Evet, hepimiz biraz Emre’yiz aslında. Irkçılık,
milliyetçilik kisvesiyle öylesine içimize işletilmiş ki ağzımızdan çıkıveren
sözlerimizin gerçekte neyi kastettiğinin farkında bile değiliz çoğu kez. Zaten
işin tehlikesi de burada; ırkçılığın sıradanlaşması, doğallaştırılması… Biz komik bir şekilde ırkçılığı siyahî
insanları sevip sevmemekle sınırlı sanıyoruz. Amerika’da siyahlara karşı
yapılan ırkçılığın bizde olmadığını (sanki bizim yerel halkın içinde siyahlar
varmış gibi) söyleyip ırkçılıktan kendimizi sıyırıveriyoruz. Oysaki bizim
siyahîlerimiz Kürtler, Ermeniler, eşcinseller, gayrimüslimler, Aleviler...
Kısacası tüm sayıca az olan insanlar. Daha da kısaca Türk ve Sünni
olmayanlar...
************
Evet, hepimiz biraz Emre’yiz aslında. Irkçılık,
milliyetçilik kisvesiyle öylesine içimize işletilmiş ki ağzımızdan çıkıveren
sözlerimizin gerçekte neyi kastettiğinin farkında bile değiliz çoğu kez. Zaten
işin tehlikesi de burada; ırkçılığın sıradanlaşması, doğallaştırılması. Ondan
sonra bir gün birileri bunun hesabını sormaya kalktığında da şaşırıp kalmamız.
Garip savunmalar yapmamız.
Emre’nin dünkü son savunması da “Ben Negro demedim”
şeklindeydi. Ne demediğini değil ne dediğini söylemesi gerekmez mi?
Ayrıca biz komik bir şekilde ırkçılığı siyahî insanları
sevip sevmemekle sınırlı sanıyoruz. Amerika’da siyahlara karşı yapılan
ırkçılığın bizde olmadığını (sanki bizim yerel halkın içinde siyahlar varmış
gibi) söyleyip ırkçılıktan kendimizi sıyırıveriyoruz. Oysaki bizim
siyahîlerimiz Kürtler, Ermeniler, eşcinseller, gayrimüslimler, Aleviler...
Kısacası tüm sayıca az olan insanlar. Daha da kısaca Türk ve Sünni
olmayanlar...
İşte asıl bu insanlara sormak gerekir Türkiye’de ırkçılık
var mı yok mu diye. Tabii düşüncelerini rahatça söyleyebilecekleri bir ortamda.
Yani gerçekten demokratik bir ortamda.
Mesela merak ediyorum; Lefter’in 6-7 Eylül olaylarında, bir
gecede Varlık Vergisi çıkarıldığında ne hissettiğini.
Evet, bizim siyahîlerimiz suskunlar ama beyazlarımız her
alanda istedikleri gibi konuşabiliyorlar. Bu memleketin gerçek sahipleri rolünü
üstlenerek. Yaptıkları her türlü ırkçı, ayırımcı, baskıcı hareket gözardı
edilebiliyor nasıl olsa. En iyi ihtimalle “münferit bir olay” olarak
değerlendiriliyor.
Biraz hatırlayalım isterseniz.
17 Aralık 2008’de Trabzonlu bir grup taraftar dönemin MHK
Başkanı Oğuz Sarvan’a tepki olarak “Ermeni Oğuz’a Trabzon’da soykırım” sloganı
atmıştı.
Bugün Emre’yi ırkçılıkla suçlayan Trabzon tribünleri daha üç
hafta önce “Papazın çayırından Kanuni’nin memleketine hangi yüzle geldiniz”
sözlerini sarf etmişti.
Bursa tribünlerinin Beşiktaş maçlarında tekrarladıkları
“Ermeni köpekler, Beşiktaş’ı destekler” bağırışları, İstanbul’daki olaylı
Beşiktaş-Bursa maçı öncesinde internetten yayınladıkları “Bekle bizi zenci
Kartal geliyoruz, bekle bizi Arap Kartal geliyoruz” tehditleri.
Tabii en fazla unutmadığımız da iki sezon önce
Bursa-Diyarbakır maçında yaşadığımız olaylar. Tüm Bursalı taraftarlara
dağıtılan Türk bayrakları, kocaman “Ne mutlu Türk’üm Diyene” pankartı filan.
