Yıllar süren mezalim ve toplu katliamlardan sonra,
1915-1916’da, Türk devleti tarafından planlanıp uygulanan Ermeni Soykırımı’nın
sonucu olarak, Ermeniler ülkelerinin büyük kısmından silinip gitti… Hiçbir
tazminatın bu kadar büyük bir suçu telafi edemeyeceğinin bilincinde olan
bizler, dayanağı her ne olursa olsun, bu suçun tazmin ve telafisinin, doğal bir
hak gereğince, bir o kadar da zorunlu olduğunun bilincinde olarak, bu
bildirgeyle, 2015-Tazmin ve Telafi Kolektifi (Collectif 2015: réparation) ile
Yurt ve Kültür Dernekleri Uluslararası Birliği’nin (Union Internationale des
Organisations Terre et Culture) Türkiye’ye yönelik tazmin ve telafi talebini,
yani, gaspedilen milli malların ve Ermenilere ait diğer anıtsal yapıların
tamamının –kiliseler, mezarlıklar, manastırlar, hastaneler, okullar– ve
bunların eklentilerinin, talep metninde öngörülen şekil ve usuller çerçevesinde
iade edilmesini istediğimizi bir defa daha bildiriyoruz.
İmza Kampanyası: https://www.change.org/p/union-internationale-des-organisations-terre-et-culture-appel-pour-la-restitution-des-monuments-arm%C3%A9niens-confisqu%C3%A9s-en-turquie?recruiter=546695039&utm_source=share_petition&utm_medium=email&utm_campaign=share_email_responsive
***
Yıllar süren mezalim ve toplu katliamlardan sonra,
1915-1916’da, Türk devleti tarafından planlanıp uygulanan Ermeni Soykırımı’nın
sonucu olarak, Ermeniler ülkelerinin büyük kısmından silinip gitti. Trajik
olduğu kadar benzersiz de olan bu nihai sonuç, sayısı hesaplanamayacak kadar çok
ölüm, kaçırmalar ve zora dayalı ihtidalar, medeni ve siyasi hakların kaybı ve
sağ kalanların sürgüne gitmek zorunda bırakılmaları, milli ve şahsi varlıkların
gaspı, iki bin yıllık bir uygarlığın tanıklıklarına yönelik bugün de devam eden
yıkım ve tarihsel miras olan bir coğrafyanın sistemli bir şekilde haritadan
silinmesiyle birlikte, Ermeni halkına, her tür ölçünün ötesinde bir zarar
verdi. Ermenilerin o günden beri bekledikleri adaletin sağlanmaması, hedefi
olmaya devam ettikleri inkârcı ayak oyunları, zamanın getirdiği acılar, bu
zararı daha da ağırlaştırıyor.
Hiçbir tazminatın bu kadar büyük bir suçu telafi
edemeyeceğinin bilincinde olan bizler, dayanağı her ne olursa olsun, bu suçun
tazmin ve telafisinin, doğal bir hak gereğince, bir o kadar da zorunlu
olduğunun bilincinde olarak, bu bildirgeyle, 2015-Tazmin ve Telafi Kolektifi
(Collectif 2015: réparation) ile Yurt ve Kültür Dernekleri Uluslararası
Birliği’nin (Union Internationale des Organisations Terre et Culture)
Türkiye’ye yönelik tazmin ve telafi talebini, yani, gaspedilen milli malların
ve Ermenilere ait diğer anıtsal yapıların tamamının –kiliseler, mezarlıklar,
manastırlar, hastaneler, okullar– ve bunların eklentilerinin, talep metninde
öngörülen şekil ve usuller çerçevesinde iade edilmesini istediğimizi bir defa
daha bildiriyoruz.
Eğer, işlenen ağır suçların zımnen onaylanması ya da salt
şiddet yoluyla elde edilmiş bir menfaatin meşrulaştırılması söz konusu değilse,
bu anlamlı tazmin ve telafi hareketinin karşısına hiçbir şey çıkarılamaz. Bu
talep, ister istemez, ilerleme sevdalısı bir dünyada, evrenselliği kadar
çeşitliliği de göz önüne alınan insan topluluklarının kültürel mirasına hak
ettiği değeri veren kişilere de seslenmektedir.
Bizler, hoşgörüsüz ve dışlayıcı önyargıların ötesinde,
haklı çıkarıcı ya da inkârcı tutumların da ötesinde, başka her yerde olduğu
gibi Türkiye’de de yeri olduğundan, akıl ve mantığın her şeye galebe çalacağına
inanıyoruz. Bu kanaatledir ki, Türkiye’nin yetkili makamlarından, el konan
varlıklarını Ermeni milletine iade etmelerini, bunu yapmak için de, ilgili
üçüncü tarafların zararlarını tazmin etmek üzere harekete geçmelerini; aynı
zamanda, bu varlıkların rehabilitasyonu, yenilenmesi, restore edilmesi,
gerektiğinde de yeniden inşa edilmesi için, uluslararası katkılara açık bir
bütçe ayırmak suretiyle kaynak sağlamalarını; böylelikle, boş yere ve çok uzun
süre ertelenen bir adalet ve kardeşlik görevini yerine getirmelerini
bekliyoruz. Son olarak, böyle bir kültür mirasının kurtarılması ve geleceğiyle
ilgilenen herkesi, bu çağrıyı kararlılıkla sahiplenmeye ve desteklemeye davet
ediyoruz.
