Nurcan Baysal / nurcanatlibaysal@yahoo.com
Soğuk, çok soğuk bir akşam, 11 Ocak Pazar akşamı ulaştım
Musul yakınındaki Baadre köyüne. Baadre en büyük Ezidi köylerinden biri. Köyün
hemen arkasında da 20 bin kişilik bir Ezidi kampı var. İŞİD saldırılarının başlamasıyla 1700 hanelik
köy boşalıyor. Son iki aydır geri dönüşler var. Boş evlere Şengalli aileler
yerleştirilmiş durumda. İŞİD’in (DAİŞ) elinden kurtulan bazı kadınlar da bu
köydeler. Benim Baadre’ye gidiş amacım bu kadınlara ulaşmak…
Ezidilerin Miri, Mir Amer bizi evinde konuk ediyor. Akşam
karanlığında Mir Amer ile birlikte boş evlere yerleştirilen ailelerden birinin
yanına gidiyoruz.
Girdiğimiz evde tüm aile koca salonda. Yerde sadece bir
kilim, bir de gaz sobası var. Şengalli bu ailenin 27 üyesi kayıp, bir kısmı
IŞİD’in elinde, bir kısmı hayatta mı bilinmiyor. Ailenin hayatta kalan tek erkeği, eşi, hasta
bebekleri ve henüz 20 gün önce İŞİD’in elinden kurtulan kız kardeş İrvin
yerdeki kilimin üzerinde oturuyorlar.
Akşamın bu karanlığında, bu dondurucu soğukta onları
rahatsız etmenin utancıyla içeri giriyorum. İrvin uzun boylu, esmer bir genç
kız. 18 yaşlarında. Uzun siyah kareli bir etek ve siyah bir hırka var üzerinde.
Daha önce görüştüğüm İŞİD’in elinde kalan kadınlardan farklı. Özgüveni oldukça
yüksek bir genç kız. “Hiç çekinme, sor” diyor, “sor, anlatayım, bütün dünya
bilsin, bize ne yaptılar bütün dünya bilsin.”
İrvin sürekli bunu
tekrarlıyor.
İrvin’e, seslerini elimden geldiğince duyurmaya söz
verdim. Bu röportaj o sözün bir parçası…
'Hepinizin dini Müslüman olacak,
3 gün süreniz var'
Önce İrvin’in hayatta kalan tek yakını, abisi başlarından
geçeni anlatıyor:
“Sınırın Tıl Nibad ve Tıl Kasab merkezlerine DAİŞ
saldırmıştı ve sürekli, eli kulağında bize de saldıracaklar bilgisi geliyordu.
Şengal’in düşeceği gece stratejik bir saldırı planladılar. Bu yerlere saldırı
başlayınca Şengal de düştü. Rojava kısmından girdiler. Tıl Nibad ve Tıl Kasab
peşmergenin elindeydi. Gece 3’te saldırı başladı. Sabah 4’e doğru Tıl Kasab’a
saldırı başladı. Saat 9’da Cemil Harbi köyü DAİŞ’in eline geçti. Sonra Tıl
Kasab ve diğerleri geçti.
Biz onların 21 kilometre altındaydık. Bizim Şengal
düşmeyecek inancımız vardı, o nedenle yerimizden kıpırdamadık. Katliam
haberleri gelmeye başladı. Etrafımız hep Arap’tı. Biz henüz Şengal’in düştüğünü
bilmiyorduk, ama aslında o sırada Şengal düşmüş. Şengal düştüğü gibi
etrafımızdaki tüm Araplar DAİŞ oldu…
Bize dediler, eşyalarınızı silahlarınızı teslim ederseniz
DAİŞ size bir şey yapmayacak. Yandaki Arap köyünün muhtarları eldeki tüm
silahları DAİŞ’e teslim etti. DAİŞ geldi, dedi ki, ‘Bundan sonra hepinizin dini
Müslüman olacak, size kabul etmeniz için 3 gün müddet veriyoruz.’
