Engin Ardıç
Markar Esayan, bizim kaç senedir kaç yüz yazıda döne döne
anlattığımızı, arkadaşımız İsa Tatlıcan'la yaptığı söyleşinin tek cümlesinde
özetlemiş, helal olsun: "Ak Parti, İttihatçı olmayan, bu halkın içinden
çıkmış, bu halkı temsil eden tek özgün harekettir!" İttihatçı olmayan... Kilit kavram budur. Halkımız İttihat ve Terakki Partisi'ni sevmez, hiçbir
zaman da sevmemiştir. İttihat ve Terakki'yi de, onun mirasçısı olan Cumhuriyet
Halk Partisi'ni de. Çünkü İT olsun CHP olsun, "bürokrasinin"
partisidir. "Halk Partisi" lafı büyük bir aldatmacadır.
Bürokrasi, Türkiye'nin aristokrasisidir denebilir. Bizde
Batı benzeri bir aristokrat sınıfı yoktur, oluşmaya başlamış bir
"Türk-Osmanlı aristokrat sınıfı" daha çok önceden,
Fatih Sultan Mehmet tarafından yok edilmiştir. Fatih'in
yarattığı "kapıkulu" sınıfı da Türkiye'nin aristokratlarını
oluşturmuş, ticaret burjuvalığını gayrımüslimlere bırakmıştır. Lakin bu
burjuvalar çeşitli dönemlerde çeşitli yöntemlerle bürokratlar yani memurlar
tarafından ezildiler, hatta öldürüldüler. Yerine "besleme bir Türk burjuva
sınıfı" yaratılmaya
çalışıldı ama bürokratların koyduğu kurallar ve sınırlar içinde.
Bürokrasi ve onun partileri bugüne kadar hiçbir serbest
seçimi kazanabilmiş değillerdir.
Ancak ara ara darbeyle iktidara gelirler, diktayla
kalırlar ve bir süre sonra da giderler. 1908'de, 1913'te, 1925'te, 1960'ta,
1971'de, 1980'de böyle olmuştur.
"Peki o zaman halk niçin Demokrat Parti'yi ve daha
sonra onun mirasçısı Adalet Partisi'ni desteklemişti?" diye
soracaksınız...
CHP, İttihat ve Terakki'nin B kadrosu... DP ve AP de bu B
kadrosunun C fraksiyonuydu!... Halk daha iyisini bulamadığı için onları
destekledi. Hem daha fazla özgürlük hem de ekonomik kalkınma vaat ediyorlardı.
CHP bu iki alanda da sınıfta kalmıştı.
Sonra beklenmedik bir şey oldu: AKP ortaya çıktı.
İlk defa halk, karşısında, İttihatçı olmayan, CHP'yle
hiçbir göbek bağı, hiçbir al gülüm ver gülüm ilişkisi olmayan bir parti
görüyordu... Bu parti DP gibi, AP gibi sonuçta CHP'nin içinden çıkmış bir
fraksiyon değildi. (Evet ya, Demirel niçin önce Özal'dan sonra da Erdoğan'dan o
kadar rahatsız oldu sanırsınız?)
Halk AKP'yi sevdi, benimsedi, destekledi. Bu hareket
elbette halkın doğrultusunda "dindar" da olacaktı.
Paniğe kapılan bürokrasi ve onun koltuğunun altında
yetişmiş "besleme İstanbul burjuvazisi" de iktidarı geri almak için
türlü çeşitli yollar denedi. Bu yollar darbe istemekten başlar, ayaklanma
kışkırtmaya kadar gider, oradan yalan haber uydurmaya kadar uzanır.
AKP, on üç yıl gibi kısa bir sürede, halkın yüzde 30'una
sınıf atlattı. Toplumdaki burjuva oranı yüzde 10'dan yüzde 40'a zıpladı. Bu
inanılmaz bir başarıydı.
Türkiye'de serbest seçimleri hep "İttihatçı
olmayanlar" kazanacaklardır. Adları ister bugün AKP, ister yarın başka bir
şey olsun. Koltuk sayısı şu kadar olur ya da bu kadar olur, o ayrı bir konudur.
İşte Türk solu da temelde İttihatçı olduğu için hep
yerlerde sürünmüyor mu?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.