Tamer Çilingir
353 bin insan, 353 bin ölüm… İdeolojisi olmasa bile
insanın kalbiyle düşündüğü anda anlaması gerekendir… Etten, kemikten, ruhtan; aşkla, sağlıkla, huzurla
bir ömür yaşamayı dilemiş ama son nefeslerini acıyla, kederle, hüzünle veren
353 BİN İNSAN…Çoğunun mezarı bile yoktur… Çoğunun mezarı olsaydı
bile, topraklarına bir çiçek koyacak, başında bir dua edecek yakınları da
yoktur…Acı olan sadece bununla da kalmamış olmasıdır…
Katliamların, tecavüzlerin, çocukların bile kanına girebilen vahşiliğin üstünün
kapatılmaya çalışılmasıdır. Her şeyin üzerine bir gölge örtülerek ölenlerin
isimlerinin yok edilmesi, hatta rakam olarak bile telaffuzunun önlenmek istenmesidir.
Bugün hala bu 353 bin rakamı egemenleri ve
araştırmadan onların politikalarına alet olan cahil insanları rahatsız etmeye
devam ediyor…
Oysa bunu anlamak için ne devrimci, ne sosyalist,
ne Karadenizli, ne de Pontos Rumu olmaya gerek yoktur… İnsan olmak, vicdan
sahibi olmak yeterlidir… Çünkü nereden bakarsanız bakın yazıyla üçyüzelliüç
bin, rakamla 353.000 çocuğundan yaşlısına, erkeğinden kadınına insandır,
hayattır bu topraklarda solan, kaybolan, yok olan…
İşte bu yüzden…
Mağaralarda, kiliselerde diri diri yakılan, Dumanla
gazla boğulan, süngülenerek, kurşunlanarak katledilen, darağaçlarında idam
edilen, Ölüm yürüyüşlerinde açlıktan, susuzluktan, dayaktan, zulümden ölenlere
hürmettir yaşatmaya çalıştığımız…
Tarih Mayıs 1919’u gösterdiğinde Mustafa Kemal ve
34 arkadaşı Samsun’a doğru yola çıkmak üzere İngiltere Başkonsolosluğu’ndan
vize almışlardı…
Aynı tarihte İstanbul Meclisi de Mustafa Kemal ve
arkadaşlarının Samsun’a gidişini onaylamıştı…
Resmi tarihin anlattığı gibi yıkık dökük bir
gemiyle İstanbul Hükümeti’nden ve İngilizler’den gizli olarak Samsun’a
gidilmiyordu. Oldukça lüks döşenmiş ve dönemin teknolojisine uygun olan
Bandırma Vapuru limandan demir aldığında, bir ulusu yok edecek ve bir ülkenin
tarihini kanla baştan yazacak bir süreç başlıyordu…
Bandırma Vapuru Mustafa Kemal’in 9. Ordu Müfettişi
olarak Karadeniz’deki Rum köylerine yapılan tecavüzleri engellemek ve asayişi
düzeltmek için yola çıkmamıştı…
Şimdi yeni efendileri vardı… Paylaşım savaşı öncesi
efendileri olan Almanlar ile birlikte Anadolu’nun Hristiyanlardan
temizlenmesine karar vermiş ve 1914’ten itibaren 1.5 milyon Ermeni, 250 bin
Süryani soykırımına uğratılmıştı.
Karadeniz’de 1. Paylaşım Savaşı sürecinde 150 bin
Rum hayatnı kaybetmişti. Savaşı kaybeden Osmanlı için yeni efendinin adı
İngiltere idi… Mustafa Kemal ve arkadaşları yeni efendilerinin izniyle
Karadeniz’e doğru yol alırlarken, yarım kalan proje tamamlanacak bütün
Karadeniz baştan aşağı kana bulanacaktı…
İlk önce Topal Osman ve çeteleriyle görüştüler.
Hitler adını henüz kimse duymamıştı. Topal Osman ve çeteleri mağaralara
doldurdukları insanları içeriye gaz verip boğup öldürürlerken, gaz odalarını
Hitler Kemalistler’den öğrendi…
Techirlerde Ermeni, Rum ve Süryani halktan her
yaştan genç, ihtiyaç, çocuk ve kadınlar sürgün edilirken açlıktan, soğuktan ve
özel çetelerin saldırılarından yüzbinlerce insan yok edildi. Hitler sürgünde
öldürmeyi, yok etmeyi Kemalistlerden öğrendi.
Kurulan İstiklal Mahkemeleri, sorgusuz sualsiz
öğretmen, mühendis, sanatçı, sporcu, yüzlerce Rum aydınını idam etti. Hitler
yargısız infazları Kemalistlerden öğrendi.
Topal Osman ve çeteleri aracılığıyla Pontoslu
Rumlara karşı yürütülen saldırı ve imha operasyonları sonuç vermeyince, Mustafa
Kemal başına Nurettin Paşa’yı geçireceği merkez ordusunu kurdu. Merkez
ordusunun görevi Karadeniz’deki bütün Rumları imha etmekti.