Sadece tribünler mi? Başkanı, yöneticisi, teknik direktörü
ağzından çıkanın ne anlama geldiğinin farkında olmadan rahat rahat konuştular
hep. Irkçılık üzerinden güldüler, eğlendiler, espriler yaptılar...
1999’da o zamanın GS Yöneticisi Bülent Tulun Afrikalı
futbolculara dair “Kabileler halinde yaşayan bu kültürsüz ve politikasız
futbolcu topluluğu yakında Türkiye’yi terk edecek” deyivermişti mesela.
Yine 1999’da devrin Trabzonspor Başkanı M. Ali Yılmaz siyahî
oyuncusu Kevin Campbell için “Biz bu yamyamı gol makinesi diye aldık çamaşır
makinesi çıktı” demişti. Sonra da tepkiler üzerine “Arap” yerine yanlışlıkla
“Yamyam” dedim açıklaması yapmıştı(!)
İki sezon önce Fenerbahçe’nin idari menajeri Hasan Çetinkaya
Eboue’nin tribünden atılan maddeler nedeniyle başını tutup yerde yatması
üzerine “Fildişi Sahilli oyuncuların kaba etine su gelince kafalarında acı
hissetmeleri çok garip; anatomileri incelenmeli lazım” önerisini getirmişti(!)
Tabii teknik direktörler de zaman zaman yaptıkları ırkçı
çıkışlarla nasıl bir ülkede yaşadığımızı futbolcuların gencecikken nasıl
ellerde yetiştiklerinin de kanıtı oldular.
1996-97 sezonunda İstanbulspor maçının ardından Fatih Terim
rakip takım antrenörü Saffet Susiç’e yönelik “Benim ülkemde hele bir Sırp bana
hiç laf edemez” demişti. Bu arada Susiç Sırp değil Boşnak’tı.
Ve mesela 2008’de Samet Aybaba El Saka’yı işaret ederek “Bir
Arap’a beni tercih ettiler” şikâyetinde bulunmamış mıydı?
Gelelim o meşhur İsviçre maçına; ırkçılığın futbol üzerinden
doruk yaptığı, bizden olmayan düşmandır anlayışının hayata geçtiği maça. Onca
milliyetçilik adına yapılan insanlık dışı hareket ve sıfır özeleştirinin
ardından (bir tek Mehmet Özdilek yaptığından utandı ve görevini bıraktı) olayların
baş aktörlerinden Emre Belözoğlu Fatih Hoca tarafından Milli Takım’ın kaptanı
yapılmadı mı?
Çok daha yakın bir tarihte bu kez Aykut Kocaman basın
toplantısında yanında oturttuğu Emre’nin “UEFA bizi Türk olduğumuz için
cezalandırıyor” sözlerine ses çıkarmayarak onay vermiş olmadı mı?
Diyeceksiniz ki Yobo gibi hem de geçmişte İngiltere’de
Emre’yle yine ırkçılık üzerine sorun yaşamış biri bu kez takım arkadaşına
destek oluyor. Evet, tabii ki “paramı alırım, kulaklarımı da kaparım” diyenler
de var Dünya’nın her yerinde.
Ama bu örnekler ırkçılığın en büyük insanlık suçu olduğu
gerçeğinin üstünü örtemez. Ve bu insanlık suçunun önüne geçmek için caydırıcı
cezaların gerekli olduğu gerçeğinin de.
Tamam, Emre genel yapının bir ürünü. O ürünü yaratanlar
besleyip büyütenler asıl sorumlu. Bu yüzden durumunun farkında bile değil.
Israrla “ırkçı değilim” diyor. Zaten kim kendine bu sıfatı yakıştırır ki.
Hitler’e bile sorsanız ırkçı olmadığına dair size bin türlü mazeret üretirdi
her halde. Hitler’in ırkçı olup olmadığını kendisine değil eziyet çektirdiği
Yahudilere sormak lazım. Bizde de ırkçılığı ırkçılık yapanlara değil ırkçılığa
maruz kalanlara sormak lazım. İşte bu kadar basit...
20 Nis. 12, Taraf
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.