Yusuf
Ziya Döger
İçinde
bulunduğunuz olumlu/olumsuz koşulların gerektirdiği şartlara bağlı olarak
yapılanmasına izin verdiğiniz ve zamanı gelince ortadan kaldırmak üzere olanak
tanıdığını bir yapının ne kadar palazlanması gerektiğini de doğal olarak
belirleyicisi siz olacaksınız. Bu
durumun ne anlama geldiğini belirleyen birçok tarihsel veriden biri de Osmanlı
devletinin Kürdistan’da kurulmasına izin verdiği Hamidiye Alaylarıdır. Osmanlı
Devleti 19. yüzyılın sonu ve 20.yüzyılın başında pek çok bölgede olduğu gibi
Kürdistan bölgesinde de iç ve dış düşman algısına göre şekillenen bir askeri
yapılanmayı gerekli görmüştür. Bu yapılanmayı dönemsel bir zorunluluk addederek
varlık kazanmasını sağladı.
Osmanlının
iç ve dış düşman algısına karşı askeri bir yapılanma olarak oluşturduğu
Hamidiye alayları varlık ve süreklilik bakımından ele alındığında koşullara
bağlı olarak tasarlandığı açıkça ortaya çıkmaktadır. Dönemin algısına göre
Ermeniler Rusya tehdidi karşısında içerideki Truva atı vazifesi gören kesim
olarak tanımlandı. Bu soruna çözüm üretmek ve ekarte etmek için de Hamidiye
Alayları önemli bir fonksiyonu yerine getiren güç olarak tasarlandı.
Ancak
alayların oluşumunu sadece bu iki bağlam üzerinden okumak elbette siyasal
anlamda eksikliklere yol açmaktadır. Osmanlı “milletlerin kendi kaderini tayin
hakkı” düşüncesinin Kürd Aşiretleri arasında neşet etmeye başlaması durumunda
dönülmez bir yola girileceğinin farkında olarak bu alaylara varlık kazandırdı.
Ki dağıttığı payelerle Kürd Aşiretlerini kendi bağlayacağının farkındaydı. Bir
Kısmına verdiği payelerin diğerlerini de bu yönde bir eğilime sokacağının
farkındaydı1. İlk aşama yapılanma içerisinde yer almayan aşiretlerin sonradan
başvuruları dikkatle incelendiğinde Osmanlı siyasetinin nasıl karşılık bulduğu
açıkça ortaya çıkmaktadır.
Abdülhamit
tarafından oluşturulan alayların onun tahtan indirilmesinden sonra kısmi
anlamdaki değişiklilerle varlıklarının yeni yönetim tarafından da korunması,
şunu açıkça ortaya koymaktadır ki siyasal devlet akılları olup biteni
konjonktürel mantıkla ele almaktadır.
Aşiret alaylarına dönüştürülen yapının altında yatan temel sebep Kürdler
arasında gerçekleşmesi muhtemel birliği önceden bertaraf etmekti. Böylece her
aşiretin kendi gücünü pekiştirmeye yönelik çabalara gireceği varsayılarak
uluslaşmanın önüne set konulmuş olunuyordu2.
Osmanlı
Devleti Hamidiye alaylarını oluştururken amaçlanan temel unsurlardan biri de
Kürdlerin devletle entegrasyonunu sağlamaktı. Bunu gerçekleştirmek için
öncelikle aşiret reislerinin sadakatinden yararlanma hedeflenmişti. Bu amaçla
iki kafile halinde reisleri Der saadete getirterek Padişahın kabulü ile onlara
paye verildiğini ortaya koydu. Başlangıçta tereddütlerle İstanbul’a gelen
reisler kendilerine yapılan taltiflerle kısmen bu tereddütlerinden sıyrılarak
memleketlerine dönüyorlardı.
Sosyal
yaşam alanını kontrol altına almayı amaçlayan devlet ilk elden aşiret
reislerini tek tipleştiren askeri kıyafetlerle donatarak geri gönderdi3.
Bununla amaçlanan aslında aşiretlerin kıyafetlerle belirgin olan varlığının yok
edilmesiydi. Ki böylece toplum içerisinde tanınma ve statü işaretlerini
yerellikten alarak düzen ifade eden askeri işaretlere dönüştürerek aşiret
reisleri üzerinden devlete yönelik bir aidiyet duygusu oluşturulmak
amaçlanıyordu.
Yine
Osmanlı bu alaylar vasıtasıyla Kürdleri zaptı rapt altına almayı
amaçlamaktaydı. Alayların oluşturulduğu yerler temelde hayvancılığa dayalı yarı
göçebe bir yaşam tarzı sürdürmekteydiler. Bu yaşam tarzı devlet açısından
denetimde zorluklar oluşturuyordu. Toplanacak vergi, askere alınacaklar böylece
kayda sokulmuş olacaktı4.
Bir
diğer unsur ise Kürd Aşiretleri arasında gerçekleşmesi muhtemel birliğin
bertaraf edilmesidir. Ki devlet askeri bir örgütleme oluşturarak verdiği
payelerle kendisine sadık olacak bir yapıyı hedeflemekteydi Özelikle üç büyük
aşiretin reislerine “Paşa” ünvanlını vermesi bunun açık göstergesidir5. Aslında
Osmanlı karşılaşacağı soruna temelden çözüm üretmek derdindeydi. Bu dönemde
gerçekleşen Ermeni sorununa önceleri yerelde olup bitene kısmi anlamda müdahil
olmayarak sorunu aşiretler eliyle bertaraf ederken aynı zamanda Kürd
Aşiretlerini zorunlu olarak kendi safına çekmiş oluyordu.
