Ömer Tansel
Taraf’tan Tuğba Tekerek’in yaptığı Türkiye’deki azınlık
mallarına ilişkin röportajlar bundan 11 yıl önce üniversitede yaşadığım bir
olayı hatırlattı bana. Ankara’da Gazi Üniversitesi Tarih Bölümü’nde öğrenciyken
aynı bölümdeki arkadaşlarım Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü’nün arşiv bölümünde bir
projede yer alıyorlardı. O yıllarda yapılan bu çalışma 1914-1918 dönemine ait
Osmanlıca tapu kayıtlarının günümüz Türkçesine dönüştürülmesini amaçlıyordu.
Arkadaşlarımla yaptıkları işe dair konuştuğumda tedirgindiler, okudukları
belgelerin devlet sırrı mahiyetinde olduğunu söylüyorlardı. Bahsi geçen
belgeler Ermeni ve Rum vatandaşlara ait tapu kayıtlarıydı.Projeyi yönetenler arkadaşlarıma gördükleri belgelerin
son derece önemli tapu kayıtları olduğunu ve bu bilgilerin bir şekilde dışarı
çıkartılmasının “ulusal güvenlik sorunu” oluşturacağından söz etmişlerdi. 21
yaşında genç bir tarihçi olarak ben de o zaman şunu merak ettim. Bir devlet
neden kendi tapu kayıtlarından bu derece korkar ve onları “ulusal güvenlik”
kapsamında değerlendirir? Bu soru beni öncelikle dönemin Devlet Bakanı Şuayip
Üşenmez tarafından yayınlanan 29 Haziran 2001 tarihli bir bakanlık genelgesine
götürdü. Bu genelgede Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü’nden 6 Ağustos 1924
öncesine dair istenen belgelere ilişkin herhangi bir işlemin yapılmaması
talimatı veriliyordu.Eğer böyle bir talep olursa bu talebi yapan kişinin
kimliğinin Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü’ne bildirilmesi isteniyordu.