19 Mayıs 1919 bir Kurtuluş Savaşı’nın
başlangıcıydı. Ama bu Kurtuluş Savaşı emperyalizme karşı verilen bir Kurtuluş
Savaşı değil, tam tersine emperyalist efendilerle birlikte Karadeniz’de kalmış
olan Rumlara karşı yürütülen bir Kurtuluş Savaşı’ydı…
Tarih sahnesinde öyle bir oyun oynanıyordu ki bu
oyunun yönetmeni, kurgulayıcısı İngiliz efendiler, Yunan ordusunun İzmir’e
çıkmasını teşvik ederek Kemalistlerin Karadenizli Rumlara yönelik soykırımını
meşrulaştırip hızlandırdı. Ağızlarında Allah, Kuran sözleri eksik olmayan
Kemalistler Padişah için Halifelik için savaştıklarını propaganda ediyorlardı.
Oysa bize tarih kitaplarında İstanbul Hükümeti’nden ve İngilizlerden habersiz
yiğit birkaç komutanın gizlice İstanbul’dan bir gemiyle ayrılıp Samsun’a
çıktıkları bütün Anadolu’yu örgütleyip emperyalizme karşı bağımsızlık savaşını
başlattıklarını anlatmışlardı.
Merkez Ordusu Komutanı Nurettin Paşa hakkında
Ankara Meclisi tarafından soruşturma başlatıldığında, Koçgiri katliamı da dahil
olmak üzere Pontos’ta binlerce insanı nasıl vahşice katlettiği üstelik
zalimliklerinden sadece Pontoslu Rumların değil, bu zalimliği onaylamayan
Müslümanların da nasibini aldığı ortaya çıkacaktı.
Ama Mustafa Kemal onun yargılanmasına izin vermedi.
Çünkü o Mustafa Kemal’in emriyle bütün bu katliamları hayata geçiren, Mustafa
Kemal’in askeriydi.
19 MAYIS 1919 PONTOS/PONTUS RUM SOYKIRIMI
DEVRİMCİ KARADENİZ MAYIS 18, 2014 0
19 MAYIS 1919 PONTOS/PONTUS RUM SOYKIRIMI
Tamer Çilingir
19 Mayıs 1919 tarihi Karadeniz halkları açısından
yeni bir tarihin başlangıcıdır. Bu tarihe kadar İttihat ve Terakki’nin 1915 ‘de
Ermeni Soykırımı ile başlayan ”Anadolu’yu müslüman olmayanlardan temizleme
operasyonu”nun Pontos Rumlarına karşı da bu kez daha ”deneyimli” olarak devam
edeceğinin yani ”ikinci etap”ın başladığı tarihtir. Bu tarih Pontos Soykırımı
tarihidir.
–353 bin Pontoslu Rum, 1914-1918 tarihleri arasında
İttihatçılarca, 1919-1923 yılları arasında Mustafa Kemal’in emriyle;
-Ölüm yürüyüşlerinde
-Mustafa Kemal’in sadık katilleri Topal Osman,
İpsiz Recep gibilerinin oluşturduğu çetelerin, Nurettin Paşa’nın Merkez
Ordusu‘nun işkence, ev ve köy yakmalarıyla
-kadınlara ve kızlara tecavüz edilerek
-mağaralarda boğdurularak
-kiliselerde diri diri yakılarak
-İstiklal Mahkemeleri’nin kararlarıyla idam
edilerek katledildi.
–1milyon 250 bin Pontoslu Rum ”mübadele anlaşması”
ile Anadolu’dan sürgün edildi.
–Bütün Karadeniz’de 1920′lerin başından itibaren
hızla asimilasyon politikaları hayata geçirildi.
–Geride kalan Rumlar zorla
müslümanlaştırıldı/türkleştirildi, daha önce müslümanlaştırılanlar da
türkleştirildi.
–Lazlara, Gürcülere ve Ermenilere (Müslüman
Ermeniler/ Hemşinliler) Türkçe öğrenmeleri dayatıldı, şarkı sözleri, öyküleri,
fıkraları Türkçeleştirildi. Türkçe dışındaki bütün diller yasaklandı.
– Şehir, kasaba ve köy isimleri değiştirildi,
Türkçe isimler verildi.
–Her kesimden muhalifler istisnasız imha edildiler…
Olası yeniden başkaldırıları engellemek için şehir
şehir kontra örgütlenmeler oluşturuldu ve devlet tarafından sınırsız
desteklendi…
PONTOS SOYKIRIMI
20. yüzyılın başında Pontoslu Rumlar, 353.000
kurbanla ikinci büyük soykırıma maruz kalmışlardır.
“SOYKIRIMI” KAVRAMI NE ANLAMA GELMEKTEDİR?
Birleşmiş Milletler, 9 Aralık 1948 tarihinde, 12
Ocak 1953’te yürürlüğe giren soykırımın önlenmesi ve cezalandırılmasına ilişkin
260 numaralı kararı (Convention on the Prevention and Punishment of the Crime
of Genocide) onaylamıştır. Federal Almanya soykırım konvansiyonunu Şubat
1953’te imzalamıştır. Bu karar gereğince soykırım, uluslararası hukuka aykırı
“uygar dünyanın mahkum ettiği” insanlığa karşı işlenmiş en büyük suçtur.
“Soykırımın, uluslararası kurumların, ulusal
devletlerin ve kişilerin sorumluluk duyması gereken en büyük insanlık suçu”
kabul edilmesi anlayışına temel olan düşünce, ikinci paylaşım savaşında
insanlığa karşı işlenmiş suçları, halklar hukuku bağlamında anmak için
Birleşmiş Milletler’in 21 Aralık 1947 tarihili genel kurulunda kabul ettiği 180
numaralı kararıdır.
