Arat Barış Altan / arat.guven@hotmail.com
Ermeni olduğunu çekinmeden söyleyebilirsin, ben Kürt
olduğumu söyledim... Sustuğumu görünce üstelemedi.Bizim köyde bir kilise var
gazeteci abi. Kilisenin hali harap şimdi; içerisinde koyun beslediler, altın
aramak için kırıp döktüler. Buralar Ermeniler'in yurdu biliyorum. Biz onların
komşularıydık, birlikte yeni güne uyanıyorduk. Kürtler, Osmanlı entrikalarıyla
baş edemedi, komşularını yalnız bıraktı, düşmanla saf tuttu. Komşusuz kaldık,
Ermenilerle beraber merhametimizi, ağzımızın tadını yitirdik. Ayrı gayrımız
yoktu oysa, birlik olmadığımız için bir bir yok oluyoruz. Ben niye hiç
gülmüyorum biliyor musun gazeteci abi; geçmişte ağlayan çocukların çığlıkları
peşimi bırakmadığı için. Anıları incinsin istemiyorum.
***
Bir muhtarın (muhbir) kamu güvenliği için ne derece
kıymetli olduğunu Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan tekraren ifade etti. Bizde
ehemmiyet ettik ve bu itibarla da köyleri gezmeye karar verdik.
"Yalnız kalmak ve kitap okumak dışında yaşadığımı
kimse iddia edemez, ölü bir ozan gibiyim" diyerek kendisini tanıtan
Memed'in ağzından Ölü Ozanlar Köyünün hikayesine kaldığımız yerden devam
edelim.
Derin uykudan uyanır gibi miskin bir ağırlıkla; adın ne
gazeteci abi diye sordu? Arat dedim. Sen Ermeni misin, atalarının köyünü bulmak
için mi geldin, hazine mi arıyorsun... Sorular pes peşe geldi, önü kesilen bir
suyun bendini yıkıp oluk oluk akması gibi.
Her ağaç kendi kökü üzerinde yeşerir Memed, bir dal
parçası bile o yüce ağacın varlığının kanıtıdır. Hazine aramıyorum, hazineyi
buldum! Hazine sensin...
Ermeni olduğunu çekinmeden söyleyebilirsin, ben Kürt
olduğumu söyledim... Sustuğumu görünce üstelemedi.
Bizim köyde bir kilise var gazeteci abi. Kilisenin hali
harap şimdi; içerisinde koyun beslediler, altın aramak için kırıp döktüler.
Buralar Ermeniler'in yurdu biliyorum. Biz onların komşularıydık, birlikte yeni
güne uyanıyorduk. Kürtler, Osmanlı entrikalarıyla baş edemedi, komşularını
yalnız bıraktı, düşmanla saf tuttu. Komşusuz kaldık, Ermenilerle beraber
merhametimizi, ağzımızın tadını yitirdik.
Ayrı gayrımız yoktu oysa, birlik olmadığımız için bir bir
yok oluyoruz. Ben niye hiç gülmüyorum biliyor musun gazeteci abi; geçmişte
ağlayan çocukların çığlıkları peşimi bırakmadığı için. Anıları incinsin
istemiyorum.
Soru sormama fırsat vermeden yaşlı bir derviş edasıyla
konuşuyordu Memed. Muhtarların muhbirlik yapması üzerine konuşmak isterken
kendimi bambaşka bir serüvenin içerisinde buldum.
Bu memlekette köylücülük; fakirliğin tarihçesidir.
Çocuğunu zor bela okula gönderir. Ne bir harçlık ne bir ilgi; etini kendisine
alır, kemiğini hocasına verir... Oğlanı al hoca hüküm de senin, ferman da...
Kızlar hâlâ okutulmaz. Mütemadiyen gelin olma adayıdır, küçüklüğünden tutun
erişkin zamanlarına kadar.
Çocuğun evlilik zamanı geldi mi fukara babanın boğazı
kurur, dizleri titrer. Ne ederim, kimden
borç alırım şimdi! "Ev yapana, oğul everene Allah yardım eder"
bakarsın bir yerden kapı açılır, diyerek sayıklar durur. Ekin yanmasaydı halimiz
böyle mi olurdu? Neyse Allah bir yerden kapı açar elbet!
Allah'ın hiç gelmeyen yardımını sayıklar dururlar.
Gelecek elbet, gelmese de Allah'a hamd olsun, neyimiz eksik şükür halimiz iyi!
Gelmeyen yardıma, olmayan kısmete şükür ha! Evet gazeteci
abi... Ama bu bir tevekkül meselesi yahut itikadın neticesi değil. Yoklukla,
fakirlikle yoğrulmuş insanların alışkanlığıdır.
Bir de yağmurun, karın, börtü böceğin sıkıntısı var. Yer
gök kavrulmuştur hasretle yağmuru bekler... Gecenin bir vakti yağmur başlar,
börtü böcek duaya durur. Köylünün hali yine harap; toprak damlı evinde oturur
da sabahı getirmez. Yağmur suyu sicim gibi evin içine akar. Çoluk çocuk perişan
olur, sabahi zor getirirler.
Bu anlattıklarım çoğu insana eski zamanların hikayesi
gibi gelecek ama şunu bilsinler ki; ülkenin varlığını, birliğini, bütünlüğünü
umursamayan köyler, bu köylerde hayat süren insanlar var.
Devlet denen bir yapı varsa en evvel bu insanlara yaşam
kaygısı, geçim sıkıntısı olmayan bir hayat sunmalıdır. İnsanları açıkla terbiye
etme, bu yolla burunlarını sürtme anlayışı dünyanın en adi oyunudur.
Hangisi daha hakçadır; halkını doyuran, halkına refah
sağlayan devletin tutumu mu, halkına muhbirlik teklif eden devletin
basiretsizliği mi! Hangisi daha insanca?
Halkın kendisini sahipsiz hissettiği bir yerde; ben
devletim demek bir mânâ taşımıyor.
Devlet buradaki insana ne vaad ediyor?
Batıda romantik yağan yağmur, buradaki insanın kâbusu
oluyorsa; devletin bu kasveti dağıtmak için de münasip bir dili olmalı.
Koca yürekli bir çocuğun isyanını yansıtan sözler bunlar!
Devlete öneri, topluma nasihat, doğaya sitem olsa da "Halkın kendisini
sahipsiz hissettiği bir yerde; ben devletim demek bir mânâ taşımıyor" sözü
sizce de bir manifesto niteliği taşımıyor mu?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.