Ermenistan’da ve
Ermenilerin de gelip bir cemaat halinde yaşadıkları diaspora mekânlarında,
Türkiye sözkonusu olduğunda, ortaya belli başlı iki tavır çıkıyor ve bunlar
gitgide netleşiyor. Birincisi, bildiğimiz, son analizde “intikamcı”
diyebileceğimiz tavır. Benim bunu ayıplayacak, kınayacak halim yok. Olan
faciadan sonra, facia bir yana, üstüne bir de şu kadar yıllık “inkâr
politikası” oturduktan sonra, bu insanlara “öyle yapmayın böyle yapın” diyemem.
Bu tavrın dediğim çevrelerde bir hayli daha yaygın olduğunu da tahmin ediyorum.
Ama zaman içinde güçlenen bir ikinci tavır olduğu gözden
kaçırılmamalı. Bunu benimseyenlerin olayın kendisi hakkında bilgileri ve
duyguları ötekilerinkilerden farklı değil. Ama onlar bu korkunç olaydan ötürü
kendisine “Türk” denebilir herkesin derhal cehennemin en dibine atılması ve
ebediyen cezalandırılması peşinde değiller. Geçmişinde leke bulunmayan
toplulukların varolmadığı bu dünyada (tabii lekelerin büyüklüğü arasında da
fark var), eski çatışmaların, zulümlerin ve düşmanlıkların anlaşarak, konuşarak
çözüleceğine, geçmişte olanlara rağmen onların üzerine yeni dostluklar
kurulabileceğine, buna benzer şeylere inanıyor ve böyle olmasını istiyorlar
benzer bütün sorunlarda olduğu gibi bu sorunda da. Bana göre dünyanın
geleceğini, her yerde, her ülkede, böyle düşünme olgunluğunu gösterebilecek
insanlar temsil ediyor. Ama çoğunluklar henüz buralarda değil. Bu iki tavır
arasında kalan “sessiz kalabalıklar” da kendilerinden sorulunca aslında epey
seyrek oluyor bu “intikam” diyen kesimde yan yana bulunmayı tercih ediyor.
Çünkü hayatları boyunca, orada durmanın daha güvenli olduğu dersini almışlar.
“Kan! Ateş!” diye bağırmak, her zaman “Dostluk! Sevgi!” demekten daha fazla
takdir topluyor.
Dediğim bu ikinci kesim, Türkiye’nin son on yıldır
içinden geçtiği değişimi çok olumlu bir gözle izliyor ve değerlendiriyor. Tabii
onlar da Hrant’ı biliyor, onun düşünce tarzına önem veriyorlar. “İslâmcı” diye
bildiğimiz AKP’nin birçok alanda klasik “Türk politikacılar” ile
kıyaslanamayacak işler yaptığının da farkındalar.
Peki, ama, ne desinler, ne yapsınlar? Türkiye’nin bu
konularda parmağını oynatmaması karşısında, kime ne anlatsınlar?
Yüz yüze geldiğimizde, konuştuğumuzda, anlatıyoruz:
Türkiye’de şimdiye kadar eşi görülmemiş bir demokratikleşme süreci yaşandı.
Birikmiş sorunlar hepsi birbirine bağlı ve hepsinin ortak çözümü
demokratikleşmeden geçiyor. Kürt sorununu çözmüş, ama Ermeni sorununu çözememiş
ya da bunun tersi olacak durumda bir Türkiye düşünmek mümkün değil. Alevilerin
rahat bir soluk alamadan yaşadığı bir Türkiye’de başka sorunlar da çözülmez.
Ama birikim büyük, olumsuz koşullanmalar çok güçlü, cephe çok geniş, onun için
her şey ağır aksak yürüyor. Dolayısıyla, zorlayarak sonuç alma stratejilerine
yüz vermeyin. “Köşeye sıkıştırma” ile başarı kazanılmaz; böyle durumların
yaratacağı tepkilerin nereye varacağı belli olmaz.
Oralardaki dostlarım bu tür akıl yürütmelere katılıyor,
çünkü zaten bu paradigmalar içinde düşünüyorlar.
Ama öbür kesime ne anlatsınlar? Daha nereye kadar sabır
tavsiyesinde bulunsunlar?
“Beklememizi söylediniz, durdunuz! Bekledik! Ne oldu?
Türkiye iki tane olumlu adım attı mı?”
Bunu diyecekler, diyorlar zaten. “Sessiz çoğunluğa”
sorulduğunda, “Ey ahali! Siz ne diyorsunuz?” dendiğinde, onarlın ne diyeceği de
malûm. Türkiye’de aynı kesim bütün bu konularda ne diyor? Nasıl davranıyor?
İşler sarpa sarınca Aliyev gelsin çözsün, diyeceğim ama
demeyeceğim. Çünkü gördüğüm kadar Aliyev de işin bahanesi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.