Birleşmiş Milletler Soykırım Konvansiyonu ikinci
maddesi “bir ulusu, bir etnik, ırksal, ya da mezhepsel grubu tamamen ya da
kısmen kasıtlı olarak tahrip etmek amacı ile” aşağıda sıralan suçlardan her
hangi birinin işlenmesini soykırım olarak değerlendirmektedir.
Gruba mensup bireylerin katledilmesi
Grup üyeleri üzerinde bedensel ve ruhsal ciddi
zararlara sebep olunması
Grubun yaşam kaynaklarının tamamen ya da kısmen
kasıtlı olarak ortadan kaldırılması
Grup üyelerinin doğal üremelerinin kasıtlı olarak
engellenmesi
Grup üyelerinin çocuklarının zorla ellerinden
alınıp başka bir gruba verilmesi
RUMLAR YA İMHA EDİLMEYİ YA DA İSLAMİYET’İ SEÇTİLER
Pontoslu Rumlar açısından dini motif tayin edici
olmuştur. Hristiyan olan Pontoslu Rumlar ya imhayı ya da İslamiyet’i seçmek
zorunda bırakılmışlardır.
Bugün soykırımı dendiğinde akla 20. yüzyılın
insanlığa karşı işlenmiş en kötü iki katliamı gelir. Yani İttihat ve
Terakki’nin 1915 Ermeni Soykırımı ve Nazi Almanya’sının Yahudilere ve Slav
halklara karşı gerçekleştirmiş oldukları soykırımlar.
Halbuki, bugünkü dünya düzeninin üzerini örtmeye
çalıştığı, 20. yüzyılda işlenmiş daha başka soykırımlar da vardır. Bir
soykırımın akla gelebilecek bütün yöntemlerini yaşayan halklardan biri de
Pontos Rumlarıdır ve bu soykırımın faili, Ermeni Holocaust’unun, Kürt ulusuna
karşı yapılan katliamların da ortak faili olan Türkiye Cumhuriyeti Devletidir.
PONTOS RUMLARINA KARŞI İŞLENMİŞ SOYKIRIMI
MASKELENMİŞTİR
Pontos halkı, Trabzon’un düşüş tarihi 1461’den bu
yana Osmanlı egemenliği altında, katliamlara, sürgünlere, köleleştirilmeye,
akla gelebilecek bütün insanlık dışı muamelelere maruz kalmıştır. Bu
politikanın doruk noktası, 20. yüzyılın soykırımıdır.
Soykırıma varacak olan yol, 1908’den kısa bir süre
sonra İttihat ve Terakki tarafından belirlenmiştir. 1919’dan 1923’e kadar da,
Mustafa Kemal tarafından uygulanmıştır.
Bu cinayetin işlenişinde önemli bir kavrama,
“sistematik” kavramına dikkat etmek gerekir. Küçük Asya’nın bütün alanlarını
Türkleştirmek ve İslamlaştırmak için İttihatçılar ve ardılları Kemalistler
tarafından uygulanan plan ve yöntem bunun en açık kanıtıdır. Pontos halkının
erkeklerinin köle olarak çalışma kamplarına sokulması sonucu bütün köyler ateşe
verilmiş, sağ kurtulanlarsa, İslam dinine geçmeye zorlanmıştır. Kadınlar ve
yaşlılar yollarda öldürülmek maksadıyla sürgüne gönderilmişlerdir.
Hristiyanlara ait ne kadar dini okul, kilise vb.
sosyal kurum varsa tümü ya yakılmış, tahrip edilmiş ya da camiye
dönüştürülmüştür. Bu gerçekleri bütün detayları ile teyit eden yüzlerce kaynak
mevcuttur.
Bu yapıtlardan bazı bölümler:
İstanbul’da bulunan Alman büyükelçi Metternich, Jön
Türklerin, Karadeniz sahil şeridinde yaşayan Helenlerin sürgün edilmesini
Rusların yardımı ile silahlanmalarına ve bir ayaklanma hazırlığı içinde
olmaları ile gerekçelendirdiklerine, ancak bunun yanlış olduğuna dikkat
çekiyor. Metternich, eli silah tutan Pontosluların ya askere alındıklarını ya
da yabancı ülkelere savrulduklarını (sürgün ve takibatlar sonucu elbet)
söylüyordu. Sürgün edilenlerinse, neredeyse tamamını kadınların, çocukların ve
yaşlıların oluşturduğunu söylüyordu.
Soykırım ve sürgün harekatı ile hemfikir olmayan
bazı Alman ordu mensupları, dışişleri bakanlığına raporlar göndererek,
olaylardan sorumlu tutulmamak için Jön Türklerle aralarına mesafe koyuyorlardı.
