

Ben bir Ermeniyim. Şakacı, ılımlı ve hayli açılımlı; Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşı bir Ermeni… Bir tiyatro oyunu izledim.(Yaşadığımız günler gibi bir oyun) Oyunun başında ‘Nereye gidiyoruz?’diye sordu Üstat ‘kimse bilmiyor’ diye de cevapladı. Mecazi anlamlar yüklediği cümlelerinden, çıkaramamak için uğraştığımız gerçek sonuçlarıyla. Bu soru beynimin içinde dönüp dolaşırken bu gün, her şeye, tüm yaşanmışlıklara rağmen yine insancıl, yine sevecen, yine umut dolu yürüdüm; doğduğum toprakların,yaşadığım caddelerin,en sevdiğim adreslerinde. Küçük bir grup birikmiş GS Lisesi önünde; pek genç, pek delikanlı ama belli ki huzursuz.Yaşamadıkları zamanın tanık olmadıkları anlatılanların hesabını sormacasına.Dolduruşa getirilmiş, coşturulmuş, böylece yetiştirilmiş, enerji doldurulup bu yönde kullanmaya sevk edilmiş genç bir grup. Acımın dinmeyeceği belki en hüzünlü, buruk günümde bile empati kurmaya çalıştım onlarla. 1915, bana Büyükbabam, Büyükannem tarafından anlatıldı ve tabi ki yaşanmış gerçekleriyle.

Bu da içimi acıtır her yüreği vicdanı olan insan gibi. Ama bana anlatıldığının tam tersi onlara anlatıldıysa taraflı veya tarafsız, onlar da kendi büyüklerine inanarak, kendi doğrularını savunacaklar tabi ki. Peki herkesin acıları varken, bu diyalog eksikliğinde, bu kadar mı zor ileri bakmak, geriye dönmemek,(dönünce içinden çıkılmaz hal alıyor ve zarar ziyan kayıp kayıplar…)sayfayı buradan itibaren yenilemek.İncitmeden, aşağılanmadan, her fırsatta tekrar edip kin duymadan, öfke biriktirmeden.Birbirimizi geçmişimizle yaşanmışlıklarımızla anlamaya çalışıp,daha güzel günlere, güzelliklere yürümek…Acılarımız deşmek, yaralarımızı kanatıp derinleştirmektense, paylaşarak azaltmak, merhem olmak, bu kadar mı zor.Bir şeylere körü körüne inanmak, kesin inançlı olmak, illa ki bağlanmak ve farklı olanı bırakın kabullenmeyi, dinlemeyip sesini kesmeye çalışmak,susturamıyorsak yok etmek,yok edene göz yummak ve korumak çok daha kolay değil mi?Zoru başaracak yürek yokken ortada. Kullanmak, kullandırılmak, maşayla tutup kirlenmemek, uzaktan izlemek, kumandaya basmak sonra da masumca ‘Bize güvenin her şey aydınlanacak’ demek. Bu zifiri karanlıkta. Sevmek, başta güvenmeyi gerektirir. Güveniyor muyuz? Evet demek çok güç, giderek azalan bir belki daha kolay. Ama hala seviyoruz ve sevdiğimizi terk etmiyoruz. Zaten iki seçenek var…

 Peki şimdi bu ruh haliyle(1915’i-2007’i aydınlatamadan) hangimiz inanabiliriz, Ermeni asıllı bir askerin, şakalaşırken öldüğüne. Bu nasıl bir şakadır ki; istirahat halinde herhangi bir çatışma, eğitim yokken, tam da 24 Nisan günü tarihi tekerrür ettirmeye çalıştıran bir şaka. Peki ama askerde eline silah verilirken, bunun ne amaçla ve nasıl kullanılacağının eğitimi verilmiyor mu? Emin olmak istiyorum ki; ilk bu öğretiliyordur oradakilere. Bundan eminsem, o zaman askere alınanların da bunları algılayabilecek bir eğitim düzeyinden gelmiş olduklarını düşünmek istiyorum.

 O Baba ki; oğlunun şakalaşırken ölümünün üzerinden 24 saat geçmişken, Vatan sağ olsun diyebiliyorsa, askere giden oğlunu da Vatana teslim etmiş olmuyor mu? Peki sahip olduklarımızı korumaz mıyız? Kolay sahip olduklarımız zor sahip olunanlara oranla daha değersizdir değil mi? Askere gitmemek için her yolu deneyenler, şakacıktan kanser bile olabilenler kıymetlilerimiz. Azınlık sıfatını yiyip, diğerleriyle eşit hissettirilmediği halde yine de daha yürekli olan, Vatanı kabul ettiği topraklara sahip çıkmaya çalışan, hiçbir görevden kaçmayanlar kıymetsizlerimiz mi?

Varsın olsun, bizler sizin kıymetsizleriniz olalım. Yine de umudumuz var ki bir gün paylaşmayı öğrenecek bu toplum ve arkasından; kardeşliği, dostluğu, farklılıklara saygı göstermeyi, empati kurabilmeyi … 

A.Aylin Cantaş Merdinyan

Yazardan not:

Rahmetli, Bedros Cantaş Merdinyan ile 1966 yılında,Askerliğimi yaptığım İzmir-Bornova Subay gazinosunda tanışmıştım,beni subay gazinosuna ŞANTOR diye atayan Adanalı Turgut yüzbaşı sayesinde olmuştu bu tanışma….Bedros, Bateri çalıyordu Gazino orkestrasında,kısa zamanda Çok yakın arkadaş olduk,pırlanta misali bir insandı Bedros geçen yıl vefatını duyduğumda çok üzülmüştüm,İstanbul daki Türk vatandaşı olan Ermeni cemaatinin de sevilen bir ailesidir Merdinyanlar….                                                                                       A.Aylin Cantaş Merdinyan da,çok sevdiğim askerlik arkadaşım Bedros’un ,duygulu ve hayli duyarlı bir kızıdır.Yazısındaki ifade ettiği samimi duygulara katılıyorum ve yazı için kendisine teşekkür ediyorum….

Huzur içinde yat Bedroscuğum,çok değerli  evlatlar yetiştirmişsin.

http://www.haber3.com/ben-bir-ermeniyim..-istanbulun-yerlisi,bir-ermeni-bayandan.-106478y.htm