Baskın Oran
Şu anda ülke rezaletten geçilmezken, niye yüz yıl önceki
rezaleti yazdım? Bugünkü ırkçılıkların kökünün İttihatçılara nasıl uzandığını
hatırlatmak için yazdım. Sydney’de 1997’de ölmeden önce anılarını Türkçe olarak
teybe okuyan Adanalı Manuel Kırkyaşaryan Usta’nın doldurduğu son bant, oğlu
Stepan tarafından bulundu. “M.K. Adlı Çocuğun Tehcir Anıları”nın 5. baskısına
şimdi onu da ekliyoruz. Ekliyoruz da, 1924-25 yıllarına ilişkin bu eke sürüyle
açıklayıcı dipnot koyduğum halde, şu öyküyü anlamadığım için es geçmiştim;
ustamızın ağzından çıktığı gibi veriyorum: “Ve dedik, burası Derzor çölüdür, devamı var, şimdik
devam ediyoruz. 1925 senesiydi, vakıtlar yaz, ben ise Halep'te Topçuyanların
garacında vorşopta zanaat öğreniyordum. Yani orada çalışıyordum.
“Günün birinde baktım ki, bir böyük otombil yüklü garaca
geldi. Üstü gayet yüksek çuvallarınan yüklenmiş bi şeyler varıdı. Dedim, ‘Ne
gadar yüklemişler bunu, ağır değil mi?’. Ve bana dediler, ‘Hayır, ağır
değildir, hafiftir. Öyle çok görüküyor fakat hafiftir.’ ‘Nedir,’ dedim,
‘çuvalların içindeki?’ Bana dediler, ‘Onun içindekinler, vaktında Ermeni
muhacirleri ki, Derzor çöllerine gittiler ve yani götürdüler ve orada
öldürdüler, onların kemikleridir’ dediler. ‘Ne yapacaklar bunu?’ dedim. Dediler
bana, ‘Bir şirket Evropa'dan gelmiş bu kemikleri toplatıb alıb İskenderun
Limanı'na götürecek ve ordan vapura yükledip Evropa'ya yollayacaklar.’ ‘Ne
yapacaklar?’ dedim. ‘Orasını bilmeyiz’ dediler.
“Heralda bir şeye kullanacaklarıdı. İki defa böyle rast
geldim. Böyük otombil yüklüydü. İşte, Evropalılar Ermenileri alet deyi
gullandılar, canlarını ve kemiklerini bile alıp kendilerine menfaat içün
gullanıyorlar”
O kadar iğrenç bir olay ki, inanamadım. Acaba genç
M.K.’yı işletmiş olabilirler mi, dedim. Ama, “iki defa” diyor. Ayrıca, kuru
kemik de hakikaten hacimde büyük, ağırlıkta küçüktür.
İskenderun ve Mudanya limanları
Derken, Devrimcikaradeniz.com’dan bu ay başında gelen bir
iletiyle sersemledim. Aynı olayın Mudanya kolunu yazıyordu. Tarihçi Vlassis
Agtzidis’in, Yunan kaynaklarının yanı sıra Amerikan ve Fransız gazetelerine
dayanarak yazdığı kitaptan özetliyordu:
Mudanya’dan 13 Aralık 1924 tarihinde Marsilya’ya hareket
eden bir gemi Selanik’e geliyor. Ama yüküne ilişkin belge yok. Hamallar bu
gizemli yükün insan kemikleri olduğunu fark ediyorlar. Görevliler duruma
müdahale ediyor, fakat yukarıdan talimat gelince gemi denize açılıyor. Normal
sayılmalı: 1924’te “Küçük Asya Felaketi”nden yeni çıkmış, bir de nüfusunun
dörtte biri kadar mülteci hücumuna uğramış Yunanistan’da kim kime, dum duma.
Yükü Marsilya’dan ısmarlayanlar müdahale etmiş olmalı.
Haber, N.Y. Times’ın 23.12.1924 tarihli sayısında Paris
mahreçli olarak çıkıyor: ”Marsilya acayip bir hikayeyle çalkalanmaktadır.
Limana Zan adlı İngiliz bandıralı bir gemi gelmiştir ve taşıdığı yük 400 ton
insan kemiğidir. Söylendiğine göre kargo Marmara Denizi kıyısındaki Mudanya’dan
yüklenmiştir ve Küçük Asya katliamlarında öldürülenlerin kemikleridir. Yine
dolaşan söylentilere göre bir soruşturmanın başlatılması beklenmektedir.”
