Sevil Nuriyeva
Son aylarda sık sık Rusya’nın, Karabağ’a “barış gücü” adı
altında ordu getirme isteğinden bahsediyordum. Bu tedirginliğe neden olan bir
kaç veri mevcut idi. Karabağ’daki son olayların akabinde, bu tezin giderek
fazlasıyla seslendirilmesi tedirginliğimizi daha da artırdı. Ermenistan
Parlamentosu’nda; bir kaç gündür tahmin ettiğimiz gibi Karabağ’a Rusya’dan
barış gücü getirilmesi teklifleri görüşülmektedir. Ermenistan Cumhurbaşkanı
Sarkisyan başarısızlığına rağmen, Azerbaycan’ın işgal edilmiş Karabağ
bölgesinin, Ermenistan’la birleştirilmesi hayallerini dillendirmekte.(Buradaki Ermeni karşıtları yetmedi bu da ithal. HYETERT)
Günlerdir Ermenistan’da, Karabağ’a çatışmaya evlatlarını
göndermek istemeyen annelerin sesli itirazları akabinde olması ise
kuşkularımıza ayna tutmakta.
Rusya’nın Ermenistan’daki orduları, herkesin bildiği bir
gerçek! Yıllar önce rahmetli Ebülfez Elçibey’in Cumhurbaşkanlığı döneminde,
Azerbaycan’da Sovyetler Birliği’nden kalma askeri birliklerin çıkarılması
gerçekleştirilmiştir. Yeltsin ve Rusya’nın zayıf dönemine denk gelmesi, o
zamanki Azerbaycan yönetiminin, bu cesaretli adımının gerçekleştirilmesine
zemin oluşturmuştur.
İşin ilginç tarafı, bugün Azerbaycan’da bile Rusya’nın 5.
Kolon hareketi devreye girmekte, hatta Rusya ordusunun Karabağ’a gelmesini
destekleyenler de devrede. Azerbaycan’ın eski Cumhurbaşkanı olan ve Moskova’ya
bağlılığı ile bilinen Ayaz Mutallibov’un ortaya çıkması ve bu saçma teklifi
gündeme taşıması, esasında tesadüf olay olarak görülmemelidir.
Kısacası Ermenistan tarafından seslendirilen, Rusya
ordularının güya barışı kurma adına Karabağ’a gelmesi teklifi, Moskova’nın
senaryosu olarak görülmelidir. Buna Azerbaycan’dan da bazı çevrelerin destek
olması vakası ise zemin bulmayacak niteliktedir.
Rusya hep böyle yapar. Önce devreye siyaseten ölmüş
adamlarına, kendine lazım olan teklifleri söyletir. Bakıp görür, eğer karşılık
bulursa bu teklif, daha ciddi adamlarını teklifin pekişmesi için sahaya sürer.
Biraz daha ileri bir zamanda da açıktan kendini belli etmeyen ama aslında
Rusya’ya bağlı has adamlarını, bu pekişmiş teklifin nihai hedefe varması için
meydana çıkarır. Şimdilik Azerbaycan da işin çok başındadır. Yani, siyasi mevta
ve toplumda saygıyla hatırlanmayanların sahada olduğu ilk devrededir.
Ermenistan’da ise mesele, daha revan ve ciddi boyuttadır.
Bu iş tek başına Ermenistan’la olur mu? Tabii ki olmaz. Dahası da var, ABD bu
olayın Rusya inisiyatifinde gelişmesine engel olur. Peki, hangi yolla? Burada
yine de yük Azerbaycan’ın omuzlarına düşecektir. Moskova bir taraftan, ABD
diğer taraftan baskı yapacak. Artık bunun işaretleri gözükmektedir. Türkiye’nin
sınırlarını, Rusya biraz da bu konuda zorlayacaktır.
Türkiye’nin Güney Kafkasya’da fiili mevcudiyeti, askeri
birlikleriyle daha da pekişebilir. Peki nasıl? Ermenistan - Rusya oyunu
ifasıyla, nasıl ki “Rusya gelsin, Rusya gelsin” diye yalvarıyor görüntüsü
vermekte ya...
Azerbaycan da; aynı duruma, karşıt tepkiyle “Türkiye
Ordusu gelsin” derse, ne olur acaba?
Rusya’nın kimseyle savaşacak mecali yok, bilesiniz! Ama
eski Sovyet Cumhuriyetlerinden de son ana kadar vazgeçmeyecek. Bunu da bir
tarafa yazın. Hatta buralarda kendisine ters düşenleri, iktidar değişikliği
şantajı bile yapacaktır. Belki de artık yapmaktadır! Bu durumda yapacağımız bir
tek şey vardır. Sorunu kurgulayanların, sorun yaşamalarına yardım etmek.
Putin’in kafası, ülke içindeki sorunlara gömülmeyene kadar, bize rahat yok.
Belarus Cumhurbaşkanı, Putin’i rahatsız edecek beyanda bulundu ve açık açık
Kremlin politikalarını eleştirdi. Aynı cesareti; Orta Asya, Gürcistan,
Azerbaycan da gösterirse, Putin’in baskıcı siyaseti iflasa uğratılabilir.
Doğru, kolay değil ama mümkün olmayan bir şey de değil!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.