Yusuf Kaplan
Yazının sonunda söyleyeceğim şeyi başında söyleyeyim: Gülenizm,
İslâm'ı dönüştürme projesidir ve Kemalizm'in çocuğudur. Kemalizm, Gülenizm'e 40
yıl boyunca “can” verdi; Gülenizm ise, Kemalizm'e kan veriyor, önünü açıyor
şimdi... Kemalizm, toplumu sekülerleştirme projesiydi. Bu toplumun bin yıl
boyunca dünya tarihini yapmasını mümkün kılan İslâmî iddialarını terketme,
inkâr etme fikri. Kemalistler-laikler, buna çağdaşlaşma projesi, diye geldiler.
Oysa bu, ağdaşlaşma'yla sonuçlanacaktı kaçınılmaz olarak. Olmayacak duaya amin
demekti bu! Köksüz ağaç meyve vermezdi, çünkü! Gülenizm ile Kemalizm'in yolu
tam bu noktada kesişiyor: Gülenizm, İslâm'ı protestanlaştırarak dönüştürme, direnç
noktalarını kırma, ruhunu yok etme, küresel sisteme boyun eğdirme projesidir ve
Kemalizm'in çocuğudur. Kemalizm ile Gülenizm arasındaki tek fark şu: Kemalizm,
(tıpkı Gülenizm gibi takiyyenin en büyüğünü yaparak) irticayı yok etmeye
çalıştığını söyledi onyıllarca. Asıl hedefi, bu toplumu tepeden tırnağa
laikleştirmek ve ülkenin İslâmî iddialar üzerinden yeni bir medeniyet
yolculuğuna soyunmasının önünü tıkamaktı. Özetle, irtica takiyyesi yapsa da, Kemalizm, doğrudan
İslâm'ı devre dışı bırakmayı hedeflemişti. Tutmadı. Püskürtüldü bu proje. Gülenizm
ise, İslâm'ı içerden dönüştürme projesi. Bu da tutmayacak ve püskürtülecek
inşallah. (!!!! HYETERT)
***
ÇAĞI VE KENDİMİZİ TANIMADAN ASLÂ!
İçinde yaşadığımız çağı da, kendimizi, kendi dünyamızı,
medeniyet dinamiklerimizi de tanımıyoruz. O yüzden yaşadığımız sorunları
anlamakta ve aşmakta çok zorlanıyoruz.
İçinde yaşadığınız çağı tanıyamazsanız, tanımlanırsınız,
demiştim. Tanıyamadığınız ve sürekli tanımlandığınız bir çağı değiştirme
iddiasında bulunamazsınız.
İçinde yaşadığınız çağı tanıyabilmenin yolu, kendinizi
iyi tanımanızdan ve kendiniz olarak tarihe müdahalede bulunabilecek bir
özgüvene, dolayısıyla çağı dönüştürebilecek ölçüde esaslı bir entelektüel
birikime sahip olmaktan geçer.
Kendini tanıyamayan toplumlar, tarih yapamazlar.
Tarih yapmalarını mümkün kılan ruhköklerini ve anlam
haritalarını yitiren toplumlar, aslâ tarih yapamazlar, başkalarının yaptıkları
tarihte tatil yaparlar sadece. Ve tatil, tabiatı icabı geçici olduğu için, bir
süre sonra biter ve tarihte tatil yapan toplumlar da tarihten silinir giderler.
MODERNLİK, İNSANI TANRILAŞTIRDI, İNSAN KENDİNİ DE UNUTTU
İçinde yaşadığımız dünya nasıl bir yer? Bu dünyada bizim
bir yerimiz var mı?
Hem çağ'la, içinde yaşadığımız dünyayla hem de
kendimizle, bu dünyadaki yerimizle ilgili iki yakıcı soru bu.
İçinde yaşadığımız dünya, sadece Batılıların kurdukları
bir dünya.
Rönesans ve Reformasyon'la birlikte başlayan, “aydınlanma
devrimleri”, siyasî devrimler ve iktisadî devrimlerle oluşan ve sonuçta
Batılıların dünya üzerinde hegemonya kurdukları bir dünya bu.
Biz buna modernliğin meydan okuması diyoruz. Modernlik,
dini hayattan uzaklaştırdı. Sekülerizmi, dinselleştirdi; Peter Gay'in nefis
tanımlamasıyla, pagan bir dünya kurdu; dolayısıyla Tanrı fikrini, hakikat
fikrini yok etti. Önce insanı, ardından da da araçları (güç üreten bilim,
teknoloji gibi araçları) tanrılaştırdı.
Sonuçta, ilerlemeci tarih tasavvuru nedeniyle, Batılılar,
hem kendilerinden önceki medeniyetleri ve tarih tecrübesini küçümsediler ve yok
ettiler hem de daha önemlisi de felsefî olarak Tanrı'yı unutan insan, kendini
de unuttu. Bura'yı ve şimdi'yi kutsadı.
