Londra Antlaşması’yla Osmanlı İmparatorluğu sadece Rumeli’yi
kaybetmemiş, Ortadoğu’da yaşayan Hıristiyanları ve Arapları da kaybetmişti. Söz
konusu unsurlar asimile olmamışlardı ve aynı ırktan oluşan yeni devletlerin
imparatorluktan ayrılma başarısını göstermeleri nedeniyle de artık boyun
eğmeleri mümkün değildi. Hellenizmin Batı Anadolu ve Karadeniz (Pontus) bölgelerinden
İç Anadolu’ya uzanması, Rumların eğitim ve ekonomik gelişme açısından
Türklerden daha üstün olmaları Jön Türkler için korkutucuydu. Rumların dışında
kalabalık ve gelişmiş başka bir millet ise Ermenilerdi. Jön Türkler, bu iki
unsurun devletin varlığını ve gücünü tehdit ettiğini, uçurumun eşiğine
gelindiğini, bu sonucun hoşgörülü davranmaktan ve sözkonusu unsurların devletin
güçlü olduğu zamanda yok edilmemesinden kaynaklandığını düşünüyorlardı.
Almanların da etkisiyle Hıristiyanların ekonomik ve politik güç olarak devleti
ele geçireceklerine inandılar.
İkinci Balkan Savaşı’ndan sonra Hıristiyan unsurların yok
edilmesine, servetlerinin her türlü yolla Türklerin eline geçmesinin
sağlanmasına karar verildi. Bu hedefe ilişkin sistematik plan 10 yıllık sürede,
kesintisiz, duruma göre bazen sıkı ve şiddetli bazen gevşek uygulanacaktı. 1913
sonbaharına doğru siyah kalpaklı, kadife pantolonlu fedailer örgütlenmeye
başlamıştı. Bir taraftan eylemci bir silahlı güç organize edilirken diğer
taraftan yoğun bir propagandayla halk hazır hâle getiriliyordu.
Gazeteciler okurları tahrik edici yazılar kaleme alıyor,
halk fanatikleştirilmeye çalışılıyordu. Panislamist Derneği’nin üyesi Hüseyin
Kazım şunları yazıyordu. “Aramızda böyle imansızların varlığı bizim için bir
yara olup, dinimiz için bir küfürdür. Bunlara karşı her ilişki bizim için bir
leke olup, her türlü bağlantı ruhsal beladır… Bizim için her Hıristiyan işgal
ettiği makam ne olursa olsun, sırf Hıristiyan olduğu için kör olup, insanlık
haysiyetinden yoksundur.”
Başta Rumlar olmak üzere halkta Hıristiyan nefreti
uyandırmak için her şey yapılıyordu. Türk halkının bu unsurlar var oldukça
fakir kalacağı, Müslümanların hayatlarından ve şereflerinden emin
olamayacakları, devletin tehlikeye maruz kaldığı belirtiliyordu. Elden çıkan
iller haritalarda siyah renkte gösterilerek, intikam sözcükleriyle okul
duvarlarına asılıyor, hatipler ve propagandacılar intikam ve nefret
söylemleriyle ülkenin değişik bölgelerinde görev yapıyorlardı. 1914’te Rumlara
karşı başlatılan zulüm, 1915’te Ermenilere yönelecekti.
31 Mart 1909’dan önce alt rütbeli subaylar yeni bir mezhep
hâline gelen Turancılık konusunda eğitiliyorlardı. Etnik kimlikten hareket eden
İttihatçıların hiçbir zaman asimile edemeyecekleri belli olan Araplara
hoşgörüyle bakmaları mümkün değildi. Bu zihniyete göre Türk olmaları imkânsız
olan Araplara vurulacak darbeyle aşağılanmış bir uyruk olarak başkaldırmaları
önlenmeliydi.
Araplar zaten hiçbir zaman Türk hâkimiyetini gönülden kabul
etmemişlerdi. Kendilerini İslam’ın ve kendi dilleriyle yeryüzüne inmiş Kuran’ın
sahibi olarak en asil ırk olarak telakki ettikleri açıktı. Arap dilini ve
geleneklerini bilmeyen Türk kökenli memurların yetkilerini suiistimale ve
baskıya yönelik olarak kullanmaları da onları huzursuz ediyordu. Hak
taleplerine yönelik başkaldırılar bastırmalarla engelleniyordu. Asir ve Yemen
Türk mezarlığına dönüşürken, Yemen halkı türkülerinde develerin uluduğundan,
koyunların meleştiğinden, Türklerin katlettiği ırklarının erkeklerine
kadınların iniltiler içinde babalarla birlikte ağladığından söz ediyordu. Yemen
sadece İmparatorluğun merkez ve çevresinde algılandığı gibi tek taraflı bir acı
yaşamıyordu.
Arapça konuşan bölgeler arasında Türklerin gözüne en çok
batan Suriye idi. Suriye halkı zengin sınıfsal bir güç yaratmıştı ve Avrupa ile
devamlı temasta olduğundan ileri bir noktadaydı. Suriye’de yaşayan
Hıristiyanlar ve Müslümanlar köklerinin bilinciyle Suriye için ortak bir hayat
kurmak ve sürdürmek istiyorlardı. İttihatçılar bu nedenle öfkeliydiler ve
Hıristiyanlara ve Araplara yönelik şiddet politikalarını uygulamak için uygun
bir zamanı bekliyorlardı. Devam edeceğim.
umitkardas@gmail.com
www.umitkardas.com
twitter.com/umit_kardas
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.