Ermeni Holocaustundan dünya kamuoyunun haberdar edilmesinden sonra araya mesafe
koyanların sayısında artış görülüyordu. Amisos (Samsun) konsolosu Kückhoff, 16
Haziran tarihli raporunda Berlin içişleri bakanlığına şu bilgileri aktarıyordu:
‘Güvenilir kaynaklardan edindiğim bilgilere göre,
Pontos halkının Sinop’tan ve devamı sahil şeridinden kökünden sökülürcesine
boşaltılarak sürgüne gönderilmiş olduğunu öğrenmiş bulunuyorum. Bu durumda
sürgün etmekle imha etmek Türkçede aynı anlamı ifade etmektedir. Zira imha
edilmekten kurtulanları açlık ve hastalık yok edecektir.” [1]
Avusturya’nın Konstantinopel (İstanbul) büyükelçisi
Pontos’un Amisos (Samsun) ve yöresinde son olarak şahit olduğu olayları
19.12.1916 ve 2.1.1917 tarihlerinde Viyana’da şu sözlerle ifade etmektedir:
“Tarih 11 Aralık 1916, beş Helen köyü yağmalandı
sonra da yakıldı. Köy sakinleri kovuldu. 12 Aralık 1916 çevrede başka köyler de
yakıldı. 14 Aralık 1916, bazı köylerin tamamı okulları ve kiliseleri ile
birlikte yakıldı. 17 Aralık 1917, Samsun yöresinde yağmalama devam etmekte
kadınların ırzına geçilmekte, ahali dayaktan geçirilmektedir. 31 Aralık 1916,
18 köyün tamamı 15 köyün de bir bölümü yakıldı; yaklaşık 60 kadına tecavüz
edildi; kiliseler yağmalandı. [2] [3]
Helen P. Enepekidis 17.08.1997 tarihli
“Kathimerini” gazetesinde soruna ilişkin düşüncelerini şu sözlerle ifade
etmektedir:
“Jenosit Made in Turkey, doğu karakterli ve
sinsidir; teorik bakımdan arka plansızdır; fakat pratik olarak yağmacıdır. Bir
bütün olarak köy ahalisinin kovulması, sürgün edilmesi, savunma gücüne sahip
erkeklerin askere ‘amele taburları’ denen temerküz kamplarında toparlanması,
kadınların, yaşlıların karda, boranda yaya olarak yollara düşürülerek
merhametsizce imhası bir Auschwitz’le son bulması anlamına gelmiyordu. Hayır,
burada hareket halinde olan, seyyar olan bir Auschwitz söz konusuydu. Yollara
düşürülmüş kurban kafileleri belli bir hedefe değil, iftira ve kötü muamele
altında açlıktan, susuzluktan, ölüme yürütülüyorlardı, yollarda imha
ediliyorlardı.
İblisane sistemin örgütlü mesajı buydu. Kurbanlarının
sonunu bekleyen Auschwitz yoktu. Kurbanların çoğu için zaten son yoktu. Ölüme
yolculuğun hedefi değil, kendisi ölümdü.” (Pontus-Rum Soykırımı, Tarihçi Prof.
Konstantinos Fotiadis)
Dünya kamuoyunun tarihi gerçeklerden haberdar
edimesi için Helen Komitesi Başkanı ve Öğretmeni P. Kinigopoulos şöyle diyor:
“Türk devlet mekanizması Helen çocukları ‘korumak’
için ailelerinden koparıp kendi ‘sorumluluğu’ altında Sivas’ta Türk okullarına
göndermiştir. Tabii ki, çocukları orada kendi düşünceleri temelinde eğittiler.
Çocukların bile özünü boşaltmakta vicdani rahatsızlık duymadılar. Sonuç,
Hıristiyan çocukların İslamlaştırılması oldu.
Alman ve Avusturya belgelerinin tarihlerine
bakıldığında daha 1915 yılında Ermeni Soykırımı yaşanırken Pontos Rumlarına karşı
da saldırı ve cinayetlerin başladığı anlaşılacaktır.
Tirebolu’dan Bafra, Samsun ve Sinop’a kadar olan
bölgede yaşayan Rum halkın 50 km. Güneye çekilmesi kararını verenler 1916
yılının Kasım ayının adını ÖLÜM’e yazdırdılar…
Onlar, bu topraklarda tek bir Hristiyan
kalmayıncaya dek, her türlü vahşeti uygulamaya yemin etmiş, Osmanlı’nın
bürokrat, asker ve “aydın”larından oluşuyordu. İttihat ve Terakki Cemiyeti adlı
örgütlenme altında, gizli teşkilatları Teşkilat-ı Mahsusa ile birlikte 1918
yılına kadar, 1,5 milyonu Ermeni, 250 bini Süryani, 150 bini Rum olmak üzere,
1.850.000 insanı katlederek, 1.Emperyalist Paylaşım Savaşı istatistiklerinde en
çok sivilin öldüğü ülkeler sıralamasında birinci olma başarısını
göstereceklerdi. Osmanlı’nın 1.Emperyalist Paylaşım Savaşı’nda yenilenler
cephesinde yeralmasıyla beraber yarım kalan işlerini ise 19 Mayıs 1919’da
Pontos’a giden Mustafa Kemal ve arkadaşları tamamlayacak Karadeniz’de 200 bin
Rum’un daha canı alınacak, sonrasında 190 bine yakını Karadeniz’den olmak üzere,
Anadolu genelinde 1.250.000 Rum “MÜBADELE” anlaşması gerekçesiyle sürgün
edilecek, sağ kalanlar zorla ’’müslüman’’laştırılacak, ’’ne mutlu türküm
diyene’’ deme ’’onuruna’’ nail edileceklerdi.
1916 İKİNCİ TECHİR KARARI: SIRA RUMLARDA
Osmanlı ordusunun namlı komutanlarındandı Vehip
Paşa. Alman danışmanlarıyla birlikte bir askeri güvenlik planı hazırladı.
