Etyen Mahçupyan / etyen.mahcupyan@aksam.com.tr
Laik/sol aydın bakışının niçin bu denli sığ hale
geldiğini entelektüel geçmişe veya bugünün global ortamına bakarak doyurucu bir
şekilde açıklamak zor. Resmin bütününe bakmaya açık bir direnç gösteriliyor.
AKP hükümetleri gerçekten de bu onüç yıl içinde demokratik teamüle uymayan
birçok adım attı. Yapılan birçok şey başka türlü ve daha yapıcı bir tarzda ele
alınabilirdi. Ancak bu hamleler nötr bir ortamda, durup dururken yapılmadı… AKP’nin
tutumu kendiliğinden Türkiye’yi ‘belirlemiyor’. Diğer siyasi aktörlerin ve
toplumsal kesimlerin tepkisi ile birlikte nihai sonucu üretiyor. Diğer bir
deyişle eğer ortada bir antidemokratik durum varsa, bunun tek sorumlusu AKP
değil. Ona verilen tepki de en az iktidarın tutumu kadar etkin. Eğer gözünüzü
hükümete dikip diğer tarafın ‘siyasetini’ görmezden gelirseniz, resmin bütününü
gören bir topluma diyeceğiniz hiçbir şey kalmaz. Nitekim olan da bu…
***
Laik/sol aydın bakışının niçin bu denli sığ hale
geldiğini entelektüel geçmişe veya bugünün global ortamına bakarak doyurucu bir
şekilde açıklamak zor. Resmin bütününe bakmaya açık bir direnç gösteriliyor.
AKP hükümetleri gerçekten de bu onüç yıl içinde demokratik teamüle uymayan
birçok adım attı. Yapılan birçok şey başka türlü ve daha yapıcı bir tarzda ele
alınabilirdi. Ancak bu hamleler nötr bir ortamda, durup dururken yapılmadı.
Çevreden merkeze gelen ve üstelik İslami duyarlılığı
görünür biçimde taşıyan bir hareketin sistem tarafından nasıl karşılanacağı
belliydi. Nitekim iktidar olunduktan hemen sonra ordu içindeki hareketlenmeler
hükümet üzerinde en azından baskı kurmak, ama son kertede onu düşürmek için bir
eylem girişiminin olduğunu gösterdi. Yargı zaten ordunun dümen suyunda
gitmekteydi ve herhangi bir demokraside kendisinden beklenen işlevden uzaktı.
Parlamento içinde AKP ile işbirliğine açık bir parti yoktu. Medya geleneksel
olarak laik hassasiyeti yansıtan güçlü bir siyasi aktör olmayı sürdürüyordu.
AKP bürokrasi içinde hiçbir desteği olmadan, sadece aldığı oya dayanarak
iktidara geldi ve bu onüç yıl içinde yasal ve yasa dışı yollarla her fırsatta
önü kesilmek için uğraşıldı. Buna karşılık bu parti her seçimi muhalefete fark
atarak kazandı ve bu süreçte oyları kabaca on puan daha yukarda bir seviyeye
oturdu…
İnsan bir an durup düşünür… Tarihsel bağlama
oturttuğumuzda bütün bunların anlamı ne? Ya AKP o yaptığı hataları yapmasaydı
acaba şimdi nerede olurduk? Dolayısıyla asıl soru AKP’nin nasıl olup da bunca
yanlışı yaptığı değil, aksine nasıl olup da bunca doğruyu
gerçekleştirebildiğidir. Üstelik bazılarının diliyle bilgisiz, görgüsüz,
kafaları örümcek bağlamış kişiler olarak… Bu tür hakaretler laik/sol kesimde
uzun yıllar nesnel bir değerlendirme olarak kullanıldı. İslami kesimden
gelenlerin horlanıp aşağılanması doğaldı. Hatta bilimsel gerçeklerin
uzantısıydı.
Bu son onüç yıl açıkça bir sosyokültürel kalkışma
hareketini ifade ediyor. AKP söz konusu devrimsel değişimin taşıyıcısı ve
koruyucusu olarak sahnede. Yaptığı yanlışlar kendi tabanı tarafından görülmüyor
değil ama resmin bütününe bakıldığında tahammül edilebilir bulunuyor. Çünkü
AKP’nin atığı hiçbir antidemokratik adım bir demokratik duruma müdahale değil.
Hepsi zaten antidemokratik olan bir durum içerisindeki güç kavgasının sonucu.
Bu tespit AKP’nin önünde demokratik yolların da olabileceği ihtimalini ortadan
kaldırmıyor. Ama iktidardan böylesi bir demokratik tutumu talep etmek için, hiç
olmazsa resmin bütünündeki antidemokratik niteliği teslim etmek gerekiyor.
Dahası AKP’nin tutumu kendiliğinden Türkiye’yi
‘belirlemiyor’. Diğer siyasi aktörlerin ve toplumsal kesimlerin tepkisi ile
birlikte nihai sonucu üretiyor. Diğer bir deyişle eğer ortada bir
antidemokratik durum varsa, bunun tek sorumlusu AKP değil. Ona verilen tepki de
en az iktidarın tutumu kadar etkin. Eğer gözünüzü hükümete dikip diğer tarafın
‘siyasetini’ görmezden gelirseniz, resmin bütününü gören bir topluma
diyeceğiniz hiçbir şey kalmaz. Nitekim olan da bu…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.