Akşam toplandık, nasıl kaçarız diye tartışmaya başladık,
ama tüm yollar artık kapanmıştı. 3 gün içerisinde nasıl kurtulacağımızı tartışıyorduk.
Eşim ve çocuklarım babamın köyü Hatmide’ydi. Eşim aradı, ‘Bu gece bizi almaya
geliyorsan gel yoksa dağa tırmanacağız…’ dedi.
Ben gittim babamın köyüne ve çocuklarımı kurtardım. Gece
1’e kadar DAİŞ’in istihbaratı sürekli köye girip çıkıyordu. Saat gece 4’te
komşularıma gittim, ‘Arabanızı kiralayayım beni buradan götürün' dedim, dediler
‘Olmaz’. Ben de traktörle gitmeye karar verdim. Traktöre süt koydum, yola
çıkmaya karar verdim, durdurulursam diyeceğim çocuğuma süt götürüyorum. Böylece
karımın olduğu köye gittim.
Hafif hava ışıyınca kendimizi dağa vurup kaçtık. 15 kilometre yürüdük. Gece 3’te yola çıkmıştık. Saat 12’ye doğru
dağa ulaştık. Biz dağa çıktıktan hemen sonra DAİŞ köyün etrafını sarıyor.
‘Siz bu köy, hepiniz üzerinizde ne varsa bırakıp dağa
gidiyorsunuz’ demişler. ‘Eğer Müslüman olursanız evinizde kalacaksınız’
demişler. Onlar “Biz dinimizden vazgeçmeyiz, tüm malımız mülkümüz sizin olsun,
biz Ermeniler gibi buraları terk edeceğiz” diye cevaplamış. Saat 12’de DAİŞ’in
başındaki kişi köylüleri medreseye çağırmış. Herkes arabaları ve eşyaları ile
gitmiş. ‘Kadın ve çocuklar üst kata gitsinler, erkekler alt katta kalsın’
demiş. Herkesin telefon paralarını ve
altınlarını almışlar. ‘Üzerinizde altın falan görürsek sizi öldüreceğiz’ demişler.
Herkese sormuşlar ‘Müslüman olmak istiyor musunuz?’
Herkes topluca ‘Hayır’ demiş. Arabaları getirip erkekleri yükleyip bir mezraya
götürmüşler. Her arabada 40-45 insan varmış, sırayla götürüp mezrada
öldürüyorlar, öldürdüklerini de kayda almışlar, öldürülen gruptan biri sağ
kalmış, taramışlar, onu da öldü sanmışlar. 2-3 kişi kurtulmuş."
'Köle fiyatları 30 ile bin dolar arası, güzellik ve
beyazlık fiyatı artırıyor'
"Sonra da köyün kadınlarını götürdüler. Ailemi de
götürmüşler. Şengal’deki medreseye götürdüler, yaşlı olanları ve kızları
ayırmışlar. Kızları Musul’a götürdüler. Kadınları ve hamileleri Tel Alfar’a
götürdüler. Hâlâ ailemden 27 kişiden haber alamdık. Kızların bir kısmını da
Suriye’ye yolladılar. Kız kardeşim bana telefon açtı. Rakka’da olduklarını
söyledi. Böylece onlara ulaşıp 6 kızı kurtardık, para vererek kızları satın
aldık.
Kadınların çoğu Rakka’da tutuluyor, bir kardeşim,
kardeşimin 2 kızı ve eşi de oradalar. Ne oldular bilmiyoruz, öldüler mi,
kaldılar mı, sağlarsa bile haberimiz yok.
Küçük çocukları evlere köle olarak verdiler. 7 yaşındaki
çocuk Müslüman'ın yanında köle olarak çalışıyor, Ezidi çocuklar köle olarak
Müslüman evlere satılıyor. 40 bin dinara 25 bin dinara bile sattıkları oluyor.
30-35-40 dolara bazen 1000 dolara kadar çıkıyor. Güzellik ve beyazlık fiyatı
arttırıyor. Gittikleri yerlerde de yeni işkenceler başlıyor, şiddet görüyorlar,
zorla evlendiriliyorlar."