7 Nisan imzacıları.
------------------------------------------------------------------------------
ՅԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹԻՒՆ ԵՒ ԿՈՉ
2016, ԱՊՐԻԼ 7
Երկար տարիներու հալածանքներէ եւ զանգուածային ջարդերէ յետոյ,
ծրագրուած եւ 1915-1916-ին գործադրուած Հայոց ցեղասպանութիւնը, Հայոց իրենց երկրի մեծագոյն
մասէն անհետացումը պատճառեց։ Այս ծայրագոյն հետեւանքը, նոյնքան եզակի որքան եղեռական,
մեռեալներու, առեւանգումներու եւ բռնի կրօնափոխութիւններու անհաշիւ քանակին աւելցած,
աւելցած՝ քաղաքական եւ քաղաքացիական իրաւունքներու կորուստին եւ վերապրողներու պանդխտութեան
դատապարտուելուն, նմանապէս՝ ազգային եւ սեփական կալուածներու գրաւման, երկհազարամեայ
քաղաքակրթութեան մը վկայութիւններու դեռ շարունակուող քանդումին եւ պատմութենէն ժառանգ
եկած աշխարհագրութեան մը կանոնաւոր ջնջումին, անհամեմատելի վնաս մը հասցուցած է հայ
ժողովուրդին։ Հայոց դէմ ուղղուած ժխտողական յարձակումները, արդար դատաստանի մը զլացումը,
ժամանակի պատճառած տառապանքը, անկէ ի վեր կը սաստկացնեն զայն։
Գիտակցելով թէ ոչ մէկ հատուցում կրնայ այդքան մեծ ոճիր մը հակակշռել,
բայց գիտակցելով նաեւ թէ անոր հատուցումը, ինչ հիմք ալ ստանայ ան, առաւել եւս անհրաժեշտ
կը դառնայ, բնական իրակունքի թելադրանքով իսկ ներկայ յայտարարութեամբ կը կրկնենք
“2015 Հատուցում համախմբութեան” եւ Երկիր եւ Մշակոյթ համազգային կազմակերպութեան Թուրքիոյ
ներկայացուցած հատուցման պահանջը. այն է վերադարձը գրաւուած բոլոր հայ ազգային կալուածներուն
եւ յուշարձաններուն՝ վանքերուն, եկեղեցիներուն, գերեզմանոցներուն, հիւանդանոցներուն,
դպրոցներուն եւ անոնց պատկանող սեփականութիւններուն, նշուած ձեւերով եւ միջոցներով։
Բացի գործուած յանձանքին ծածկաբար տրուելիք հաւանութենէն կամ լոկ բրտութեամբ ձեռք բերուած
շահ մը իրաւացի նկատելէն, ոչինչ կրնայ հակառակիլ հատուցման այս յատկանշական արարքին,
որ անհրաժեշտօրէն կ՚ուղղուի նաեւ բոլոր անոնց՝ որոնք, յառաջդիմութեան ձգտող աշխարհի
մը մէջ, լիովին կ՚արժեւորեն մարդկային ընկերութիւններու մշակութային ժառանգը, ընկալուած
իր բազմազանութեամբ եւ իր համամարդկային նկարագրով։
Խտրական եւ անհանդուրժողական կեցուածքներէն անդին, արդարացման
կամ ժխտողականութեան փորձութիւններէն անդին, կը հաւատանք որ պիտի յաղթեն միտքն ու բանականութիւնը,
որովհետեւ անոնք իրենց տեղն ունին Թուրքիոյ մէջ, ինչպէս այլուր։ Այս համոզումով է որ
կ՚ակնկալենք Թուրքիոյ իշանութիւններէն՝
• որ վերադարձնեն Հայ Ազգին իրմէ յափշտակուած կալուածները, ասոր
համար փոխ հատուցում ապահովելով առընչուած երրորդ անձերուն.
• որ յանձն առնեն միաժամանակ այդ ստացուածքները վերարժեւորել,
նորոգել, վերականգնել կամ, ի հարկին, վերաշինել, այս գործին յատկացնելով միջազգային
նպաստներու բաց՝ յատուկ սնտուկ մը.