Osmanlı’nın emperyalist paylaşım savaşına katılması
ile beraber askere alma faaliyetleri de artmaya başlamıştı. Rumların bu savaşta
Osmanlı adına savaşa katılmayı reddetmeleri, ulusal bilincinin yükselmesiyle
birleşince Osmanlı bu durumu tehdit olarak görmeye başladı. Özellikle de 1916 Mart’ında Osmanlı’ya karşı
savaş ilan eden ve kuzeydoğuda Batum’dan, doğuda da Kars yöresinden Osmanlı
topraklarına giren Rusya’nın batıya doğru ilerleyişi, bu planın yapılmasının
bahanesiydi. Karadeniz’de yaşayan Pontos Rumlarının, Ruslar gibi Ortodoks
Hristiyan olmalarının, Osmanlı için ciddi bir güvenlik sorunu yaratabileceğini ve bu olasılığa karşı
önlem almak zorunda olduklarını fısıldadı Alman “dost”ları Vehip Paşa’nın
kulağına.
Nitekim askere çağrılan Rumların büyük bir bölümü
orduya katılmak yerine dağlara çıkarak firari olarak yaşamayı tercih
etmişlerdi. 1915 yılında yaşanan Ermeni Soykırımı’nın ardından sıranın
kendilerine geldiğini düşünen, özellikle Pontos (Karadeniz) Rumları partizan
örgütlenmeleri oluşturmaya başladılar.
İşte bu koşullarda Osmanlı Devleti “Ermeni
Tehciri”nin ardından ikinci bir tehcir kararı aldı. Hükümet ’’savaş alanlarına,
askeri tesislere yakın ve casusluk faaliyetlerinin görüldüğü Rum yerleşim
bölgelerini öncelikli tahliye edilecek bölgeler’’ olarak belirledi. [4]
1916 Rum Tehcirinin Yapıldığı Bölgeler
İSTANBUL VE GÜNEY MARMARA Boğaziçi (Yeni Mahalle), Şile, İmralı Adası, Bandırma(Marmara
Adası, Kapıdağ Yarımadası, Paşalimanı), Erdek, Karacabey, Bursa, Mudanya.
EGE Ayvalık,
İzmir (Kilizman ve Ayasuluğ), Akhisar, Söke, Kuşadası, Milas, Bodrum.
AKDENİZ Antalya,
Kaş, Fethiye, Alanya, Tarsus, Mersin, Adana.
PONTOS Zonguldak,
Kastamonu, Sinop, Bafra, Samsun, Çarşamba, Giresun (Tirebolu), Trabzon
İÇANADOLU Konya
KÜRDİSTAN Erzincan
’’Osmanlı Hükümeti sevkiyat sırasında herhangi bir
olumsuzluğun yaşanmasına engel olabilmek amacıyla öncelikli olarak sevk
edilecek kişilerin isimlerini, yaşlarını, mesleklerini, eski ikamet bölgelerini
ve sevk edilme nedenlerini içeren listeler hazırlanmasını sağladı. Sevkiyatın
düzenli işlemesi amacıyla ordu komutanlıklarına bağlı olarak oluşturulan askeri
yetkililerin gözetiminde sevkiyatın gerçekleştirilmesi Dâhiliye ve Harbiye
Nezaretlerinin işbirliği sonucunda belirlendi. Bu arada sevk edilecek olanlar
arasında gerek sevkiyat gerekse iskân sırasında her hangi bir karışıklık
çıkmasını engellemek amacıyla, sevk edilenlere kimliklerini belirtir belgeler
verildi ve iskân sırasında bu belgelerini iskân bölgesi emniyetinden sorumlu
yetkililere göstererek kayıtlarının yaptırılması hükümet tarafından
bildirildi.” [5]
BEYAZ ÖLÜM
’’Sevkiyat’’ diye bahsedilen sürgün Karadeniz’de, 1916 yılının Kasım ayı
ortalarında hayata geçirildi. Soğuk ve karlı bir kış yaşanmaktaydı ve bu çetin
kış koşullarında Rumlar çoluk, çocuk, yaşlı, genç tümüyle yerlerini yurtlarını
bırakıp, üstelik yanlarına taşıyabilecekleri birka. Şeyden fazlasını da
almalarına izin verilmeksizin güneye doğru yollara çıkarıldılar. Emrin
istisnası yoktu; ne hastalara, ne yola çıkamayacak kadar yaşlı insanlara
anlayış gösterildi.
Yola çıkarken akıllarındaki tek şey, bir yıl önce
dere boylarında kesilip atılan ya da kiliselere doldurulup, canlı canlı yakılan
Ermenilerdi. Şimdi sıra onlara gelmişti işte.
“Yerlerinden, yurtlarından sökülüp yollara vurulan
bu insanların ayrıldıkları köy ya da kasabalara dalan Teşkilat-ı Mahsusa
denetimli çeteler, önce yağma harekatına girişecekleri ardından gidenlere ait
tek bir iz kalmayacak şekilde ortalığı yakıp yıkacaklardır. Karadeniz’in ünlü
fırtınaları ve sağanak yağmurları da yanıkları temizleme işine soyunacak, bir
süre sonra bu yerlerde Rumlara ait en küçük bir işaret dahi kalmayacaktır.
Sanki Tirebolu’dan Samsun’a kadar olan bölgede asırlardır Müslüman halktan
başka kimse yaşamamıştır.”[6]
Dağlara sığınanların dışında, gidenlerin büyük
çoğunluğu bir daha geri dönemeyecekti. İttihatçıların onlara hazırladığı kader
bununla sınırlı değildi. Bu sürgünde varılacak yer ölümdü. 50 km. güneye
çekilmeleri kararı alınmasına rağmen katedecekleri yol kimi zaman 200 km.
olmuştu.