İnsan pazarları nerede?
"Ana insan pazarları Suriye, Rakka, Aseyba'da var,
Irak’ta Ambar’a yakın oralarda. Kadınların ve çocukların satıldıkları merkezler
çoğunlukla Rakka, Musul, Tel Alfar, Aseyba… Kayıp kadınlar daha çok
buralardalar.
Hayatta kalan erkeklerin de Musul’da hapiste olduğu
söyleniyor.”
İrvin’in abisi aileden diğer kayıp kadınların yerini
biliyor, “Yerleri belli DAİŞ’ten satın alınabilirler” diyor. Bir defter
çıkarıyor, defterde bir harita çizmiş, harita üzerinde epey çalışıyoruz. Sonra
bana “Siz gidip onları alabilir misiniz” diye soruyor. Haritayı bu kadınları
bulmaya çalışan kurumlara vereceğimi söylüyorum, haritaları fotoğraflıyoruz,
üzerinde biraz daha çalışıp mıntıkayı tam çıkarmaya uğraşıyoruz*. Adamın diğer
kız kardeşleri bu evlerden birinde
tutuluyor. 2 ev yan yana, 2 tanesi beyaz, biri kırmızı, önünde zeytin ağaçları
var, futbol sahası var, ve bir su deposu, mıntıkayı çıkardık sayılır…
'Satışımız Viranşehir'de yapıldı'
Saat gece 22:00. Demli çaylar geliyor, sık sık elektrik
kesiliyor, ev daha da soğuyor.
O sırada İrvin ve diğer kızları Rakka’da tutuldukları evden satın alan ailenin uzaktan akrabası
olan genç geliyor. 30 yaşlarındaki genç İŞİD ile pazarlığı anlatıyor:
“Kızları DAİŞ’ten satın almaya gittim. Dediler ki Türk
sınırına gel. Türkiye sınırına gittim, pazarlığı sınırda yaptım DAİŞ’le.”
Adam DAİŞ’le yaptığı pazarlığın sesini telefona
kaydetmiş. Bana dinletiyor. DAİŞ’li ‘Ben bu kızları 1500 dolara aldım,
her birine 7 bin 500 dolar isterim’ diyor. Adam ‘Sana nasıl güveneceğiz,
kızlarımızı vereceğini nerden bileceğiz’ diyor. ‘Kızları Türk sınırına getir
parayı verip kızları alacağım’ diyor. DAİŞ’li, ‘kızları Türkiye’de teslim
ederiz’ diye cevaplıyor.
O ana kadar bizi dinleyen İrvin söze giriyor. İrvin 2 ay
16 gün DAİŞ’in elinde kalmış, ve daha sonra DAİŞ’ten satın alınmış. İrvin o
süreci anlatıyor:
“Türk hududu çok yakın. DAİŞ’in Türkiye ile ilişkisi var.
Biz sabah yedi buçukta çıktık
tutulduğumuz evden, 11’de Türkiye hududuna ulaştık.
Türkiye ve DAİŞ birlikte hareket ediyor, Türkiye’nin
yardımıyla yapıyorlardı. DAİŞ satışımızı
Türkiye’de yaptı. Viranşehir’de. Orda DAİŞ’e çalışan çok. Bizi Rakka’dan
Viranşehir’e getirdiler. 7 kızdık, sınırdan kimliksiz geçirdiler. 4 saate yakın
yürüdük. Viranşehir’de bir eve getirdiler bizi. Sonra yakınımız geldi
Viranşehir’e, parayı verdi, bizi aldı, ama son anda DAİŞ bir kızı satmaktan
vazgeçti (Burada 7 kız birlikte kaldıkları evde çektikleri bir fotoğrafı ve
arkada bıraktıkları, DAİŞ’in satmaktan son anda vazgeçtiği kızın fotoğrafını
gösteriyor) O Viranşehir’de DAİŞ’in elinde kaldı.