Aynı haber, bu sefer Marsilya mahreçli olarak, Midi
gazetesinin 24.12.1924 nüshasında çıkıyor: “Bu kemikler, Türkiye’de ve Küçük
Asya’da yapılan Ermeni katliam tarlalarından gelmektedir”.
Bu haberler birinci sayfada verilmemiş; bu açıdan kuşku
yaratıyor. Ama 1) Zan adlı bir geminin o tarihte o limandan hareket edip
etmediğini kontrol kolay; 2) Dünya savaşından yeni çıkmış olmanın katliamlar
açısından yarattığı bir kanıksama var; 3) Her şey, M.K.’nın 1970’lerde teybe
okuduklarına tam oturmakta: Aynı yıllar, toplu mezarlardan geldiği kuşkusuz
tonlarca insan kemiği. Marmara’da Rumların, Suriye’de Ermenilerin. Çünkü her
iki yörede de Müslümanların “toplu” mezarı olmaz.
Kim aldı, kim sattı, ne için?
Bu “mal”ı ithal eden İngiliz ve Fransız sanayiciler bunu
ne yapacaklar? Profesör bir hekim arkadaşıma sordum, o tarihlerde zamk,
jelatin, gözlük çerçevesi yapılırmış. Bir de, çok affedersiniz, hayvan yemi.
(Hayvan yeminde kemik kullanımını şimdi AB yasaklamış, deli dana hastalığı yüzünden).
Avrupalı sanayici için maliyeti çok düşük bir “hammadde”.
“İhracatçı” kim, peki? Devrimcikaradeniz.com’un manşeti
(“Kemalistler 50 bin insan kemiğini Fransızlara nasıl sattı?”) bu soru
açısından problemli:
1) Bunu yapanlar, Kemalistler (İttihatçılar) olmasa
gerek. Gerçi, alınıp götürülmesine “gözümüzün önünden gitsin” diye karşı
çıkmamaları mümkün çünkü bu vicdanlarını rahatlatır ama, Rum kemiklerini ihraç
demek 1913-16 katliamlarını Batı’ya daha beter duyurmak demek. Üstelik, 1924’te
Müslüman ihracatçı ne gezer.
2) Manşet altında “Alıcı: Fransız ve İngiliz Sabun Firmaları” diye yorum yapıyor. Oysa,
bunları konuşmak bile iğrenç ama, doktor arkadaşımın verdiği bilgi: “Sabun
imalatı, topraktan çıkarılan kuru kemiklerden değil, mezbahalardan filan atılan
taze kemik ve eklerinden (et, yağ, barsak gibi) yapılabilir”. Yahudi
soykırımına benzeteceğim diye zorlama yapmamak lazım. Dadrian da bir ara gaz
odalarından bahsetmiş, sonra vazgeçmişti.
Eski rezillikler ve yenileri
Böylesine pis bir olayı biraz fazla soğukkanlılıkla
tahlil ettik, affola. Bu kemiklerin “üreticileri” tabii ki İttihatçılar; ama
bir de M.K’nın bu işin “tüccarları” için söylediği çok önemli bir şey var:
“İşte, Evropalılar Ermenileri alet deyi gullandılar, canlarını ve kemiklerini
bile alıp kendilerine menfaat içün gullanıyorlar”,
Şu anda ülke rezaletten geçilmezken, niye yüz yıl önceki
rezaleti yazdım? Basit: “Bunları bize bir Yahudi, bir ateist, bir Zerdüşt yapsa
anlarım” gibi bir kalemde Gayrimüslimlere, gençlere ve eski dinleri üzerinden
Kürtlere nefret kusan bir “fikriyat” var. Agos’un önünde “Yaşasın Ogün
Samastlar, Kahrolsun Hrant Dinkler” pankartı açmak gibi veya Fethiye’deki HDP
tabelasını belediye başkanının getirttiği itfaiye kepçesiyle kaymakam
nezaretinde söküp atarak yerine Türk Bayrağı asmak gibi bir “fiiliyat” var. İşte,
bu ırkçılıkların kökünün İttihatçılara nasıl uzandığını hatırlatmak için
yazdım. Hani, AKP’nin nefret ettiği İttihatçılar var ya, onlara.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.