Yol boyunca soğuktan donmuş, hastalıklardan
kırılmış, açlıktan bitkin düşmüşlerdi. Sürgün öncesi katliamlardan kurtulanlar,
ya da sürgüne gönderildiği halde koşullara direnerek yaşayabilen ve bir
biçimiyle yurtdışına çıkmayı başaranlar, olayların canlı tanıklığını
yapmışlardı. Ama bu insanların seslerini duyurabilmeleri, doğal olarak çok
zaman almış, İttihatçıların bu kanlı planının işleyişine engel olamamıştı.
Tarihçilerin “Beyaz Ölüm” olarak
adlandırdıkları bu plan sonuna kadar
büyük bir serinkanlılık ve “başarı” ile uygulanmıştı. 1916 yılının Kasım ayında
Karadeniz’de 150 bin Pontos Rum’unun katline sebep olan Beyaz Ölüm, Karadeniz
Rumlarına yönelik planın sadece birinci adımıydı.
İkinci adımı Mustafa Kemal tamamlayacaktı…
1.EMPERYALİST PAYLAŞIM SAVAŞI ‘TÜRKİYE’ AÇISINDAN
1914′TE BAŞLAMIŞ, 1923′TE TAMAMLANMIŞTIR
1.Paylaşım Savaşı, tarih sayfalarında 1914’te
başlayıp 1918′de bitmiştir diye yazılır. Ancak Türkiye açısından bu süreç 1923
yılında tamamlanır. 1918 Mondros Mütarekesi, ardından Sevr ile İtilaf
devletleri Anadolu’ya girer ve Lozan’a kadar yaşanan küçük çaplı çatışmaların
ardından aslolarak yaşanan diplomatik bir tartışma süreciyle 1. Paylaşım
Savaşı, Osmanlı ve yeni adıyla Türkiye için de son bulur…
Tarih Anadolu’ya egemen olanlarca baştan aşağıya
yanlış yazılır Kurtuluş Savaşı diye adlandırdıkları süreç de 1923 devrimi de
kocaman bir yalandır.
Evet Osmanlı’nın son dönemlerinde gerçekleşen bir
burjuva devrimi vardır. Bu, 1908 Burjuva Devrimi’dir. Osmanlı (yeni adıyla
Türkiye) kapitalist bir devlet olma yolunda geri dönüşü olmayan bir eşik atlar
ve bu devrim aşağıdan müdahalenin ürünüdür. Ermeniler, Rumlar, Arnavutlar,
Türkler bu devrimi birlikte gerçekleştirirler; demokratik ve kapsayıcıdır.
İttihat ve Terakki liderliğindeki bu yeni rejim,
devrimin yapılmasında önemli roller üstlenen Türk olmayan kesimlere kısa sürede
sırtını döner ve 1913′den itibaren diktatörlüğe dönüşür Osmanlı, “dünya savaşı”
katliamına ortak edilir. Savaştan zaferle çıkan güçler, dünyayı paylaşmaya
girişirler. Anadolu’nun İngiltere sponsorluğundaki Yunanistan tarafından işgal
edilmesi de bu sürecin bir parçasıdır.
Ancak yaşanan kesinlikle bir “Kurtuluş Savaşı”
değildir. Eğer imparatorluk içinde bir ulusun kopma mücadelesi olsaydı, belki o
zaman bir ulusal kurtuluştan sözedilebilirdi. Ancak böyle bir durum sözkonusu
değildir.
İmparatorluğun son unsuru olan kesim
imparatorluktan kopamaz ancak onu ‘dönüştürebilirdi’. Üstelik böyle bir durum
sözkonusu olsaydı, yıllar öncesinden oluşagelen bir ulusal bağımsızlık
ideolojisi ve hareketin varolması gerekirdi. Böylesi bir ideoloji ve hareketin varolmadığı
bir ortamda akla gelen ilk soru ‘kime karşı kurtuluş mücadelesi’dir.
Hareketi yürüten kadrolar, birkaç eksiğiyle
İttihatçı kadrolardı. Bunların hepsi Osmanlı bürokratlarıydı ve İstanbul’dan
tayin edilmişlerdi. Damat Ferit hükümeti dışındaki tüm hükümetlerce de
desteklenmişlerdi. Öte yandan bu “kurtuluş savaşı” adı verilen süreçte Osmanlı
zihniyetinin zayıflaması değil, güçlenmesi sözkonusu idi.
Özetle resmi tarihte “kurtuluş savaşı” olarak
adlandırılan bu süreç aslında 1. Emperyalist Paylaşım Savaşı’nın diplomatik
düzeyde deam ettirilmesi, Yunan ordusuyla yaşanan sıcak savaş ve Osmanlı
bürokrasisi içindeki hesaplaşmaydı. Üstelik, başlangıçta hilafet ve saltanatı
kurtarmayı amaçlayan hareketin hilafet ve saltanatın kurtarılması için de
önünde iki engel vardı: Rumluk ve Ermenilik.
Ermeni Soykırımı ile Ermenilerden kurtulunmuş olsa
da, Sevr ile Ermenilerin yeni bir devlet kurmak üzere geri gelmeleri
sözkonusudur.
Bunun bir emperyalist dayatma olarak önlerinde
durduğu çok açıktır ancak Osmanlı da mağlup olan karşı emperyalist cephededir
ve savaşın sonucunda galip gelineceği umutları taşınmıştır.