• որ այսպիսով կատարեն շատ երկար ատեն եւ ի զուր յետաձգուած
արդարութեան եւ եղբայրակցութեան պարտականութիւն մը։
Վերջապէս կոչ կ՚ուղղենք բոլոր անոնց որ կը մտահոգուին նման ժառանգի
մը փրկութեան եւ ապագային համար, որպէս զի անվեհեր յարակցին ներկայ կոչին։
Կոչը Ստորագրողներ
Declaration and Call to Action- April 7th, 2016
Planned and carried by the Turkish State in 1915–1916
after many years of persecutions and mass killings, the Armenian genocide
resulted in the disappearance of Armenians from the better part of their
territory. This singular and tragic outcome, in addition to the countless
deaths, the abductions, the forced conversions, the loss of civil and political
rights and the sentencing of survivors to exile, the confiscation of national
and private assets, the ongoing destruction of testimony to a
two-thousand-year-old civilization and the systematic erasure of a historical
geography, has done immeasurable harm to the Armenian people. And the
subsequent denial of justice to Armenians, the negationist campaigns and the
suffering engendered by the passage of time only make matters worse.
Fully aware that no reparation could compensate for such
a crime but equally aware that its reparation, on whatever basis, is all the
more necessary in virtue of a natural law, we reiterate by the present
declaration the demand for reparation addressed by the Collectif 2015:
Reparation and the International Union of Land and Culture Organizations to
Turkey, in particular the demand that all national assets and other confiscated
Armenian monuments – churches, cemeteries, monasteries, hospitals and schools –
together with their dependencies be returned, according to the forms and
methods retained. Nothing other than the tacit approval of the crimes committed
or the legitimization of benefits gained through violence alone could oppose
this significant gesture of reparation which, of necessity, will be addressed
also to those who, in a world enamored of progress, place a high value on the
cultural heritage of human societies in all its diversity and its universality.
Despite the willful intolerance and exclusion, the
temptations to justify or deny, we believe that intelligence and reason,
because they exist in Turkey as elsewhere, will ultimately triumph. It is
because of this conviction that we are inviting the Turkish authorities to
return to the Armenian nation the confiscated assets, and to compensate the
parties concerned; to at the same time undertake to ensure the rehabilitation
of these assets, their renovation, their restoration or, if need be, their
reconstruction, devoting to this a budget open to contributions from the
international community; and in so doing to fulfill a needlessly neglected and
long-overdue duty of justice and fraternity. Lastly, we call on those concerned
by the rescue and the future of such a heritage to firmly associate themselves
with this call to action.
The signatories of the April 7th call to action.
DÉCLARATION ET APPEL DU 7 AVRIL 2016
Collectif 2015 : réparation
Planifié et exécuté par l’État turc en 1915-1916 après de
longues années de persécutions et de tueries de masse, le génocide des
Arméniens a abouti à la disparition des Arméniens de la plus grande partie de
leur pays. Cette conséquence ultime, singulière autant que tragique, ajoutée au
nombre incalculable des morts, des enlèvements et des conversions forcées, à la
perte des droits civiques et politiques et à la condamnation des survivants à
l’exil, à la confiscation des biens nationaux et privés, à la destruction
toujours en cours des témoignages d’une civilisation bimillénaire et à
l’effacement méthodique d’une géographie léguée par l’histoire, a causé au
peuple arménien un préjudice incommensurable. Le déni de justice que les
Arméniens ont connu depuis, les menées négationnistes dont ils continuent
d’être la cible, les souffrances engendrées par le temps ne font que l’aggraver.
Conscients qu’aucune réparation ne saurait compenser un
crime aussi considérable, mais également conscients que sa réparation, quel
qu’en puisse être le fondement, n’en est que plus nécessaire, en vertu même
d’un droit naturel, nous réitérons par la présente déclaration la demande de
réparation adressée par le Collectif 2015 : réparation et l’Union
internationale des organisations terre et culture à la Turquie, nommément la
demande de restitution, dans les formes et selon les modalités retenues, de
tous les biens nationaux et autres monuments arméniens confisqués – églises,
cimetières, monastères, hôpitaux, écoles – et de leurs dépendances. Rien, sinon
l’approbation tacite des forfaits commis ou la légitimation d’un bénéfice
acquis par la seule violence, ne saurait s’opposer à ce geste significatif de
réparation, lequel, nécessairement, s’adressera aussi à tous ceux qui, dans un
monde épris de progrès, accordent toute sa valeur à l’héritage culturel des
sociétés humaines appréhendé dans sa diversité comme dans son universalité.
Au-delà des partis-pris d’intolérance et d’exclusion,
au-delà des tentations justificatives ou négationnistes, nous croyons que
l’intelligence et la raison, parce qu’elles ont leur place en Turquie comme
ailleurs, s’imposeront par-dessus tout. C’est munis de cette conviction que
nous attendons des autorités de la Turquie qu’elles rendent à la Nation
arménienne les biens dont elle a été spoliée, en procédant, pour ce faire, au
dédommagement des tiers concernés; qu’elles s’engagent à subvenir en même temps
à la réhabilitation de ces biens, à leur rénovation, à leur restauration ou, le
cas échéant, à leur reconstruction, en y consacrant un budget ouvert aux
contributions internationales; qu’elles accomplissent ainsi un devoir de justice
et de fraternité inutilement et trop longtemps ajourné. Enfin nous appelons
ceux que préoccupe le sauvetage et l’avenir d’un tel patrimoine à s’associer
fermement au présent appel.
Les signataires du 7 avril.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.