Deniyor ki, Ermenistan ile 2009'da imzalanan protokoller
hayata geçirilmedi. Peki, Ermenistan, Azerbaycan'ın beşte birini işgal altında
tutup bir milyona yakın Azeri'yi kendi ülkelerinde mülteci kılma politikasında
ısrar etmiyor mu? Erivan, Bakü ile uzlaşma yönünde en küçük bir tavize
yanaşmadığı sürece Ankara'nın diplomatik ilişki kurmamakta, sınırları açmamakta
direnmesinin anlaşılır bir yanı yok mu? Ankara'nın anlaşılmaz yönü, Osmanlı
Ermenilerinin başına gelen felaketle yüzleşmekten ısrarla kaçınması. Soykırım
veya değil, yüz binlerce Osmanlı Ermenisi kendi hükümetlerinin aldığı tehcir,
zorunlu göç kararı nedeniyle can vermedi mi? Ne yapılması gerektiğini yıllar
önce emekli büyükelçi Volkan Vural söyledi: Özür dile, tazminat öde, hayattaki
aile efradına yurttaşlık ver!
***
Geçen yazımda AKP hükümetinin dış politikasına yöneltilen
haklı eleştiriler üzerinde durdum. Eleştirilerin bir kısmını ise haksız
buluyorum. Örneğin deniyor ki, 2008 yılı sonuna kadar Türkiye, Suriye ile
İsrail arasında arabuluculuk yapıyordu, şimdi ikisiyle de kavgalı.
Peki, aradan geçen zaman zarfında olan bitenleri dikkate
almadan bir yargıda bulunmak doğru mudur? İsrail, Gazze'de katliam yapıp Suriye
ile barış arayışını kendisi kundaklamadı mı? İsrail'in son hükümeti, neredeyse
tüm dünyaya meydan okuyarak Filistinlileri işgal ve boyunduruk altında tutma
politikasında ısrar etmiyor mu? Türkiye, bütün bölgede barış ve istikrarı
tehdit eden bu vicdansız ve adaletsiz politikaya "hayır" demekte niye
haksız olsun?
Suriye halkı özgürlük ve demokrasi talebiyle ayaklandı.
Baas diktatörlüğü, isyanı bastırmak için son sayılara göre en az 17 bin
yurttaşını katletti, iki yüz bini aşan yurttaşını da komşu ülkelere sığınmak
zorunda bıraktı. Beşşar Esed'in bütün reform çağrılarını cevapsız
bırakmasından, meşruiyetini tümüyle yitirmesinden sonra, en uzun sınıra sahip
olduğu komşusunda istikrarın sağlanmasında büyük çıkarı olan Ankara'nın rejime
karşı (erken veya geç) tavır alması, muhaliflere diplomatik destek sağlaması
niye yanlış olsun? Suriye halkına karşı vicdani sorumluluk yok mu? Suriye'de
rejimin değişmesi artık bir vade meselesi. Irak hükümeti dahi
"totaliter" olarak niteleyerek Baas diktatörlüğüne karşı tavır aldı.
Rusya'nın da giderek Esed sonrasına hazırlandığına dair işaretler (silah
satışını askıya alması) çoğalmıyor mu? Ankara'nın uzun vadeli düşünmesi doğru
değil midir?
Deniyor ki, Ermenistan ile 2009'da imzalanan protokoller
hayata geçirilmedi. Peki, Ermenistan, Azerbaycan'ın beşte birini işgal altında
tutup bir milyona yakın Azeri'yi kendi ülkelerinde mülteci kılma politikasında
ısrar etmiyor mu? Erivan, Bakü ile uzlaşma yönünde en küçük bir tavize
yanaşmadığı sürece Ankara'nın diplomatik ilişki kurmamakta, sınırları açmamakta
direnmesinin anlaşılır bir yanı yok mu? Ankara'nın anlaşılmaz yönü, Osmanlı
Ermenilerinin başına gelen felaketle yüzleşmekten ısrarla kaçınması. Soykırım
veya değil, yüz binlerce Osmanlı Ermenisi kendi hükümetlerinin aldığı tehcir,
zorunlu göç kararı nedeniyle can vermedi mi? Ne yapılması gerektiğini yıllar
önce emekli büyükelçi Volkan Vural söyledi: Özür dile, tazminat öde, hayattaki
aile efradına yurttaşlık ver!
s.alpay@zaman.com.tr
Not; Yazının devamı
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.