Ferhat Kentel
Darbenin ezilmiş olması, sessiz bir devrimi sessizlikten
çıkarıp, gerçek bir devrim yaptı ve Yenikapı mitingi devrimin taçlandığı yer
oldu... Yenikapı mitingi yıllardır darbeler karşısında sessiz kalan bir
toplumun öfkesinin boşalmasına; geçmişin intikamının alınmasına şahitlik
yaptı... Güçsüzlükten ötürü ses çıkaramadığı, üstüne üstlük alkışladığı,
onayladığı darbelerden sonra, sonuncusunu ezmenin getirdiği zafer duygusunun
yaşanmasını sağladı... Ancak gene hiçbir devrimde zaten olmadığı gibi, bir
“özlenen tablo” olarak Yenikapı da “tüm milletin” bir araya geldiği bir yer
olmadı. Herkesin gelmeye çalıştığı ama gelemediği, gelse bile özdeşleşemediği;
devrimin öncülerinin dilinin, duygunun, heyecanın ve kutsamanın hâkim olduğu;
bunun yanısıra Ermeni’ye, Bizans’a, ötekilere karşı nefretin de araya sızdığı
bir “totallik” kuran, farklılıklar üzerinde “ezici” bir etki yaratan bir olay
oldu… “Devrim zamanı”nın bu türden bir total kimlik inşasını beraberinde
getirmesi anlaşılabilir. Ama içinde yaşadığımız “milli birlik ve beraberlik”
görüntüsünün içine eski rejimin bilumum tehlikeli şahsiyetleri de girmeye
başlayınca “hangi birlik ve beraberlik?” sorusunu sormak gayet meşru hale
geliyor. Türkiye tarihinin her döneminde ihtiyaca binaen, muhayyel bir “birlik
ve beraberliği” en azından lafta tesis etmek için her zaman “düşmanlar”
kullanılmıştır. İşte Ermenilik böyle bir zamanda devreye gene sokuluyor. Küfür
olarak... Düşmanın teke -FETÖ- indirildiği zamanda bile... Eski rejimin
temsilcileri tarafından...
***
Türkiye 2002’den beri yeni bir yapıya doğru evriliyordu.
Toplumsal hareketlerin verdiği mücadeleler aracılığıyla kendi üzerine düşünen,
farklılıklarını gören, bunları kabul etmeyi öğrenmeye çalışan bir toplum olma
yolundaydı. Bir bakıma sessiz bir devrimdi bu. Ancak, geleneksel devlet
ideolojisi, kurumları ve refleksleri karşısında, aynı zamanda bu devletle
girilen pazarlıklar ve gerilimli ilişkiler toplumda radikal kutuplaşmaları
arttırdı. Kürd meselesinin yanı sıra, devletin içindeki gerilimler, cemaat ve
benzeri fraksiyonların savaşları, son yıllarda giderek hızlanan terör
saldırıları, bu sessiz devrimin daha net bir saflaşmaya dönüşmesine neden oldu.
Ve bütün devrimlere benzer şekilde “eski rejim”den farklı bir “yeni rejim”
söylemi, güçlü bir dile dönüştü.
Yaşadığımız darbe girişimi, düne kadar devrimin
kardeşleri arasında yer alan ve devlet içindeki güç ilişkilerini tekelci bir
şekilde kontrol etmeye çalışan bir “cemaat”in kanlı bir marifeti olarak ortaya
çıktı. Yeni bir toplum, yeni bir düzen yaşamak isteyen geniş halk kitleleri
için bu darbe girişimi, “eskiye dönme” riskinin kâbus derecesinde bir işareti
oldu.
Darbenin ezilmiş olması, sessiz bir devrimi sessizlikten
çıkarıp, gerçek bir devrim yaptı ve Yenikapı mitingi devrimin taçlandığı yer
oldu... Yenikapı mitingi yıllardır darbeler karşısında sessiz kalan bir
toplumun öfkesinin boşalmasına; geçmişin intikamının alınmasına şahitlik
yaptı... Güçsüzlükten ötürü ses çıkaramadığı, üstüne üstlük alkışladığı,
onayladığı darbelerden sonra, sonuncusunu ezmenin getirdiği zafer duygusunun
yaşanmasını sağladı...
Ancak gene hiçbir devrimde zaten olmadığı gibi, bir
“özlenen tablo” olarak Yenikapı da “tüm milletin” bir araya geldiği bir yer
olmadı. Herkesin gelmeye çalıştığı ama gelemediği, gelse bile özdeşleşemediği;
devrimin öncülerinin dilinin, duygunun, heyecanın ve kutsamanın hâkim olduğu;
bunun yanısıra Ermeni’ye, Bizans’a, ötekilere karşı nefretin de araya sızdığı
bir “totallik” kuran, farklılıklar üzerinde “ezici” bir etki yaratan bir olay
oldu.
“Devrim zamanı”nın bu türden bir total kimlik inşasını
beraberinde getirmesi anlaşılabilir. Ama içinde yaşadığımız “milli birlik ve
beraberlik” görüntüsünün içine eski rejimin bilumum tehlikeli şahsiyetleri de
girmeye başlayınca “hangi birlik ve beraberlik?” sorusunu sormak gayet meşru
hale geliyor.
Türkiye tarihinin her döneminde ihtiyaca binaen, muhayyel
bir “birlik ve beraberliği” en azından lafta tesis etmek için her zaman
“düşmanlar” kullanılmıştır.
İşte Ermenilik böyle bir zamanda devreye gene sokuluyor.
Küfür olarak... Düşmanın teke -FETÖ- indirildiği zamanda bile... Eski rejimin
temsilcileri tarafından...
Ve ne gariptir ki, Hrant’ın mahkemelerinde linç
uygulayanlar, Agos’un önünde tehditler yağdıranlar, yani “eski”nin mahfilleri
bizzat şahıs olarak olmasa bile, taşıdıkları zihniyet itibariyle, hep beraber
bugün birlik ve beraberlik tablosunun içinde yer alıyorlar.
Bu durumda, Hrant’ı öldüren şebekenin içinden bir takım
cemaatçi polis ve jandarmalar ortaya çıkarken, diğerleri birlik ve beraberliğin
içine kaçıp kurtuluyor olmasınlar?
Bugün gerçekten “yeni Türkiye”den bahsedeceksek, Yenikapı
miting alanında kendisini anlatamayanların farklı seslerinin duyulacağı bir
demokratik ortama doğru hızla yürümekten başka çare yok.
Aksi takdirde, eski rejimin zaten gayet başarıyla
yürüttüğü, sürekli “milli birlik ve beraberlik” söylemleri üreten, sadece
kendinden ne kadar mutlu olduğunu anlatan, kendi kendine güzellemeler düzen
“eski” bir yapıda, üstelik güçlü halk desteğiyle daha da mutlaklaşarak,
“yaşıyormuş gibi” yapmaya devam edebiliriz.
Ve üstelik, nice canlar pahasına darbeyi atlatmış bir
toplumda, bir takım çıkar çevrelerinin -bütün devrimlerde olduğu gibi- sınırsız
bir özgüven ve izansızlıkla her şeyi mübah göreceği; “adaletin” terk-i diyar
edeceği acıklı bir ülkeye dönüşme riskimiz mevcut görünüyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.