Ömer Engin Lütem
Birinci Dünya Savaşı’ndan hemen sonra barış
antlaşmalarını hazırlamak üzere Fransa’da Versailles’da büyük bir konferans
toplanır. Bağımsızlığını kazanmak
isteyen halkların temsilcileri bu konferansa katılarak taleplerini açıklayan
konuşmalar yaparlar. Osmanlı Ermenilerini temsil eden Mısırlı Bogos Nubar Paşa
konuşmasında, Kafkasya’daki küçük Ermeni
devletine katılmak üzere, günümüz
Türkiye’sinin yaklaşık yarısını ister
ancak bu büyük topraklar, özellikle güneyde Fransa’nın da talebi olduğu için, Ermenilere verilmez. Yıllar sonra İngiltere
Başbakanı Lloyd George anılarında bu
talepleri, alaycı bir ifadeyle ”Bogos’un peri masalları” olarak
nitelendirir[1].
Konferans Ermenilere verilecek toprakları saptamakta
zorlukla karşılaşınca bu işi Sevr Antlaşmasına konan bir madde ile ABD
Başkanına havale eder. Başkan Wilson’un Ermenistan’a verilmesini öngördüğü
topraklar Bogos Nubar’ın istediklerinden 1/3 kadar küçüktür. Trabzon’un
batısından başlayarak güneye doğru Van’ı da içine alan ve günümüz İran sınırına
dayanan ve kuzeyde Batum’un hemen batısında sona eren bir daire içinde kalan
toprakları içerdiği için yine de çok büyüktür; günümüz Ermenistan’ının dört
misli kadardır. Sonuçta Ermenistan değil bu bölgeyi ele geçirmek, Türk
kuvvetleri karşında hezimete uğrar ve Wilson’un kararından yaklaşık kırk gün
sonra bağımsızlığını da kaybederek Sovyetler Birliğine dahil olur. Kısaca
Wilson’un çizdiği sınırlar da bir “peri masalı” niteliğindedir.
Bilindiği gibi Osmanlı İmparatorluğu topraklarını çeşitli
ülkeler arasında paylaştıran Sevr Antlaşması ilgili ülkeler parlamentoları
tarafından onaylanmadığı için yürürlüğe girememiş ve yerini tamamen başka
hükümler içeren Lozan Antlaşması almıştır.
Büyük Ermenistan hayallerinin böylece sona ermiş olmasını kabul etmek
istemeyen militan Ermeniler uzun süre, onaylanmamış olsa bile Sevr Antlaşmasının
imzalayanların iradesini gösterdiği bu
nedenle de mevcut olmaya devam ettiği gibi garip bir düşünceyi savunmaya
çalışmışlardır. Ancak bunda başarılı olamayınca bir başka teori üreterek Sevr
Antlaşması ile Amerikan Başkanına verilen sınırları saptama görevinin ayrı
hukuksal süreçler olduğunu, onaylanmadığı için Sevr’in uygulanamamasına
karşılık, Başkan Wilson’un görevini tamamlayarak sınırları saptadığını o
nedenle Wilson’un kararının uygulanması gerektiğini ileri sürmüşlerdir. Oysa,
Sevr onaylanmadığı için ortadan kalkmış ve doğal olarak Amerikan başkanına doğu
sınırlarını çizme yetkisini veren 89. maddesi de ortadan kalkmıştır. Ne var ki,
militan ve aşırı milliyetçi Ermenilerin zihninde Wilson’un çizdiği sınırların
Ermenistan’a ait toprakları gösterdiği ve Ermenistan’ın bu topraklar üzerinde
hak iddia edebileceği gibi bir inanç mevcut olmaya devam etmiştir.
Ermenistan ve Diaspora Ermenileri 1915’in yüzüncü yılında
soykırım iddialarının en geniş şekilde kabul edilmesi ve Türkiye’den olan
çeşitli taleplerin ortaya atılması hazırlıkları içindedirler. Bu çerçevede
Wilson tarafından çizilen sınırların yeniden gündeme gelmeye başladığı
görülmektedir.
