Aydın Engin
Sıradan bir pazar bugün. Yılın sonlarına doğru sıradan
bir gün. Yani yılın ne sonu, ne başı. Ne ölüm yıldönümün, ne doğum. Seninle
ilgili çok önemli, yazılmazsa olmaz bir gelişme de olmadı. Yine de… Yine de
içimden sana yazmak geldi...Çanakkale Zaferi’ne omuz silkip dudak büzmek en
hafifinden densizliktir. Tıpkı 2015’in aynı zamanda “Ermeni soykırımı”nın 100.
yıldönümü olduğunu görmezden gelmenin, mümkünse yok sayıp, değilse
geçiştirmenin de en hafif deyimiyle densizlik olacağı gibi. Sanki her ikisi
birden anılamaz, biri kutlanırken ötekiyle yüzleşmek mümkün değilmiş gibi bir
hazırlık var. Biliyorum, biliyorsun: Kimileri “Ne soykırımı, asıl Ermeniler bizi
arkadan vurdu; asıl onlar Türkleri katletti” diyecek. Biliyorum, biliyorsun:
Kimileri “Evet bir şeyler oldu ama buna soykırım denmez, olsa olsa mukatele,
yani karşılıklı katletmeler yaşandı” diyecek. Biliyorum, biliyorsun: Kimileri
“Olan tehcirdir. Ermenilerin sadece yerleri değiştirilmiş. Osmanlı
İmparatorluğu’nun başka bir bölgesine nakledilmişlerdir” diyecek. Biliyorum,
biliyorsun: Kimileri “Niye ille soykırım terimi üstünde tepiniyorsunuz. Bakın
Ermeniler bile bunu metz yegern yani büyük felaket diye adlandırıyorlar”
diyecek… Türkiye istese de istemese de 2015’te Ermeni sorununu tartışmak
zorunda. Ben bu tartışmadan kaçınılamayacağını anlatmak istiyorum.
***
Merhaba.
Sıradan bir pazar bugün. Yılın sonlarına doğru sıradan
bir gün. Yani yılın ne sonu, ne başı. Ne ölüm yıldönümün, ne doğum. Seninle
ilgili çok önemli, yazılmazsa olmaz bir gelişme de olmadı.
Yine de… Yine de içimden sana yazmak geldi.
Sebebi?
Sebebi -galiba- yok.
Haydi oku…
***
Biliyorsun, birkaç gün sonra 2014 bitiyor. Yani 2015’e
ayak basıyoruz.
Devlet katında hummalı bir faaliyet var. 2015’i
“Çanakkale Zaferi”nin 100. yılı olarak kutlamak istiyorlar. İtirazım yok.
Sanırım senin de yoktur. Hem niye olsun ki? Yedi düvelin ordusunun yüklendiği
Çanakkale Boğazı’nı, Balkan Savaşı’ndan zaten ağır yaralı çıkmış, halkı savaş
yorgunu, Avrupalıların “Hasta Adam” diye andığı Osmanlı, canını dişine takarak
savundu ve emperyalist ordulara geçit vermedi. Bu elbette kutlanır; yurdunu
savunan yiğitlere destanlar düzülür. Sadece üç yıl sonra, savaş bittiğinde,
Çanakkale’den geçemeyen emperyalist orduların Boğaz’da, Dolmabahçe önünde
demirlediklerini; Ortadoğu’da haritaları cetvel koyarak yeniden çizip yapay
devletler yaratırken Anadolu’yu da paylaştıklarını hatırlamak, hatırlatmak 18
Mart 1915’e gölge düşürmez.
Çanakkale Zaferi’ne omuz silkip dudak büzmek en
hafifinden densizliktir.
Tıpkı 2015’in aynı zamanda “Ermeni soykırımı”nın 100.
yıldönümü olduğunu görmezden gelmenin, mümkünse yok sayıp, değilse
geçiştirmenin de en hafif deyimiyle densizlik olacağı gibi.
Sanki her ikisi birden anılamaz, biri kutlanırken
ötekiyle yüzleşmek mümkün değilmiş gibi bir hazırlık var. Devlet katındaki
çabalar bunu haber veriyor. Bütün dünyaya yönelecek bir kutlama programı
öngörülüyor(muş). Filmler, diziler, konferanslar, broşürler, kitaplar
hazırlanıyor. Diplomatlara bulundukları ülkelerde ellerinden ne gelirse
yapmaları için kesin talimatlar verilmiş.