19 MAYIS 1919… KEMALİZM PONTOS RUM SOYKIRIMINI
TAMAMLIYOR
Tarih Mayıs 1919’u gösterdiğinde Mustafa Kemal ve
34 arkadaşı Samsun’a doğru yola çıkmak üzere İngiltere Başkonsolosluğu’ndan
vize almışlardı…
Aynı tarihte İstanbul Meclisi de Mustafa Kemal ve
arkadaşlarının Samsun’a gidişini onaylamıştı…
Resmi tarihin anlattığı gibi yıkık dökük bir
gemiyle İstanbul Hükümeti’nden ve İngilizler’den gizli olarak Samsun’a
gidilmiyordu. Oldukça lüks döşenmiş ve dönemin teknolojisine uygun olan Bandırma
Vapuru limandan demir aldığında, bir ulusu yok edecek ve bir ülkenin tarihini
kanla baştan yazacak bir süreç başlıyordu…
Bandırma Vapuru Mustafa Kemal’in 9. Ordu Müfettişi
olarak Karadeniz’deki Rum köylerine yapılan tecavüzleri engellemek ve asayişi
düzeltmek için yola çıkmamıştı…
Şimdi yeni efendileri vardı… Paylaşım savaşı öncesi
efendileri olan Almanlar ile birlikte Anadolu’nun Hristiyanlardan
temizlenmesine karar vermiş ve 1914’ten itibaren 1.5 milyon Ermeni, 250 bin
Süryani soykırımına uğratılmıştı.
Karadeniz’de 1. Paylaşım Savaşı sürecinde 150 bin
Rum hayatnı kaybetmişti. Savaşı kaybeden Osmanlı için yeni efendinin adı
İngiltere idi… Mustafa Kemal ve arkadaşları yeni efendilerinin izniyle
Karadeniz’e doğru yol alırlarken, yarım kalan proje tamamlanacak bütün
Karadeniz baştan aşağı kana bulanacaktı…
İlk önce Topal Osman ve çeteleriyle görüştüler.
Hitler adını henüz kimse duymamıştı. Topal Osman ve çeteleri mağaralara
doldurdukları insanları içeriye gaz verip boğup öldürürlerken, gaz odalarını
Hitler Kemalistler’den öğrendi…
Techirlerde Ermeni, Rum ve Süryani halktan her
yaştan genç, ihtiyaç, çocuk ve kadınlar sürgün edilirken açlıktan, soğuktan ve
özel çetelerin saldırılarından yüzbinlerce insan yok edildi. Hitler sürgünde
öldürmeyi, yok etmeyi Kemalistlerden öğrendi.
Kurulan İstiklal Mahkemeleri, sorgusuz sualsiz
öğretmen, mühendis, sanatçı, sporcu, yüzlerce Rum aydınını idam etti. Hitler
yargısız infazları Kemalistlerden öğrendi.
Topal Osman ve çeteleri aracılığıyla Pontoslu
Rumlara karşı yürütülen saldırı ve imha operasyonları sonuç vermeyince, Mustafa
Kemal başına Nurettin Paşa’yı geçireceği merkez ordusunu kurdu. Merkez
ordusunun görevi Karadeniz’deki bütün Rumları imha etmekti.
19 Mayıs 1919 bir Kurtuluş Savaşı’nın
başlangıcıydı. Ama bu Kurtuluş Savaşı emperyalizme karşı verilen bir Kurtuluş
Savaşı değil, tam tersine emperyalist efendilerle birlikte Karadeniz’de kalmış
olan Rumlara karşı yürütülen bir Kurtuluş Savaşı’ydı…
KEMALİSTLERE İNGİLİZ VE SOVYET DESTEĞİ
Tarih sahnesinde öyle bir oyun oynanıyordu ki bu
oyunun yönetmeni, kurgulayıcısı İngiliz efendiler, Yunan ordusunun İzmir’e
çıkmasını teşvik ederek Kemalistlerin Karadenizli Rumlara yönelik soykırımını
meşrulaştırip hızlandırdı. Ağızlarında Allah, Kuran sözleri eksik olmayan
Kemalistler Padişah için Halifelik için savaştıklarını propaganda ediyorlardı.
Oysa bize tarih kitaplarında İstanbul Hükümeti’nden ve İngilizlerden habersiz
yiğit birkaç komutanın gizlice İstanbul’dan bir gemiyle ayrılıp Samsun’a
çıktıkları bütün Anadolu’yu örgütleyip emperyalizme karşı bağımsızlık savaşını
başlattıklarını anlatmışlardı. Oysa tarihi gerçekler bunun aksini söylüyordu.
1.Emperyalist Paylaşım Savaşı sonunda mağlup olan Osmanlı galiplerle oturduğu
masada önce Sevr’i kabul ediyordu. Emperyalistlerin paylaşım planlarını bozan
ise Rusya’da sosyalist bir devrim olmasıydı. Bu nedenle İngilizler için plan
değişmiş, Sovyetlere komşu olacak ‘‘güçlü‘‘ bir müttefik devlet daha çok
işlerine yarayacaktı. Aynı şey Sovyetler için de geçerli idi; güney komşusu
olacak yeni bir devlet pekala emperyalistlerle arasında bir tampon işlevi
görebilirdi. İşte bu konjoktürel durum hem İngilizlerin hem de Sovyetlerin
Kemalistleri desteklemesine sebep olacak ve tüm dünyanın gözü önünde
gerçekleşen bir soykırımı görmezden geleceklerdi.
