“Ecdadımız soykırım yapmamıştır!” deyu ferman buyuran
cumhurumuzun başı, bu hükmünü zaten peşinen verip, bunu da kendi “mührüyle”
onayladıktan sonra, öte taraftan dönüp dolaşıp ardından da bu “iş”i tarihçilere
bırakmak lazım diyerek dünya aleme seslenirken, mil pardon, affedersiniz, çok
özür dilerim ama, bu ne menem bir çelişki, ne menem bir perhiz, keza ne menem
bir lahana turşusudur acaba? Nitekim başımızın başı, hani nasıl derler, Ali’ye
kızıp durup dururken tıpkı Veli’yi haşlarcasına, hepsi de eninde sonunda bu
topraklardan sürgüne, tehcire, kafileler halinde postalandıktan sonra,
içlerinden hasbelkader geride kalan “kılıç artıkları”nın torun ve torbaları
olarak yaban elleri mesken tutmuş, “diaspora”da yaşayan Ermenileri her
defasında lisanı keyifle sigaya çekerken, diğer yandan hepsi de bu ülkenin
sözde “birinci sınıf” olan Ermeni vatandaşları, keza kaçak yollarla gelip
buralarda çalışan “gariban” Ermenileri “deport” etmekten ya da “emanet” diye
nitelemekten dem vurmak fazlasıyla ayıp olmuyor mu, “reis” hazretleri! No!
Soykırım sadece kılıçla olmuyor, unutmayalım ki dil yaresi kılıçtan keskindir!
***
Kirvem,
Bu hafta her zaman yaptığım gibi lafı eveleyip
geveleyerek ya da don lastiği misali çekip çekiştirip uzun uzadıya “girizgah”
cümleleriyle başını şişirmeyeceğim; hatta, tam aksine asıl konuya, asıl
“mesele”ye kapıdan değil bacadan dalacağım; korkma!
Endişelenme! Yine her zamanki gibi her şeye “maydanoz”
türünden martaval okumayacağım; çünkü pabucumun teki zaten “öte taraf”ı çoktan
boylamışken, geride kalan diğer teki de eski “yoldaş”ıyla buluşmak için
hafiften hafife son hazırlıklarını tamamlamak için sabırsızlanırken, bundan
böyle ne benim martaval okumaya yeterli “zaman”ım, ne de senin yanın sıra
başkalarının da bunu dinlemeye ihtiyacı var!
Kısaca: Konumuz, Ermeni Soykırımı…
Kirvem, senin de zaten yıllardan beri sular seller misali
ezbere bildiğin üzere, bu konu her sene baharın gelişiyle birlikte gerek
ülkemizde, gerekse Ermenistan ve bittabi ki Ermenilerin yoğunlukla yaşadıkları
“diaspora” da tıpkı “tabiat kuralları” mucibince tomurcuklanır, yaprak açar,
sonbaharda yaprakları dökülür, kış uykusuna yattıktan sonra ertesi bahar yine
kapımızı çalar…
Nitekim daha önce şu kadar devletin “soykırım” diyerek
altına imza attıkları bu “mesele”, bu yıl Papa Hazretleri, dolayısıyla Vatikan
tarafından da resmen soykırım damgasıyla mühürlenmesi; sorunun boyutunu nedense
biraz daha genişletirken, diğer yandan da “Büyük Reis”in, yani Başkan Obama’nın
biri yerde, diğeri gökteki dudaklarının
arasından dökülecek “ferman”a kulaklar iyice odaklandı!
Acaba ne diyecek?..
Ben özüm bu satırları karalayıp postaya vermek üzereyken,
“Büyük Reis” in, hani mil pardon, hani affedersiniz, tıpkı kedinin fareyle
oynadığı gibi hangi “kelime”yi telaffuz edeceğini onun davudi sesinden henüz
duymadım, hatta bu konuda fikrim nedense alınmadı diye içerledim ama, ortada
dönen, kapalı kapılar ardından sızan, sızdırılan haberlere bakılırsa; bu
“ferman”, bu yıl da Ermenileri tümüyle “yas”a boğacak, buna mukabil Türkler de,
sevinçlerinden zil takıp oynayacak!