Büyük düşünür Nietzsche, (Heidegger'in daha sonra
“insanın varlığı, Tanrı'yı ve kendini unutması” olarak tarif edeceği) bu
ontolojik yok oluş sürecini, çok çarpıcı bir şekilde şöyle özetleyecekti:
“Modernlik, nedenlerle sonuçları birbirine karıştırdı ve sonuçta modernler,
sonucu, neden olarak konumlandırdı.”
POSTMODERNLİK, İNSANI “PORNOGRAFİ”YE HAPSETTİ,
ÇOCUKSULAŞTIRDI!
İşte içinde yaşadığımız çağı, dolayısıyla
Gülenizm-Kemalizm iliskisini anlamamızı kolaylaştıracak ipucu burada gizli.
Modern-seküler insan, kendini, dolayısıyla bura'yı ve
şimdi'yi merkeze alarak düşünen, ufku daralan bir insan türü.
Postmodern insana gelince, bura'nın ve şimdi'nin merkeze
alınması, medyanın her yerde hâzır ve nâzır olması nedeniyle, insanı, ayartıcı
“pornografik” algı biçimlerine hapsediyor: Ayrıntıya yoğunlaştırıyor; üstelik
de ayartarak yapıyor bunu.
Postmodern insan, algılama ve düşünme melekelerini
kaybediyor; yalnızca duygularıyla hareket ediyor: Çocuksulaşıyor yani!
GÜLENİZM İLE KEMALİZM ARASINDAKİ GÖREMEDİĞİMİZ İLİŞKİ!
Sorduğum ikinci soruya ve Gülenizm-Kemalizm ilişkisine
tam da buradan giriş yapabiliriz şimdi.
Türkiye, başkalarının kurdukları dünyada, onların
kavramlarıyla yaşamaya çalışan bir figüran rolü oynuyor sadece. Adı üstünde,
“laiklik” / sekülerizm, Batılıları özetleyen yegâne kurucu çerçeve olduğu için,
Laik Türkiye, kendi medeniyet iddiaları olmayan, başkalarının dünyasında oraya
buraya sürüklenen bir nesne sadece.
Türkiye'nin sekülerleşme / Batılılaşma serüveni, tepeden
laik bir toplum icat etme talihsizliği, çıkmaz bir sokağın içine itilmesi yani!
Kemalizm, toplumu sekülerleştirme projesiydi. Bu toplumun
bin yıl boyunca dünya tarihini yapmasını mümkün kılan İslâmî iddialarını
terketme, inkâr etme fikri.
Kemalistler-laikler, buna çağdaşlaşma projesi,
diyegeldiler. Oysa bu, ağdaşlaşma'yla sonuçlanacaktı kaçınılmaz olarak.
Olmayacak duaya amin demekti bu! Köksüz ağaç meyve vermezdi, çünkü!
Gülenizm ile Kemalizm'in yolu tam bu noktada kesişiyor:
Gülenizm, İslâm'ı protestanlaştırarak dönüştürme, direnç
noktalarını kırma, ruhunu yok etme, küresel sisteme boyun eğdirme projesidir ve
Kemalizm'in çocuğudur.
Kemalizm ile Gülenizm arasındaki tek fark şu: Kemalizm,
(tıpkı Gülenizm gibi takiyyenin en büyüğünü yaparak) irticayı yok etmeye
çalıştığını söyledi onyıllarca. Asıl hedefi, bu toplumu tepeden tırnağa
laikleştirmek ve ülkenin İslâmî iddialar üzerinden yeni bir medeniyet
yolculuğuna soyunmasının önünü tıkamaktı.
Özetle, irtica takiyyesi yapsa da, Kemalizm, doğrudan
İslâm'ı devre dışı bırakmayı hedeflemişti. Tutmadı. Püskürtüldü bu proje.
Gülenizm ise, İslâm'ı içerden dönüştürme projesi. Bu da
tutmayacak ve püskürtülecek inşallah.
GÜLENİZM, KEMALİZM'İN ÇOCUĞUDUR!
Özetle: Gülenizm, Kemalizm'in çocuğudur: 28 Şubat sürecinde
yaşananlara bakmak bu yakıcı gerçeği görmek için yeterli: Kemalizm, Gülenizm'e
can verdi. Gülenizm ise, Kemalizm'e kan veriyor.
Kemalist-laik-ulusolcular, o yüzden, FETÖyü bahane ederek
bütün cemaatlerin altını oyuyorlar.
Fakat asıl hedef, cemaatler değil; asıl hedef, İslâm!
28 Şubat'tan daha karmaşık, kafa karıştırıcı, son derece
sinsi / postmodern ve tehlikeli bir oyun oynanıyor. Cemaatleri gösterip,
İslâm'ı vuruyorlar! İğrenç bir tezgâh bu!
Zokayı yutmamak, oyunu görmek ve püskürtmek zorundayız. Bu
ülkenin has çocukları, hâinler, düzenbazlar ve namussuzlar kadar cesur
olamazsa, bu ülke batar -Allah muhafaza!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.