
Bugün “epik” dendiğinde aklımıza, Rüzgâr
Gibi Geçti’den
Yıldız Savaşları’na kadar, eskiden yeniye, bol aksiyonlu, çokça
dehşet patlama sahneli, genellikle drama dozu yüksek büyük bütçeli
prodüksiyonlar gelir. Ancak bu formül de artık eskimekte. Şiir formunda
yazılmış, dünya edebiyatında “epik” olarak adlandırılan destanlara örnek ise
Yunan edebiyatında Truva Savaşı’nı anlatan İlyada, Hintlilerin yine büyük bir
savaşı betimleyen Mahabharata destanıdır. Her iki eser de iki bin yıldan uzun
bir tarihe sahiptir. Daha sonra, ortaçağda batı Avrupa’nın ünlü epik örnekleri
Chanson de Roland ve Beowulf’tur.
Ermenilerin de kendilerine ait, kimi
zaman farklı adlarla da anılan, Sasun’un Gözükara Savaşçıları (Ermenice
“Sasountsi Davit” ya da “Tavit”) destanı vardır. Sasun’un Gözükara Savaşçıları
destanı, bir ailenin dört kuşağının anlatıldığı dört bölümden oluşan uzun bir
şiirdir. David üçüncü kuşaktandır. Sanasar ve Baghdasar birinci kuşak, bir
sonraki “Aslan Mehr” olarak da anılan Büyük Mher (“Mets” ya da “Medz-Mher”),
dördüncü kuşak ise Küçük Mher’dir (“Pokr Mher”). Dünyanın çeşitli yerlerindeki
destanlar gibi öykü fantastik sahneler, heyecanlı maceralar içerir; ama ana
tema kötülüğe karşı iyilik ve adalet için savaştır.
8-10. yüzyıllarda yaratılmış olan
destanda özellikle Arapların egemenliğine karşı mücadele ayrıntılı bir şekilde
anlatılır. Ancak Sasun destanının birçok yerinde daha da eski unsurlara,
örneğin pagan Ermeni kültürüne göndermelere rastlarız. İsa’dan bin yıl kadar
önce yaşanmış olan Ermenilerle Mezopotamyalı hükümdarlar arasındaki rekabet ve
savaşların bu destanda ortaçağa uyarlandığı ve düşman güçlerin başı olarak
eskilerin yerini Bağdat halifesinin ya da Mısır kralının aldığı düşünülebilir.
Sasun’un Gözü Kara Savaşçıları
destanının Ermeni kültürünün edebi bir ürünü olarak fazla tanınmamış olması
şaşırtıcı gelebilir. Bu tanınmama durumu özellikle Ermeni Kilisesi’nin
kitapları için geçerlidir, ama Ermenice diğer yazılı eserlerde de destana yer
verilmemiştir. 16. yüzyılda bölgeden geçen Portekizlilerin kendi dillerinde
destandan bahsettiğine ilişkin kayıtlar bulunuyor olsa da, bir Ermeni episkopos
destanı yazıya geçirmek için çalışmaya başladığında takvimler 1873 yılını gösteriyordu.
Yazıya geçirme hiç de kolay iş değildi; çünkü en az bin yıldır kuşaktan kuşağa
sözlü olarak aktarılan destanın 150’den fazla farklı versiyonu vardı. Zaten
eser o kadar uzundu ki, sadece sözlü olarak okunması bile günler alıyordu.
Eserin bu şekilde şiirsel ve teatral bir şekilde sergilenişi günümüze kadar
gelmiş ve UNESCO Dünya Manevi Kültür Mirası Listesi’ne almıştır. Son yüzyılda
destanın çeşitli dillere, çeşitli formlarda çevirisi yapılmıştır. Bugün de
destanın şiirsel tiyatro oyunu dahil, çok sayıda versiyonu akademik
koleksiyonlarda bulunmaktadır.
Sasunlu David bugün Ermeni halk
kültürünün önemli bir figürüdür; ancak Diyaspora’da fazla bilinmez. Erivan tren
istasyonunda bulunan David’in at üstündeki heykeli, 1959 yılında Yervant Kochar
tarafından yapılmış son derece etkili bir eserdir ve kimi zaman kentin sembolü
olarak kullanılır. Varaz Samuelian tarafından, benzer şekilde, savaşmak üzere
şaha kalkmış atının üzerindeki David heykeli California, Fresno’ya 1971 yılında
yerleştirilmiştir.
Referanslar ve Diğer Kaynaklar
1. Der Mugerdechian, Kouymjian. David of
Sassoun: Critial Studies on the Armenian Epic. The Press at California State
University Fresno, 2013
2. UNESCO. “Performance of the Armenian
epic of ‘Daredevils of Sassoun’ or ‘David of Sassoun’”
3. UNESCO. “Performance of the Armenian
epic of ‘Daredevils of Sassoun’ or ‘David of Sassoun’”, 9 dak. 50 sa.
4. Aris Janigian. “Retelling David of
Sassoun: An Interview with David Kherdian”, The Armenian Weekly, 12 Şubat 2014
5. “David of Sassoun: Critical Studies
on the Armenian Epic”, Civilnet, 17 Ekim 2013
6. Downtown Fresno Partnership. “David
of Sassoon”
7. Wikipedia: “Daredevils of Sassoun”
8. Wikipedia: “David of Sassoun”
Bizi takip edin
A 1922 watercolour by Hakob Kojoyan
depicting various scenes from the Daredevils of Sassoun
Görsele ait bilgi
Sasunlu Daredeviller destanından çeşitli
sahnelerin betimlendiği, Hakob Kojoyan’ın 1922 tarihli suluboya tablosu.
Atıf ve kaynak
Hakob Kojoyan [Genel kullanıma açık
alan], bkz. Wikimedia Commons
Facebook – Twitter – Instagram – Google+

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.