KURTULUŞ SAVAŞI KOCAMAN BİR YALANDIR
Resmi tarih bu süreci başka türlü anlatacaktı.
Resmi tarihe göre yedi düvele karşı verilmiş kutsal bir anti emperyalist
“Kurtuluş Savaşı” verilmiş ve Anadolu toprakları düşman elinden kurtarılmıştı.
Emperyalizmin genel çıkarları ve emperyalistler
arası çelişkiler, 1. Paylaşım Savaşı’nın, Kuvayi Milliyeciler ile Yunanistan
arasında bir savaş biçiminde sürmesine neden oldu. Başlangıçta Yunanlara destek
vermelerine rağmen, İngiliz emperyalizminin çıkarları Sovyet tehdidinin
sözkonusu olduğu koşullarda, bu desteğin 1921′den itibaren çekilmesini
gerektirdi. Artık bundan sonra İngiltere’nin temel siyaseti, doğu’da
Bolşevizm’in yayılmasını durdurmaktı. İngiliz desteği kalktıktan sonraysa
Yunanların Anadolu’da barınma şansı yoktu.
İsmet İnönü cumhuriyet’in ellinci yılı dolayısıyla
verdiği bir demeçte:
“İstiklal mücadelesinin başarısı da esasında
İngilizlerin buna karar vermesi ve diğer müttefikleri de bunu kabule mecbur
etmesiyle mümkün olmuştur” der.[7]
“Güçlü yönetimi merkeziyetçi temellere oturtmuş bir
Türkiye, Avrupa kapitalizminin planlarını gerçekleştirme konusunda ihtiyaç olan
her türlü savunma görevini üzerine getirecektir”[8]
Yani İngiliz ve diğer İtilaf devletlerine karşı bir
kurtuluş savaşı verildiği bir uydurmaydı. Yanında (Almanya gibi güçlü bir
devlet başta olmak üzere) ittifak devletleri varken yenik düşen imparatorluğun
bir başına bunların tamamıyla başa çıkması o günün koşullarında mümkün değildi.
‘Yedi düvelle savaş’ bir masaldır. Zaten emperyalistler Anadolu’ya yerleşmek
niyetiyle girmediler ve savaşmadan da çekildiler.
Çekilirken de Fransızlar Kuvayi Milliyecilere,
Yunanlara karşı kullanacakları silahları sattılar. Bazı Fransız subayların
kurtuluş savaşı ordusu saflarında savaştığı dahi rivayet edilir. İtalyanlar da
kendi bölgelerindeki silah depolarını açarak, Kuvayi Milliye’ye yardım
ediyorlardı.
Kazım Karabekir’in şu sözleri de çarpıcıdır:
“… İtilaf kuvvetlerinden korkmayınız. Daha geçen
hafta Londra’dan memleketimize gönderilmek istenen alaylar, biz gitmeyiz diye
silah çatılarını bırakıp sıvıştılar. İtilaf milletleri harbi umumiden o kadar
yorgun çıktılar ki, memleketimizde tek bir nefer bile öldürmeye razı değiller.
Karşımızda Rum ve Ermeni’den başka kimseyi görmeyeceğiz. İstanbul’da İtilaf
Kuvvetleri bostan korkuluğundan başka bir şey değildir”[9]
Doğan Avcıoğlu’nun ‘Milli Kurtuluş Tarihi’ adlı
kitabının bölümlerinden biri, “Emperyalistlere karşı çıkmadan anti-emperyalist
savaş” başlığını taşıyor(!) Doğan Avcıoğlu’nun buradaki amacı milli hareketin
lideri olan Mustafa Kemal’i yüceltmektir. Öyle bir deha ki; emperyalist
devletleri atlayarak bir başına anti-emperyalist bir savaş veriyor(!)
Emperyalist devletlere karşı olmadan
anti-emperyalist bir savaş olanaklı mıdır? Tabii ki değildir ama Avcıoğlu, Rum
ve Ermenilere karşı dememek için böyle bir ifade kullanıyor…
Mustafa Kemal’in sözleri de ilginçtir
“O halde kurtuluş çaresi ararken iki şey sözkonusu
olmayacaktı, önce İtilaf devletleri’ne karşı düşmanca tavır alınmayacaktı;
sonra da padişah ve halifeye canla başla bağlı ve sadık kalmak temel şart
olacaktı.”[10]
353 BİN, RAKAM DEĞİL İNSAN…
1922 yılına kadar ölenlerin sayıları ve bölgeleri
şöyledir:
134.078 Amasya, Samsun, Giresun
27.216 Niksar
38.434 Trabzon
64.582 Tokat
17.479 Maçka
21.448 Şebinkarahisar…
1923 yılı sonuna kadar bütün Karadeniz’de ölüm
yürüyüşleri ve mübadele esnasında katledilen 50 bin kişiyle birlikte toplam 353
bin Rum soykırımına uğratıldı.
Yaşayanlar, Lozan’da yapılan mübadele anlaşmasıyla
Yunanistan’a sürgün edildi.
Hem dinlerinden hem etnik kimliklerinden
vazgeçenler, Karadeniz’de kalmaya devam etti.
Sonra bu kanlı tarihin üzerine Cumhuriyeti
kurdular.
Fotoğraf: www.aga-online.org
http://devrimcikaradeniz.com/2014/05/18/353-bin-rumu-soykirima-ugrattilar-kanli-tarihin-uzerine-cumhuriyeti-kurdular/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.