Etyen Mahçupyan / emahcupyan@karar.com
Yıllar içinde gelinen nokta inkardan uzaklaşma ve acıları
paylaşma ile sınırlı kaldı. Ama henüz yaşananlara nesnel bir bakışın, kendini
‘kenara koyan’ bir toplumsal irdelemenin çok uzağındayız. Bunun için önce
zihinsel bir ayıklama sürecinden geçmek gerekiyor. Şu anki Birleşmiş Milletler
soykırım tanımını hukukun dışında, insani bir durumun adı olarak düşündüğünüzde,
1915’e bu adı uygun bulmamak güç. Bu tanımın içerdiği 3 koşul üzerinde tartışma
yok. Eylem belirli bir kimlik grubuna yönelikti, kişi farklılığını önemsemeyen
şekilde yığınları hedef almıştı ve merkezi bir yönlendirme ile yürütülmüştü.
Ancak 4. koşul olan ‘niyet’ meselesi tartışma konusu ve birçok insan devletin
tüm Ermenileri öldürme niyetinin olmadığını, mallarını kayıt altına aldığını,
gittikleri yerde yaşamalarını öngördüğünü öne sürerek 1915’e soykırım
denemeyeceğini söylüyor. Maalesef bu pek güçlü bir tez değil… Tehcir birçok
kafilenin Suriye çöllerine sürülmesini ifade ediyor. İlk kafile sağ salim
gidemiyor, ama ikinci de gönderiliyor. O da sağ salim gidemiyor ama devlet
üçüncüyü gönderiyor… Yani insanları sonucunu bildiği bir yolculuğa çıkarıyor.
‘Niyetin’ ölçütü bu…

