Kısacası bütün dünyaya 18 Mart Çanakkale Zaferi bir kere
daha hatırlatılacak.
Ancak unutmayalım, bütün dünya da bize 2015 Ermeni
soykırımını hatırlatacak. Sadece Ermeniler, sadece Ermeni diyasporasının etkileyebildiği
kesimler değil, bütün dünya…
Bugünlerde bu konu sık sık sohbetlerimizin merkezine
oturuveriyor.
Belki de bu sebepsiz sandığım mektubu da bu yüzden
yazıyorum. Çünkü sohbet bu konuya odaklandığında “Hrant burada olsaydı ne
derdi, nasıl yaklaşırdı; içini serinletmek için bağırıp çağırmak yerine en
keskin Ermeni düşmanının bile kafasında soru işaretleri, yüreğinde insancıl
kıpırtılar yaratmak için nasıl bir dil kullanırdı” diye soruyorum, soruyoruz.
Ah Ahparik, 2015’e girerken sana nasıl da muhtacız bir
bilsen. Senin diline, senin aklına, senin içtenliğine ve senin ancak yiğitlere
özgü cesaretine nasıl da muhtacız bir görsen…
Mesela yukarıda birkaç kez “Ermeni soykırımı” dedim ve
her defasında duraksadım. Çekindiğimden, korktuğumdan değil. Farklı, hatta tam
tersini düşünen okurları “Açık yürekli, önyargısız, ön kabulsüz, gerçeği,
sadece gerçeği yakalamaya odaklanan bir tartışmadan uzaklaştırır mıyım”
kaygısından duraksadım…
***
Biliyorum, biliyorsun: Kimileri “Ne soykırımı, asıl
Ermeniler bizi arkadan vurdu; asıl onlar Türkleri katletti” diyecek.
Biliyorum, biliyorsun: Kimileri “Evet bir şeyler oldu ama
buna soykırım denmez, olsa olsa mukatele, yani karşılıklı katletmeler yaşandı”
diyecek.
Biliyorum, biliyorsun: Kimileri “Olan tehcirdir. Ermenilerin
sadece yerleri değiştirilmiş. Osmanlı İmparatorluğu’nun başka bir bölgesine
nakledilmişlerdir” diyecek.
Biliyorum, biliyorsun: Kimileri “Niye ille soykırım
terimi üstünde tepiniyorsunuz. Bakın Ermeniler bile bunu metz yegern yani büyük
felaket diye adlandırıyorlar” diyecek…
Biliyorum, biliyorsun: Sahici bir yüzleşme, yakın
tarihimizle gerçek bir hesaplaşma yerine milliyetçi, hatta ırkçı önyargılar
havada uçuşacak, birbirini anlamak yerine karşısındaki, kendisinden farklı
düşüneni her anlamda “bitirmek” isteyenler öne çıkacak…
Hatta 2015 gelmeden başladı bile. Haberin oldu mu
bilmiyorum, İzmir’de 9 Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nde bir yardımcı
doçent öğrencilerine ödev verdi, “Ermeni sorunu, ortaya çıkışı ve sözde
soykırım iddialarına karşı, Türkiye’nin soykırım yapmadığını belgelerle
açıklayın” diye buyurdu.
***
Türkiye istese de istemese de 2015’te Ermeni sorununu
tartışmak zorunda. Ben bu tartışmadan kaçınılamayacağını anlatmak istiyorum.
Kaçınılamayacağına göre dövüşmeden, tartışmaya, gerçeği aramaya hazırlanmak
gerektiğinin altını çizmek istiyorum. O yüzden bu mektubu senin yanın sıra
okurlar da okusun diye gazetede yayınlıyorum.
Ve işte o yüzden Ahparik, tam da bu yüzden senin diline,
senin içtenliğine, senin duru aklına, senin ancak yiğitlerde rastlanan
cesaretine muhtacız, diye yazdım.
Bu konuda önerin, öğüdün varsa yattığın yerden bana
fısılda.
Ben duyarım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.