Elbette ki, yediden yetmişe, çocuktan kadına bu kadar çok
ölümün yaşandığı ülkemizde kardeşliğin anılmadığı bir kutlama düşünülemez. O
söz ki, Türkiye’de onlarca yıl yaşanan /yaşatılan sürgünlerin, hak ihlallerinin,
eziyetlerin, katliamların ayrılmaz bir parçası. Tıpkı Anadolu hoşgörüsü gibi...
Biz kardeşiz. Ayrılamayız. Aaa? Gerçekten mi? Yok yahu, samimiyetsizlikten… Bir
de Anadolu hoşgörüsü var. O da, her bayramın, her kutlamanın içinde. En az
kardeşlik kadar riyakâr. Nedir? Olası ‘rahatsız edici farklılığını’ sakladığı
için kahveye kabul edilen azınlığa gösterilen anlayış. İnancını reddeden,
dilini unutana sunulan bir ‘hediye’. Başkasının evine, hayatına çökmekten hicap
duymayanın, Rum mahallesindeki Rum’u sormayan, zanaatını öğrendiği Ermeni
ustanın niye öldüğünü merak etmeyen, başkasının tutmadığı oruçtan kendi
inancına hakaret yazan, yıllarca beraber yaşadığı yan komşusunu bir gecede
düşman belleyenlerin reklam repliği. Anadolu hoşgörüsü, üzerini örttüğü büyük
acılar nedeniyle, insanı dalgasını bile geçmekten caydıracak kadar yalan dolan
bir şey.