Çünkü
Avrupa üzerinden şekillenen yeni Dünya’ya Kürdlerin olumsuz bir imaja sahip
oldukları servis edilecekti. Ki daha sonraki dönemlerde Avrupalıların Kürdlere
yönelik tutum ve bakışları dikkate alındığında Osmanlının bu siyaseti başarılı
olmuştur. Yine Abdülhamit sonrası İTC yönetime geçince bu alayları tasfiye
etmeyerek isim değişikliğiyle korumuş ve Ermeni tehcirinde bunların gücünden
yararlanmıştır. Birinci Dünya savaşı sonrasında şekillenen Ön Asya da Kürdlerin
bir statü elde edemeyişlerini ancak buradan (Hamidiye veya Aşiret Alayları
üzerinden) okuyabiliriz.
Sonuç:
Devlet
aklı üzerinden düşünüldüğünde 1920’de temelleri atılan TC’nin de Hamidiye
alaylarına benzer bir yol izlediğine şahit olmaktayız. İlk elde Koçgiri
bölgesinin alt edilmesi ve gelişen başkaldırının Alevi tanımlamasına sokulması
Kürdler arası ayrıştırmanın nasıl sağlanacağına yönelik göstergelerden biriydi.
Daha sonra ki dönemlerde gerçekleştirilen her başkaldırıların titizlikle
yöresel alanlara hapsetmeye yönelik çabalarda bu anlamda değerlendirilmelidir.
Yine Cumhuriyet rejimi ilk yıllarında oluşturulan ve bugünkü köy koruculuğunu
andıran yapılanmalar aslında devletin bir sorun karşısındaki aczi yetinin
göstergeleri olarak alınabilir6 .
Herhangi
bir devletin nihayetinde bir biçimde bastırarak ortadan kaldırmak niyetinde
olduğu grup veya yapıyı hangi şartlar altında güçlendirir? Bu soruya
verilebilecek doğru cevabın ne olduğunu veya ne olması gerektiğini
belirleyebilirsek Kürdler açısından bugün yaşanan birçok toplumsal duruma daha
kolay çözüm üreterek anlam yükleyebiliriz. Devlet hangi şartlar altında böyle
bir yapılanmayı güçlendirirdir ve bu güç hangi şartlar altında devletin otorite
kurma çabalarını baltalayabilir
İsterseniz
bu soruları Cumhuriyet tarihinde genel kabulle benimsenen iç düşman algısıyla
değerlendirin, isterseniz gündemdeki maruf ismiyle paralel yapı için
değerlendirin. İsterseniz Muhafazakâr-İslamcı olmakla tanımlanan AKP için
değerlendirin. Hatta 2000 yılların en meşhur yapılanmaları olarak tanımlamam
Ergenekon veya KCK için değerlendirin.
Sonucun
pek farklı olacağına ihtimal veremiyorum. Ve şimdi bu yapılara yönelik Devlet
içindeki algıları değerlendirin göreceksiniz ki her yapının belli bir soruna
yönelik oluşturulduğunu ve zamanı gelince ortadan kaldırılacağına şahit
olacaksınız.
----------------------------------------------------------------------
1- Devlet ve kimi Kürt aşiretleriyle ilk
kapsamlı resmî ittifak 1891’de Hamidiye Alaylarının kurulmasıyla olmuştur.
Ermeni milliyetçi hareketini önlemek amacıyla kurulan Hamidiye Alayları Kürt
aşiretleri arasındaki ayrışmanın kalıcı hale gelmesinin de önemli
dönemeçlerindendir. Yrd. Doç. Abdürrahim Özmen
2- Hamidiye Alayları, İmparatorluğun sınır
boyları ve Kürt Aşiretleri Janet Klein İletişim yayınları 2.Baskı İstanbul
3- Dönemin Trabzon İngiliz Konsolosu
geldiklerinde üzerinde her birisinin hangi aşirete mensup olduğunu gösteren
renga renk giysiler yerine döndüklerinde daha koyu renkli üniformalardan oluşan
elbiselerin giyildiğini belirtmektedir. 23 Mayıs 1891.
4- Hamidiye Alayları, İmparatorluğun sınır
boyları ve Kürt Aşiretleri Janet Klein İletişim yayınları 2.Baskı İstanbul
5- Miran Aşireti: Mustafa Paşa, Milli
Aşireti: İbrahim Paşa, Hayderan Aşireti: Hüseyin Paşa. Bu ünvanlar askeri
anlamda general değil sivil hayat içerisindeki birer paye idi.
6- Hamidiye Alayları, İmparatorluğun sınır
boyları ve Kürt Aşiretleri Janet Klein İletişim yayınları 2.Baskı İstanbul.
Kitabın 319. Sayfasında yer alan Hamidiye Alaylarının Haritasına bakınız.
http://www.kurdistan-post.eu/tr/toplum/devlet-aklinin-zorunlu-yapilari-yusuf-ziya-doger
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.