Sonra?..
Sonra; gelecek
bahara, ağaçların yeniden tomurcuklar açacağı o vakte kadar aynı minvalde “Ömür
biter yol bitmez” hikayesine kalındığı yerden devam edilecek…
Kirvem, aslında geçen yıl bu mesele tahtında “kelime
oyunları” başlığıyla üç hafta ardı ardına yazdığım mektupları, hani günün
birinde üzerinde hamsi ayıklayıp sonra da çöpe atarım diye bir yerlerde
sakladınsa, bir yıl evvel oynanan bu “vodvil”in bu yıl da aynı sahnede, aynı
“dekor” eşliğinde oynanacağından dem vurduğumu, dolayısıyla bu konuda ne denli
yaman bir “müneccim” olduğumu teşhis edeceksin!
İşte o mektuplardan birinde özetle şunu demiştim:
“Politik mülahazalarla insanların duygularıyla alay
edercesine, onların acılarını bir taraftan güya dillendirirken, öte taraftan da
tipik bir tüccar yaklaşımıyla ‘kâr-zarar’ hesaplarına yatıp, kendi ülkelerinin
‘menfaat’lerini öncelikle gözetip, sonra da güya ‘adalet’ten yana tavır
takınırken, bunu bir bakıma ‘kelime oyunları’na dökmek ‘siyaset’ icabıysa, ehh
o zaman batsın böylesine rezilane siyaset!
Batsın! Çünkü kökünde, kökeninde, temel felsefesinde
nalıncı keseri gibi hep kendinden yana yontan, kantarın topuzunu daima kedinden
yana kollayan bu tür zihniyetlerden ne köy olur ne de kasaba!
Batsın! Çünkü böylesine ‘ikircik’li, böylesine ‘ikiyüzlü’
bir yaklaşımı, tarih boyunca benimseyip, bunu da alavere dalaverelerle insanlık
alemine hak, hukuk adına pazarlayanlar, bana kalırsa öncelikle ‘insan’lık adına
utanç duymalılar.”
Şimdi bugün bu saat keza özetin özetine gelirsek,
diyeceğim o ki, Obama’nın dün veya yarın vereceği “fetva”dan ziyade, öncelikle
bizim “Reis”lerin “ferman”larına kulak kabartıp onları dinlemek galiba en
doğrusu!
Öyleyse, bunu da haftaya konuşalım Kirvem!
www.evrensel.net
Soykırım meselesi (2)
Mıgırdiç Margosyan / mmargosyan@hotmail.com
Kirvem,
“Büyük Reis” ya da nam-ı diğeriyle Barack Obama, “1915
Olayları”yla ilgili “ferman”ını bu yıl da nihayet noktaladı:
“Soykırım” mafiş! Var “Metz Yeghern!” (Yani kirvem,
bildiğin gibi, bizim doğru telaffuzla “Medz Yeğern”, yani”Büyük Felaket”.)
Dünyanın bir “nümero”lu “Başçavuş”unun dudaklarından
dökülen bu ferman Türklerin yüreğine bir nebze de olsa su serpip, onları
önümüzdeki bahara kadar şimdilik rahatlatırken, buna mukabil Ermenilerin
acılarına, hani deyim
Yarın, belki de yarından da yakın bir gelecekte Obama’nın
tahtına oturacak bir başka zat-ı muhterem, acaba o günkü şartlar altında
“kıble”sini neye göre ayarlayacak, bunu şimdilik bilemiyoruz ama, öte yandan
görünen köyün kılavuz istemeyeceğini de biliyoruz ve görüyoruz ki, bir tarafta,
daha da doğrusu terazinin bir kefesinde Amerikan halkının, yani “Coni”lerin
“ali menfaat”leri bahis konusu olunca, anlaşılan o ki, bu “oyun” bu “vodvil”
aynı minvalde sürüp gidecek.