Yarın günümüzdeki bir diğer peri masalına, Taşnak
Partisi’nin taleplerine, değineceğiz
________________________________________
[1] David Lloyd George, The Truth About the Peace
Treaties, London, 1938. s.1316
http://www.turkishny.com/authors/155017-omer-engin-lutem/155017-omer-engin-lutem
TAŞNAK PARTİSİNİN PERİ MASALLARI
Ömer Engin LÜTEM
26 Haziran 2014
Dünkü yazımızda, Ermenilerin Türkiye’den olan çeşitli
taleplerinin 1915’in 100. yılı münasebetiyle yeniden gündeme gelmeye
başladığına değinmiştik. Bu konuda Diasporada bazı kişi ve kuruluşlar
düşüncelerini ortaya koyan yazılar yayınlamaya başlamışlardır. Bunlar arasında
kısa adı Taşnak olan Ermeni Devrimci Federasyonunun görüşleri özellikle önemlidir.
Zira, Diasporaya hâkim olan siyasi düşünce ve eğilimler genelde bu partiden kaynaklanmakta, diğer bir
deyimle Diaspora Ermenilerinin çoğunluğu
bu partiyi izlemekte veya etkisi altında bulunmaktadır.
Taşnak Partisinin A.B.D. Batı Yakası Bölümü 23 Haziran
2014 tarihinde “Ermeni Soykırımı için Adalet Talepleri” başlığını taşıyan bir
bildiri yayınlamıştır. Bu uzun metinde yer alan taleplerden en önemli gördüklerimizin bir özetini
aşağıda veriyoruz.
Türkiye Cumhuriyeti Ermeni soykırımını en açık şekilde
tanımalı ve sonuçlarını üstlenmelidir.
Başkan Wilson’un 22 Kasım 1920 tarihli kararı
uyarınca uluslararası sınırlar yeniden
çizilmelidir. Van, Bitlis, Erzurum, Trabzon,
Kars ve Ardahan Vilâyetleriyle Ağrı Dağı ve çevresi Ermenistan Cumhuriyeti ile birleşmelidir.
Ermenistan Halkının topraklara ilişkin haklarının geri
verilmelidir. Bu haklar Karabağ bölgesinin bugünkü sınırları içinde
bağımsızlığının tanınması ile Nahcivan bölgesini de içermelidir.
Türkiye Cumhuriyeti Ermeni soykırımı kurbanlarının
torunlarına veya onları temsil eden örgütlerin temsilcilerine mali tazminat
ödemeli, Ermenistan’a ekonomik yardım yapmalıdır.
Türkiye Cumhuriyeti Ermeni soykırımı kurbanlarının
torunlarına, zaman aşımı söz konusu olamadan, mallarla ilgili kişisel
taleplerini beyan edebilmeleri için, hukuk
yollarına ve mahkemelere başvurmalarını kabul etmelidir.
Türkiye Cumhuriyeti eğitim sistemi içerisinde Ermeni
soykırımını tanımalıdır. Ayrıca ülkesindeki
gizli veya Müslümanlaştırılmış Ermenilerin gerçek kimliklerine dönmelerine izin
vermelidir.
Türkiye Cumhuriyeti her yıl 24 Nisan tarihini Ermeni
soykırımı kurbanlarını anma günü olarak kabul etmeli ve 24 Nisan 2015 tarihinden itibaren bu gün için
anma eylemleri yapılmasına izin vermelidir.
Bildiride Türkiye ve Azerbaycan’dan birlikte istenen
hususlar da vardır. Buna göre Türkiye ve Azerbaycan ülkelerindeki yüzlerce eski
Ermeni kiliseleri, manastırları, mezarlıkları ve diğer tarihi ve kültürel
yapıları korumalı ve muhafaza etmeli,
bunları İstanbul Ermeni Patrikhanesine
ve Kilikya Baş Patrikliğine vermeli ayrıca Karabağ’a uyguladıkları
ablukayı derhal kaldırmalıdır.
