Geçenlerde Vakit gazetesiyle bir makale neşretmiştiniz.
Bir zamandan beri âdet olduğu üzere merhametten, insaniyetten bahseden bir
makale, okuyanlar içinde bu günün vekâyi'ini, dünün vekâyi'i ile kıyas ettikten
sonra hayatın eşkâlini sıralayan ve böylece, yapılan bir işten, söylenen bir
sözden umumi bir mana çıkarmakla meşgul kimseler bulunabileceğini hatırlamadınız
mı? Karşınızda mazinin günlerine doğru feci aynalar tutan hafızayı unutmuş
görünüyorsunuz. Vakit'teki makalenizde, Ermeni kıtalinden bahsediyorsunuz. Ve ağır, vakur, itabkâr [azarlar] bir sesle bir kürsünün
bâlâsından bu işin şenâ'atini ilan ediyorsunuz. Ne iyi!
Bu halinizle bir kanlı
ovanın ufku üzerinde yükselen beyaz şefkate ne kadar benzeyecektiniz, eğer bu
sesiniz bütün seslerin sustuğu ve insan boğazlarından akan son kırmızı
ırmakların gâib olmak üzere topraklara doğru koşup gittiği sırada, bugün gibi
işitilmiş olaydı! Fakat siz, o sırada başka bir mezbahayı seyre gitmiştiniz.
Paşanız sizi dumanlı ve parıltılı otomobillerle Neron
eğlencesini seyri için, Suriye'ye davet etmişti. O zaman ben Konya'da idim.
Sizi, hemşehrilerinizi, maiyetinizi ve sırmalı genç mihmandarlarınızı [gazete
okunamıyor] orada tesadüf etmiştim. Ve hatta bir Afrika'ya giden misyonerler
gibi gururlu ve bir düğüne gidenler gibi süslüydünüz ve neşeliydiniz.
Filhakika, öldürülecek akıllı insanların kafasına bir tehlike hissetmeden ve
titremeden girilmez. Fakat siz biliyordunuz ki, niçün tehlikelerin eli ve
ayağı sımsıkı bağlattırılmış ve ürkmemeniz için (çünkü Paşa Galant'tır, çünkü
siz kadınsınız) masum yüzlerin ızdırabını cebren tebessüme kalb edilmiştir.
O sırada Suriye'de insanlar öldürülüyordu. Paşa'nın
askerleri, insanları bağlıyor, mahkemeleri bunları mahkûm ediyor ve cellatları
bunları asıyor, genç kâtipleri altın kalemlerle vekâyi'i kasideler hâline
koyuyor ve Paşa, memnun, mağrur, maktullerin yetimlerine verdirdiği ziyafetlerde
sarhoş olup sakalı içinde sızarak hülyalarını kızıl gözlerle dumanlar içinde
seyre dalıyordu.
Siz o zaman orada ne yapıyordunuz? Demişlerdi ki,
birlikte götürdüğünüz bir alaya çoluk çocukla siz Suriye'yi…… ye gitmiştiniz biz buna gülmüştük. Mamafih
Paşa'dan sonra bir gün bile duramayarak aynı maiyetinizle oralardan
firarınız, almış olduğunuz vazifenin pek insani bir şey olduğuna sizin
inanmadığınıza bir delildir. Hanımefendi, Paşa Türklüğü bir Molok [Moloch] gibi
insan cesetleriyle beslerken sizi yardıma çağırmıştı, istiyordum ki masum bir
ırk namına diğer masum bir ırk üzerinde yaktığı bu ateşler sönmeden,
anlaştıklarının gözü, onları seyrederek bir dakika için parlasın. Oraya
gittiniz ve isyan ile dönecek yerde veyahut o kâtil eli tutup bugünkü sesinizle
onu tevkif edecek yerde, durdunuz ve bir ümidin tulû'unu [doğuşunu] seyreder
gibi o kanlı gurûbları bir sene seyrettiniz.
Ermenilere dair yazdıklarınızın ve yazacaklarınızın bir
kıymeti olmak için Suriye'de Arapların öldürüldüğü günlerde Suriyeli
annelerin, hemşirelerin, zevce ve ma'şûkaların gizlice altında ağladıkları
namütenahi damlara nazır, mutantan otel teraselerinde, yeşil portakal
yaprakları kokan Suriye gecelerinde, sizin gülmemiş olmanız lazım gelirdi.
Vakit'teki makalenize nazaran bir çift beyaz melek kanadına pek hevâhişger
olduğunuz anlaşılıyor. Fakat istikbâlin muhayyilesi size mavi
bir.......................... gecesinde, içinde insan kemiklerinin kaynadığı
bir kazanı karıştırmakla meşgul sakallı bir sihirbaz ile birlikte göstermez
ise, size ne mutlu, hanımefendi geçen dört senenin işleri hesap edilirken sizi
maalesef Vakit namına söz söylemekten men eden hayatınızda bir Suriye var. Bir
Suriye ki, rakkaselerini ve şampanyalarının lezzetini Cibali imamının oğlu hâlâ
unutamıyor.
Ahmed Hâşim
Yeni İstanbul, 9 Teşrin-i Sani [Kasım] 1334/1918, s. 4,
No: 4
Kaynak: Arsen Yarman, ERMENİ ETIBBA CEMİYETİ (1912-1922)
Osmanlı’da Tıptan Siyasete bir Kurum, Tarih Vakfı, 2014 s 279-280

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.