Aydemir
Güler
Güncel
siyaset tarihi biçimlendirir. Tarih tartışması her zaman güncel siyaseti
etkilemek amacıyla yapılır. Yani tarih bir mutlak ve nesnel hakikat olarak
değil, zamanında nasıl içinde mücadele eden, bu mücadeleler yoluyla onu yapan,
yorumlayan ve bugüne aktaran özneler var idiyse, bugün de günümüzün özneleri
tarafından bugünün amaçları, çıkarları gözetilerek, üstelik verili güç
dengeleri içinde yeniden ve yeniden yorumlanmaktadır. “Tam olarak ne olmuş,
aslı neymiş” soruları meşrudur elbette. Bu sorular olmadan sorgulama, araştırma
ve tartışma olmaz. Ama yanıtların “siyasi” olacağını da bileceğiz. Saf
çocukları oynamanın manası yok. Örnek olsun; kimse yalnızca ve yalnızca
hakikati açığa çıkarmak için Ermeni sorununu tartışmaya açmadı. Ermeni
milliyetçiliği kendini gerekçelendirmek için yaptı bunu.
Kapitalist
dünya sistemine sancılı biçimde yeniden dahil olan Türkiye Cumhuriyeti'ni
sistem çok geçmeden kabul etmişti, ama sırtından sopayı eksik etmemek
koşuluyla. Emperyalizm için Ermeni sorunu tartışmaları Ankara'ya gösterilen
sopa oldu her zaman.
Türk
milliyetçiliği sorunun kendisinin üstünden atlayabileceğini ve eblekçe bir
demagojiyle üste çıkabileceğini sandı. Aslında bir süre başarılı bile göründü.
Ama çok açığı vardı ve Cumhuriyetçi, Türk, milliyetçi burjuvazinin mezarlıkta
ıslık çalmanın ötesine geçemediğini uzunca bir zamandır görebiliyoruz. Türk
sermaye sınıfının ilk(s)el birikiminde servetin el değiştirmesi büyük role
sahip ve bunun içinde de Ermenilerin birikimi önemli yer tutuyor. Burjuvazi bu
birikimin yeniden tartışmaya açılmasına karşı önce reddiyeci milliyetçiliği
desteklemiş, sonra çıkışsızlığı görüp tam entegrasyona oynamıştır. Sermaye
sınıfları, emperyalist büyük sermayenin belirleyiciliği ve gözetimi altında
tamamen iç içe geçerse neyi kime devredeceksin? Son dönemin sağlı sollu
liberalizminin sınıf özü bundan ibarettir.
Bu
tartışmada topraklarımızın emekçileri yok! Bu haliyle yok...
Demek
ki, sol siyasetin ve dolayısıyla sol tarihçiliğin misyonu bu boşluğu doldurmak
olacak. Solda “önce kendi milliyetçiliğimizle hesaplaşmalıyız” diye
özetlenebilecek etik konumlanış, bu hesaplaşmanın tüm argümanlarının
emperyalizm tarafından servis edildiğini ihmal etmiş ve hem solculuktan hem
zıvanadan çıkmıştır.
Önünde
sonunda burası Türkiye ve biz devrimci bir kuvvet olarak Türkiye işçi sınıfını
güçlendirmeye çalışıyoruz. Türkiye işçi sınıfının kendisini, Osmanlı
egemenleri, milliyetçi Türk burjuvazisi ve Alman emperyalizminin faili olduğu
bir tarihsel rezalet ve felaketin sorumlusu olarak hissetmesini sağlamak
yoluyla milliyetçilikle hesaplaşılmaz. Ya sola karşı komplo ya da sol adına en
derin aptallık olarak adlandırabileceğim bu eğilim ya Türkiye işçi sınıfını
büsbütün iktidarsızlaştırmaya hizmet eder, ya da tepki yoluyla işçilerin Türk
milliyetçiliğine sığınmasını. İkinci seçenek zaten birinciyle aynı sonucu
verir.
Demek
ki işçi sınıfını tarihsel bir tartışmanın içine dahil edeceğiz...
Bunu
keyfi biçimde yapamazsınız. Boş bir sayfaya gelişigüzel çiziktiremezsiniz.
Evet, tarih siyaseti ve sübjektivizmi içeriyor, hatta siyaset tarafından
belirleniyor. Ama tarih diye bir şey de var!
Emperyalist
ve bölgesel güçlerin saflaşmasında yerel halkların iç savaş görüntüsüne doğru
kaymaları var. İnsanları yerlerinden kopartma kararı var, katliamlar var. Göç
ettirilen ve katledilenlerin malına mülküne el konması var. Bu uygulamanın
kârlılığına vurulup benzerlerini başta Rumlar olmak üzere diğer gayrımüslimler
için tekrar senaryolaştıran bir alçaklık var. Bunu mümkün kılan milliyetçi ve
dinci şovenizm var... Sol bunları açıklayacak.
Sol,
açıklama yöntemi gereği öncelikle sınıfları görecek. Sınıf karşıtlıkları
üstünden anlatılan tarih içine insanların, kadınların, çocukların öykülerini
yerleştirecek. Bu öyküler temel anlatı çizgisiyle tutarlı olacak...
Asla
sıfır noktasında değiliz. Türkiye'de solun entelektüel birikimi, mutlaka
günümüzün devrimci komünist siyasetinden esinlenerek yeniden biçimlendirilmek
kaydıyla, zengindir. Solun birikimi aptallık ve ihanetten ibaret değil. Ayrıca
toplumdan ve siyasetten tasfiye edilmek istenen gayrımüslimlerin tarihsel
TKP'de en samimi sığınağı buldukları da açıktır. Cumhuriyet döneminde TKP'nin
Türk ve müslüman kökenli olmayan kadro birikimi benzersizdir. Erimiştir süreç
içinde, ama hatırlamamız, hatırlatmamız sadece geçmişin bir hakikati değil,
bugüne hizmet edecek bir politik veridir de...
Önümüz
2015. Medz Yeğern'in 100. yılı. Bu ideolojik kavgayı vermek durumundayız.
Yukarda işaret ettiğim “yöntem” düzleminin ötesine geçerek elbette...
Bu
aralarsa Dersim'i tartışıyor memleket. Bir kez daha... Orası için de bir yöntem
ayarına ihtiyaç var. Önümüzdeki günlerde değinmek üzere...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.