Bildiri, bu talepler yerine getirildiği takdirde Ermeni Milletinin bölgedeki Türk, Azeri ve
Kürt Halklarıyla barışma ve barış içinde beraberce yaşama yoluna girebileceği
belirtilerek son bulmaktadır.
Bu bildiri konusundaki ilk gözlem Taşnakların ve genelde
Diaspora Ermenilerinin takviminin 1920 yılında durduğudur. Oysa Sevr’in
imzalandığı yıl olan 1920’de mevcut koşullar izleyen üç yıl içinde tamamen
ortadan kalkmış ve Türk-Ermeni ilişkileri yeni bir hukuki ve siyasi düzene
kavuşmuştur. Bu çerçevede 1921 yılında
imzalanan ve halen de geçerli olan Moskova ve Kars antlaşmalarıyla Türkiye’nin
doğu sınırları saptanmıştır. Lozan antlaşması ise savaş nedeniyle tazminat
verilemeyeceğini hükme bağlamıştır. Ayrıca büyük çoğunluğu, Ermeniler dâhil,
gayrimüslimlere ait sahipsiz mallar için de yeni mevzuat kabul edilmiştir. Buna göre Ermenilerin Türkiye’den toprak
talep etmek ve tazminat istemek için hukuki bir dayanağı yoktur. Mallar için ise
ilgili mevzuata uymak gerekmektedir.
Ermeni talepleri hukuki yollarla gerçekleşemeyeceğine
göre başka yollarla elde edilebilir mi?
Ermenistan’ın Türkiye’ye karşı zor kullanarak taleplerini
yerine getirmesi söz konusu değildir. Ayrıca hiçbir devletin de bu alanda
Ermenilere yardım etmek niyeti ve olanağı da bulunmamaktadır. Bu durumda geriye
siyasi alanda Türkiye baskı yapmak kalmaktadır ki bu konuda Ermenistan’ın
olanakları yetersizdir. Buna karşın bazı ülkelerin, hükümetleri değil,
parlamentoları, basını ve sivil toplum kuruluşları Ermenilere yardım
etmektedir. Ancak bu yardımlar şimdiye
kadar Türkiye’nin tutumunda kayda değer bir değişiklik yapamamıştır. Önümüzdeki
yıldan itibaren özellikle soykırım iddialarının tanınması, sınırların açılması,
Ermenistan ile normal ilişkiler kurulması için Türkiye üzerindeki baskılar
artacaktır. Ancak Türkiye halen eriştiği güçlü durumu ve çok önemli stratejik
konumu nedeniyle bu baskılara kolaylıkla karşı koyabilecektir.
Görüldüğü üzere yukarıda özetlemeye çalıştığımız Ermeni
taleplerinin gerçekleşmesi imkânı yoktur; ancak bu hususta düş kurmak, peri
masallarına inanmak ve bunlarla Diaspora ve Ermenistan kamuoyunu oyalamak daima
mümkündür.
http://www.avim.org.tr/analiz/tr/TASNAK-PARTISININ-PERI-MASALLARI/3523
1 yorum:
Sn Lutem diaspora olsun bugunku Ermenistan olsun uyelerinin cogunun Osmanli vatandaslarinin torunlari oldugunu biliyordur. O yillarda sag kalabilmis ve vatanlarini terketmek zorunda kalmis bu insanlarin cogu ne kendi istekleriyle bu tabiyetten feragat etmislerdir, ne de bu tabiyetten cikarilmalari icin gunumuzde hukuki tartismaya kapali bir dayanak mevcuttur. Torunlar istedikleri taktirde oz vatandasliklarini talep edebilirler. Cin-Peri masallarina gerek kalmaz, kabuslar da diner
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.