Sovyet Azerbaycanı’nda, özellikle Dağlık
Karabağ Özerk Bölgesi’nde yaşayan Ermenilerin hakları ve güvenliklerini talep
eden hareket, SSCB’nin iç
meselesi olarak gördüğü anlaşmazlığın Sovyet yasaları
çerçevesinde çözümünü amaçlayan barışçı bir girişimdi. 1980’li yılların
ortalarında Gorbaçov’lu yılların bir miktar daha özgürlükçü atmosferinde
Ermeniler arasında, glasnost ve perestroika’nın, 1920’li yıllardan beri Sovyet
Transkafkasyası’da süregelen bu soruna adil ve kalıcı bir çözüm getirebileceği
umudu doğmuştu.
Şiddetsiz bir çözüm umutları Şubat
1988’in sonlarında söndü. Dağlık Karabağ’da gerilimin yükseldiği, etnik çatışma
haberlerinin geldiği günlerde Azeri gruplar, başkent Bakü dışında bir sanayi
kasabası olan Sumgait’te Ermeni birey ve ailelere saldırılar düzenlemeye
başladı. 27 – 29 Şubat tarihlerinde devam eden pogromlar sırasında demir boru,
ucu sivriltilmiş metaller gibi ev yapımı silahlarla Ermeniler evlerinde
öldürüldüler, yaralandılar, tecavüze uğradılar ve yağmalandılar. Kurbanların
sayısı hiçbir zaman tam olarak belirlenemedi. Yaralananlar, sakatlananlar ve
kaçmayı başaran binlerce kişi dışında ölenlerin sayısı için 20 -30’dan
yüzlerceye kadar değişen rakamlar telaffuz edildi. Olaylar sırasında çok sayıda
Ermeninin, Azeri ya da diğer etnik kökenden komşuları tarafından saklandığı ya
da başka şekillerde korunduğuna ilişkin haberleri de burada belirtmek gerek.
Devletin Sumgait katliamı karşısındaki
tutumu hem yavaş, hem de kararsızdı. Yerel Azeri yöneticilerin seyirci kaldığı
ise kesin bir gerçek. Olayların kontrol altına alınması için sonunda
Moskova’nın sıkıyönetim ilan etmesi gerekti. Resmi medyada katliama çok az yer
verildi ve gerektiği şekilde yürütülmeyen yargılamalarda adaletin gücü
gösterilmedi. En önemlisi pogromun önceden planlanmış ve örgütlü niteliği
hiçbir zaman tam olarak kabul edilmedi ve soruşturmaya tabi tutulmadı.
Faillerin cezasız kalmasının sonuçlarından biri de, Sovyet Azerbaycanı’nın
diğer yerlerinin yanı sıra, Kasım 1988’de Kirovabad’da (Gence) ve Ocak 1990’da
yeni katliamların takip etmesi oldu.
Olaylar, gerek SSCB içinde, gerekse
uluslararası ölçekte, Sovyet ideolojisinin halklar arasında dostluk gibi
sloganlarının boşluğunu gösteren, utanç verici bir durum olarak
değerlendirildi. Aslında bir bütün olarak Dağlık Karabağ sorunun kendisi,
Sovyet modelinin sürdürülemez olduğunun görülmesine ve sonunda SSCB’nin
dağılmasına katkıda bulundu (sorunla ilgili daha ayrıntılı bilgi için bkz.
Dağlık Karabağ Cumhuriyeti’ne ilişkin gerçek).
Sumgait Azerbaycan’da bugün, ülkenin
geri kalan kısmının büyük bir bölümü için söz konusu olduğu gibi Ermeni
nüfusundan arındırılmış bir sanayi kasabası olarak yaşamaya devam ediyor.
Dağlık Karabağ, Ermenice Artsakh, genel deyişle “buzdolabına kaldırılmış”
çatışmanın kalbinde yer almaya devam etse de, zamanın Sovyet Azerbaycanı’nda
Ermeniler hayatlarını kaybettiler ya da yurtlarından sökülüp atıldılar.
Sığınmacılardan birçoğu ya Rusya’ya, ya da ABD’ye yerleşti. Bugün, örneğin
Moskova’da ve Michigan’da Bakulü Ermeni toplumları yaşamakta.
Referanslar ve Diğer Kaynaklar
1. “Nationalism at Its Nastiest”, The
New York Times, 19 Ocak 1990
2. “An Open Letter on Anti-Armenian
Pogroms in the Soviet Union”, The New York Review of Books, 27 Eylül 1990
3. Anna Astvatsaturian Turcotte.
Nowhere, a story of exile. hybooksonline.com, 2012
4. Zohrab Information Center. “Nowhere:
A Story of Exile”, 27 dak., 6 san.
5. Anna Astvatsaturian Turcotte, “A Baku
Pogrom Eyewitness Recounts the Ordeal 25 Years Later”, Asbarez, 13 Ocak 2015
6. Against Xenophobia and Violence NGO.
The Sumgait Syndrome. Anatomy of Racism in Azerbaijan. MIA Publishers, 2012
7. Inna Mirzoyan, “Revealing the Truth
Behind the Baku-Sumgait Pogroms – One Family at a Time”, Asbarez, 13 Ocak 2015
8. Julia Papiyan. “Baku Pogroms 25 Years
Later: I am Regina Papiyan”, Asbarez, 16 Ocak 2015
9. Office of the Nagorno Karabakh
Republic in the United States. “Ethnic Cleansing Campaigns”
10. Wikipedia: “Sumgait pogrom”
11. Wikipedia: “Karabakh movement”
Bizi takip edin
A khachkar that reads “Sumgait 1988”, by
the Armenian Genocide Memorial in Yerevan; Azerbaijani and Turkish policies
with regards to Armenians are often equated in the Armenian public perception
Görsele ait bilgi
Erivan’daki Ermeni Soykırımı Anıtı
yanında “Sumgait 1988” yazılı bir haçkar; Ermenilere ilişkin kamusal söylem
çoğu kez Azerbaycan ve Türkiye’nin Ermenilere ilişkin politikalarının bir
bileşimini yansıtır.
Atıf ve kaynak
Vaghinak Petrosyan [CC-BY-2.0], bkz.
Wikimedia Commons
Facebook – Twitter – Instagram – Google+



Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.