Obama’nın, bu Büyük Reis’in ve onun koltuğuna yerleşecek
“başkan”ların bundan böyle bu konuyla
ilgili verecekleri fermanlar hakkında kahve fincanlarına, iskambil kağıtlarına
müracaat edip, dolayısıyla “falcı”lığa soyunma huyumuzdan vazgeçip, onların
yerine doğrudan doğruya bizim “yerli”
Reis’lerimizin bu baptaki fermanlarına ayna tutup, böylece eskiden beri
verdikleri bu fermanlara tekraren bakmak galiba daha mı doğru ne!
Mesela istisnaların kaideleri bozmadığı şu kırtıpil
alemde hemen her toplumun, hemen her devletin irili ufaklı yanlışları,
“falso”ları, ya tarihinde atalarından ister istemez devraldığı “iyi-kötü”
mirasları varken, kimileri bu mirasın “iyü” taraflarıyla övünüp, yeri göğü
inletip, bu bapta “onur ve gurur” duyarken, beri yandan ecdatlarının “kötü”
mirasını görmezlikten gelip, hatta mümkün mertebe bunu halı altına süpürmeyi
bir bakıma huy edinip, dahası da bu huylarını marifet sayarken, aslında kendi
kendilerini kandırıp oyalanırlar ama, nafile!
Nitekim bu konuda sadece bir örnek vermek gerekirse, işte
daha düne kadar Ermeni Meselesini tarihçilere bırakmanın şart olduğunu, bu
konuda tarihçilerin verecekleri kararların önemine defaatle vurgu yapan, yani
bir aralar başımızın, şimdilerde de cumhurumuzun başı olan muhterem zat, belki
de eski bir futbolcu olmanın verdiği deneyimle, sırf eloğlunun kalesine “ofsayt”tan
bir gol atmak uğruna, yıllar yılı oynadığı futbol kurallarını sanki
çiğnercesine, aynı şekilde de her sene 18 Mart’ta kutlanan Çanakkkale
Savaşı’nın gününü bir kalemde
değiştirip, böylece Ermeni Soykırımı’nın üstünü külle örtmeye ciddi ciddi
soyunurken, acaba yere göğe sığdıramadığı tarihçilerden acaba “fetva” mı aldı?
“Ecdadımız soykırım yapmamıştır!” deyu ferman buyuran
cumhurumuzun başı, bu hükmünü zaten peşinen verip, bunu da kendi “mührüyle”
onayladıktan sonra, öte taraftan dönüp dolaşıp ardından da bu “iş”i tarihçilere
bırakmak lazım diyerek dünya aleme seslenirken, mil pardon, affedersiniz, çok
özür dilerim ama, bu ne menem bir çelişki, ne menem bir perhiz, keza ne menem
bir lahana turşusudur acaba?
Nitekim başımızın başı, hani nasıl derler, Ali’ye kızıp
durup dururken tıpkı Veli’yi haşlarcasına, hepsi de eninde sonunda bu
topraklardan sürgüne, tehcire, kafileler halinde postalandıktan sonra,
içlerinden hasbelkader geride kalan “kılıç artıkları”nın torun ve torbaları
olarak yaban elleri mesken tutmuş, “diaspora”da yaşayan Ermenileri her
defasında lisanı keyifle sigaya çekerken, diğer yandan hepsi de bu ülkenin
sözde “birinci sınıf” olan Ermeni vatandaşları, keza kaçak yollarla gelip
buralarda çalışan “gariban” Ermenileri “deport” etmekten ya da “emanet” diye
nitelemekten dem vurmak fazlasıyla ayıp olmuyor mu, “reis” hazretleri!
No! Soykırım sadece kılıçla olmuyor, unutmayalım ki dil
yaresi kılıçtan keskindir!
Devam edeceğiz Kirvem!..
www.evrensel.net
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.