Ne var ki, Diyaspora için Kudüs yalnızca
buradaki Ermeni Patriklanesi’nden ibaret değildir (Patrikhane’ye ilişkin daha
fazla bilgi için St. James Ermeni Kardeşliği başlıklı gerçeğimize bakınız).
Kudüs’te, Hıristiyan, Müslüman ve Yahudi kesiminin yanı sıra bir de ayrıca
Ermeni kesiminin bulunması Ermenilerin varlığının bu kentin tarihinin ve
kültürünün ne kadar ayrılmaz bir parçası olduğunun göstergesidir. Yüzyıllarca
Ermeni nüfusunun önemli bir bölümünü rahipler ve ilahiyat okuyan öğrenciler
oluşturmuş, ancak meslekler de bu kesimden geri kalmamıştır. Gerçekte Ermeni
kesiminin varlığı Kutsal Topraklar’ın Haçlılar dönemindeki hükümdarı, bölgeyi
12. yüzyılda yönetmiş olan Kudüs Kraliçesi Melisende’ye borçludur. Kraliçenin
babası Avrupalı soylulardandı, ama annesi Ermeniydi ve Edessa’da (Urfa, ya da
bugünkü Şanlıurfa) Ermeni eğitimi almıştı.
Kudüs ve çevresinde yaşayanlar için 20.
yüzyıl büyük bir değişim demekti; çünkü soykırım buraya binlerce sığınmacıyı
getirmişti. Sığınmacılar Kudüs’ün, kuşaklar boyu yöreye entegre olmuş, ilk
dilleri olarak Arapçayı kullanan eski Ermeni halkından (kaghakatsis – Ermenice
“kentliler”, “yurttaşlar”) çok daha kalabalıktılar. Yerliler gerek yerel
yönetimlerde, gerekse Batı ülkelerindeki diplomatik misyonlarda yüksek
pozisyonlara gelmişlerdi. “Zuwwar” (Arapça “konuklar”) olarak adlandırılan
Ermeni Soykırımı’ndan kaçanlar Kudüs’ün, Beytüllahim’in, Yafa’nın ve diğer kent
ve kasabaların Ermeni nüfusunu artırdılar. Bu durum, her ikisi de
istikrarsızlığa ve göçe yol açan, 1948 yılında İsrail devleti kuruluncaya ve
1967’deki Altı Gün Savaşı’na kadar devam etti. Ancak bu arada Ermeniler, canlı
bir Diyaspora yaşamını yaratan, başta sosyal ve kültürel örgütler, spor
kulüpleri olmak üzere bir dizi cemaat yapılanmaları kurdular. O dönemin önemli
bir Ermeni sporcusu, 1940’da bölge şampiyonluğunu kazanan Mardo Gozukutchukian,
diğer adıyla “Boksör Mardo”ydu.
Kudüs’te seramik geleneğini ve bu alanda
Ermenilerin oynadığı rolü de unutmamak gerek. Osmanlı İmparatorluğu’nun
çöküşünün ardından bölgeyi ele geçiren İngilizler, 1919’da kentin en önemli
kutsal yapılarından biri olan Kubbet-üs-Sahra’nın dış duvarlarının yapımı için,
eski bir çini üretim merkezi olan Kütahya’dan (bugünkü Türkiye’nin batısında
bir kent) Ermeni çini ustaları getirdiler. Ustalar ve aileleri buraya
yerleştiler; çoğu kez hayvan ve bitfi motifleri, ya da geometrik desenler, el
işi mavi ve yeşil boyama ile süslü dekoratif çini ve çömlek üretimine devam
ettiler. Kudüs’ün Eski Şehir kesiminde, Ermeni ustaların ürettiği çini sokak
tabelaları vardır.
Kudüs ve çevresinde Ermeni Diyasporası
son yarım yüzyıl civarında bölgedeki siyasi istikrarsızlık koşulları nedeniyle
bir takım kısıtlamalar yaşamakta. Yine de, dini yaşamın dışında cemaat
kurumları, azalan nüfusa rağmen işlev görmeye devam etmekte. Son yirmi yıl
içinde yarım ya da tam Yahudi birey ve aileler de Ermenistan’dan göç etmekte.
Referanslar ve Diğer Kaynaklar
1. Bedross Der Matossian. “The Armenians
of Palestine 1918-48”, Journal of Palestine Studies, Vol. XLI, No. 1, Autumn
2011, s. 24–44
2. Jirair Tutunjian. “Queen Melisende
and Her Three Sisters”, Keghart.com, 1 Aralık 2013
3. Tzoghig Aintablian Karakashian.
“Armenian Pottery and the Karakashians”, This Week in Palestine, 127, Kasım
2008
4. Save the ArQ
5. Wikipedia: “Armenians in Israel”
6. Wikipedia: “Armenian Quarter”
Bizi takip edin
Samples of Armenian ceramics from
Jerusalem
Görsele ait bilgi
Kudüs’te Ermeni çinilerinden örnekler.
Atıf ve Kaynak
Lantuszka adlı kullanıcı tarafından
eklenen, kendi çektiği fotoğraf [CC-BY-SA-3.0], bkz. Wikimedia Commons
Facebook – Twitter – Instagram – Google+


Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.