Adnan Gümüş / agumus@evrensel.net
Ana sorun, sorun olmayanın soruna dönüştürülmesidir ki,
aidiyet veya bağların totalleştirilip hiyerarşiye sokulması, dahası başkalarına
da bunların dayatılmasıdır:
1- Cinsiyet kimliğimizin cinsiyetçiliğe dönüşmesi,
2- Etnik grup kökenimizin veya dil-kültür aidiyetimizin
biyolojik-kültürel ırkçılığa dönüşmesi,
3- Din-mezhep kökenimizin dinciliğe ve mezhepçiliğe
dönüşmesi,
4- Millet (devlet) bağımızın (yurttaşlığımızın) nasyonalizme
(milletçiliğe-milliyetçiliğe) dönüşmesi.
***
Laz olmak, Türk olmak, Müslüman, Hristiyan veya Budist
olmak, Türk, Alman veya Rusya yurttaşı olmak, erkek veya kadın olmak… Bunlar
doğduğumuz gruptan, aileden, ülkeden, coğrafyadan veya devletten gelen verili
durumlarımız olarak, yurttaşlık, memleket, kültür bağı veya benimsediğimiz
birer kimlik parçası olarak sorun değildir.
Soru şu ki bu memleket bağımız, yurttaşlık bağımız,
kültürel unsurlar veya kimlik parçalarımız ne zaman soruna dönüşüyor?
Bunun veciz bir örneğini Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın bizzat
ideolojik-dini bir kimlik kurgusu için böyle bir kutlama haftasının
oluşturulması dahil “Kutlu Doğum Haftası” kutlamaları nedeniyle yaptığı
konuşmada görebilirsiniz: “Aklıma rahmetli babama sorduğum bir soru geldi. Bir
gün babama sordum; ‘Biz Laz mıyız, Türk müyüz?’ dedim. Babam dedi ki ‘Oğlum
büyük dedem mollaymış, ona sordum ‘Dede biz Laz mıyız, Türk müyüz?’ Büyük dedem
de babama şu cevabı vermiş; ‘Torunum, yarın öleceğuk, Allah bize Men Rabbüke,
Ve men nebiyyüke, Ve ma dinüke sorularını soracak. Ve ma kavmüke diye bir soru
sormayacak. Sana sordukları zaman Elhamdülillah Müslümanım de geç’ demiş.” “Bir
mezhepçilik, iki ırkçılık, üç terör belasıyla karşı karşıyayız. Bu hafta
boyunca İslam İşbirliği Teşkilatının 13. Liderler Zirvesini yaptık (…) Biz ne
Şia ne Sünni, böyle bir din tanımıyoruz, bizim tek dinimiz var, İslam dedik.
Biz İslam’ın, o bütünleştirici çatısı altında toplanacağız.”
Burada birden de çok hata var. Örneğin DİB (Diyanet) veya
Cumhurbaşkanı, Namık Kemal’in, M. Kemal’in, Yaşar Kemal’in veya bir başkasının
doğumunu kutlamayı dince makbul bulmazken peygamberin doğumunu 23 Nisan
kutlamalarına da denk getirerek kutluyor. Doğumlar kutsal ve kutlanacaksa
diğerlerinin doğumu da doğadan veya Allah’tan değil mi? Birininki kutsal da diğerlerininki
makbul değil mi?
Neyse konumuz şimdilik buradaki mantık hatası değil.
Ana sorun, sorun olmayanın soruna dönüştürülmesidir ki,
aidiyet veya bağların totalleştirilip hiyerarşiye sokulması, dahası başkalarına
da bunların dayatılmasıdır:
1- Cinsiyet kimliğimizin cinsiyetçiliğe dönüşmesi,
2- Etnik grup kökenimizin veya dil-kültür aidiyetimizin
biyolojik-kültürel ırkçılığa dönüşmesi,
3- Din-mezhep kökenimizin dinciliğe ve mezhepçiliğe
dönüşmesi,
4- Millet (devlet) bağımızın (yurttaşlığımızın) nasyonalizme
(milletçiliğe-milliyetçiliğe) dönüşmesi.
MEZHEPÇİLİĞİN BABASI DİNCİLİKTİR
Erdoğan örneğinde ırkçılık eleştirilirken birinci, üçüncü
ve dördüncü sapmaların yani cinsiyetçilik, mezhepçilik ve nasyonalizmin
emareleri bol miktarda gözükmektedir. İslami jargonla “millet” salt “İslam
bağı” ile özdeşleştirilip tek başına da ağır problemler oluşturan mezhepçilik
ile nasyonalizmi daha ağır bir şekilde iç içe geçirmektedir. Erdoğan’ın,
AKP’nin, genel olarak İslamcıların bu anlayışları hem büyük bir mezhepçilik hem
de büyük bir nasyonalizm (milletçilik) örneği oluşturmakta, ikisini aynı çatıda
birleştirmeye çalışmaktadır.
İsmet Özel “Türk Müslümandır” (Müslüman olmayanı Türk
saymam) gibi bir şeyler söylüyordu.
Cumhurbaşkanı Erdoğan Özel’den daha öte şeyler söylüyor.
Gelin “İslam şemsiye altında toplanalım”, İslam’ı yaşamın ana tarzı olarak
kabul etmeyenleri, İslamcılık yapmayanları bu şemsiyenin altına almayalım,
yurttaş bile saymayalım (En azından tam yurttaş saymayalım, azınlık, cariye,
köle, gayrimüslim veya Zimmi olabilirler).
Erdoğan Devletin İslami emirlere uygun hale
getirilmesini, herkesin bu şeriata uymasını istiyor (mille veya millet Arapçada
kavim bağı veya modern Fransız milliyetçiliği anlamında devlete yurttaşlık bağı
(Egemenlik kayıtsız şartsız yurttaşlarındır) ifade etmiyor, aksine “İbrahim’in
milleti”, diyanetin mealindeki çevirileri ile doğrudan “din” bağı anlamında
kullanılıyor.
En büyük mezhepçiliği İslamcılıkla, en büyük nasyonalizmi
“Millet” (şeriat düzeni) ile ısıtıp dini kodlarla halkın önüne sunuyor: “Biz
İslam’ın, o bütünleştirici çatısı altında toplanacağız.”
Laz, Türk veya Kürt olmak mesele değil. Müslüman veya
ateist olmak mesele değil. Ana mesele etnikçilik-Türkçülük, dincilik-İslamcılık,
cinsiyetçilik, ırkçılık, milletçilik-milliyetçilik-nasyonalizm yapmakta, aynı
zamanda paracılık da yapmaktadır.
İnsanı, doğayı sayıp sevenler uğraşıyor ama bizlerin
uğraşısı yetmiyor. Allah sonumuzu, Allah Müslümanların ve şu dünyanın sonunu
hayır eylesin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.