Türkiye DAİŞ’e yardım ediyor, DAİŞ’in elindeyken, DAİŞ
bize sürekli 'Gücümüzü Türkiye’den alıyoruz' diyordu. ‘Herkese bir kadın satın,
ama gelen Türk ise 3 kadına kadar satabilirsiniz’ diyordu. Türkiye yardım
etmese başımıza bunlar gelmezdi. Sınırımız Türkiye ye yakın, Türkiye bize
yardım etse bu halde olmazdık. 3
yaşından 15 yaşına kadar kızlar var DAİŞ’in elinde.
'3 kişi birden tecavüz ediyordu!'
Devam ediyor İrvin:
"2 ay 16 gün DAİŞ’in elinde kaldım. Yemeğimiz de,
uykumuz da hep korku içindeydi. Yaşadıklarımız ölümden beterdi, ölmek
kurtuluştu. Çok dayaklar yedik, 3 kişi birden tecavüz ediyordu…”
Burada susuyoruz, bir müddet devam edemiyoruz. İrvin
sürekli bağdaş kurduğu kollarıyla karnını bastırıyor.
“Ben evin resimlerini çektim, bilgileri abime ulaştırdım.
Rakka’da bizi DAİŞ’e hizmet eden bir ailenin yanına koydular. DAİŞ bize her
şeyi yaptı."
Peki ya bundan sonrası diye soruyorum İrvin’e:
“Babam yok, kardeşlerim yok, annem yok, sadece bu abim
var artık. Benim için hayat yok artık. Döndüm diyorlar ya, ama ben hangi eve
döndüm. Benim evim yok artık.
Ben neyi hayal edeyim, artık kimsem yok. 27 kişi ailemden
yok,yok.
Bize yardım edin, bizi bu insanların elinden kurtarın.
Biz sadece burada değiliz, Suudi Arabistan’dan Afganistan’a, Suriye’de,
Pakistan’a kadar bizi dağıttılar. Eğer
İŞİD’in elindeki bu kadınlara kısa zamanda ulaşılmazsa artık dünyanın dört bir
yanına iyice dağıtılmış olacaklar. Ne yapacaksanız çabuk yapın!”
'Türkiye isterse DAİŞ çocuklarımızı bırakır'
Abi devam ediyor:
“Türkiye isterse DAİŞ elindeki kızlarımızı, çocuklarımızı
bırakır. DAİŞ’in üzerinde Türkiye’nin etkisi çok büyük, DAİŞ tüm yaralılarını
Türkiye’de tedavi ettiriyor.
Kızları, çocukları evlere dağıttılar. Çocuklar, çok
küçükler kaçmayı bile bilmiyorlar. Şiddet görüyorlar bu evlerde ve bu evlerde
kendi dinleriyle ilgili beyinlerini yıkıyorlar.
Bunun önü alınmazsa bu şiddetin daha beteri gelecek.”
'Beni mahkemeye çıkarın,
anlatayım ki dünya utansın'
İrvin söze giriyor:
“Almanya’ya gitmek istiyorum. Orada insan hakları
mahkemesine başvurmak istiyorum. Çok şey söylemek istiyorum. Kendimi öldürmek
istedim, gelip elimden silahı aldılar ve daha çok eziyet ettiler.
Ben yerlerimizi bildirdim, 6 kızı da kurtardım. İstiyorum
diğer kadınları da kurtaralım. Sesimi duyurun. Beni bir mahkemeye çıkarın.
Hangi mahkeme olursa olsun konuşmak istiyorum Anlatayım bize ne kötülük
yaptılar, anlatayım anlatayım ki dünya utansın.”
Duymak isteyen için, İrvin’in duyurmaya çalıştığı sesi
burada…
_____________________________________
* Rakka’da kadınların tutulduğu evin haritalarını 2 gün
sonra Kürdistan Bölgesel Yönetimi İnsan Hakları Komisyonu'na veriyorum ve
Baadre köyüne bir ekip yollanmasını sağlıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.